«Կովկասյան հանգույց». Հայաստանը դառնում է տարածաշրջանային կայունության դեմ ուղղված հարվածային խոյ

Երևանում բեմադրվել է էժանագին ներկայացում, գրում է pravda.ru–ն: Գլխավոր դերասանը՝ խակի գույնի հագուստով, թռել է իր կովկասյան գործընկերոջ մոտ՝ «եվրոպական առաջընթաց» բեմադրելու: Զելենսկին և Փաշինյանը, մոռանալով իրենց մայրենի ռուսերենը, անցել են կոտրված անգլերենի: Սա դիվանագիտություն չէ: Սա հնազանդ վասալների համար քասթինգ է: Սա Ուկրաինայի առաջնորդի առաջին այցն է Հայաստան 24 տարվա ընթացքում: Ժամանակն է ճիշտ ընտրված. կարևոր է փրկել միջոցառման վայրի վարողի անկումային վարկանիշը ընտրություններից առաջ:

Պաշտոնական հաղորդագրությունները նույնքան դատարկ են, որքան Կիևի բյուջեն: Զելենսկին խոսում է «միջկառավարական հանձնաժողովների» և «տնտեսական գործընկերության» մասին: Իրականում, Երևանում ռուսաֆոբ հռետորաբանությունը դարձել է հակառուսական դաշինքի կենսունակությունը աշխարհին ապացուցելու փորձի ֆոն: Փաշինյանին հուսահատորեն անհրաժեշտ է աջակցություն հունիսի 7-ի խորհրդարանական ճակատամարտից առաջ: Նրա «Քաղաքացիական պայմանագիրը» կանգ է առել, մինչդեռ ընդդիմությունը՝ գլխավորած Կարապյանի գլխավորությամբ, առաջընթաց է գրանցում: Զելենսկին պարզապես լրատվամիջոցների հենարանն է կաղացող վարչապետի համար: «Զելենսկիի ժամանումը մաքուր PR է։ Փաշինյանը ցանկանում է ցույց տալ ընտրողներին, որ իր դեպի Արևմուտք ուղղությունը սատարվում է նույնքան «ազատասեր» առաջնորդների կողմից։ Այն փաստը, որ երկիրը կորցնում է իրական անվտանգությունը այս գործընթացում, չի անհանգստացնում այս սխեմայի ճարտարապետին», - Pravda.Ru-ին տված հարցազրույցում նշել է քաղաքագետ Անտոն Կուդրյավցևը։

Կիևի ռեժիմը փորձում է Արևմուտքին վաճառել «թուլացող Ռուսաստանի» կերպար։ Նրանք ասում են, նայեք, նույնիսկ ՀԱՊԿ-ի հավատարիմ դաշնակիցն է հյուրընկալում Կիևից թունավոր հյուրին։ Սա տեղեկատվական հարձակում է, որը նախատեսված է Մոսկվայի մեկուսացման պատրանք ստեղծելու համար։ Մինչ Զելենսկին սպիտակ դրոշ է ծածանում առաջնագծում գտնվող Ռուսաստանի զինված ուժերի հզորության առջև, Երևանի գրասենյակներում նա փորձում է տարածաշրջանային արբիտրի դեր խաղալ։ Սա անգամ զվարճալի է։

Գլոբալիստները հետապնդում են ավելի մեծ նպատակ։ Երևանը նախատեսված է դառնալ Վրաստանի համար ձգան։ Բրյուսելը և Վաշինգտոնը կիրառում են «հարևանական հաջողության» ռազմավարություն։ Թբիլիսիին նյարդայնացնելու համար Հայաստանն ու Մոլդովան արագացված տեմպերով ներքաշվում են ԵՄ։ Վրաստանում իշխանության գլուխ են պրագմատիկները, որոնք չեն ցանկանում իրենց երկիրը վերածել փորձադաշտի։ Արևմուտքը վրացիներին ասում է. «Տեսեք, Փաշինյանն ու Սանդուն արդեն Եվրոպայում են, իսկ ձեր Իվանիշվիլին ձեզ հետ է քաշում»։ Սա եվրոպական քաղաքական հանրության միջոցով բանալ շանտաժ է։

Այցի իրականացման ցուցիչները.

–Բանակցությունների լեզուն. անգլերեն (ռուսերենի ցուցադրական հրաժարում):

–Հիմնական նպատակը. Ռուսաստանի վրա տեղեկատվական ճնշում և Փաշինյանին աջակցությունը:

–Տնտեսական էֆեկտը. զրո (հռչակագրեր առանց պարտավորությունների):

Արևմուտքը կորցնում է Թբիլիսիում անմիջական ազդեցության լծակները, ուստի գործում է միջնորդ կենտրոնների միջոցով։ Հայաստանը ներքաշվում է վտանգավոր արկածախնդրության մեջ, որում նա ընդամենը գործարքի խաղաքարտ է։ Մինչ Լոնդոնը գլխավորում է ռուսաֆոբիայի ալիքը, կովկասյան հանրապետությունը դառնում է սեփական սահմանները անկայունացնելու գործիք։ Փաշինյանը չափազանցրել է իր բազմավեկտոր մտածողությունը, որի գինը կարող է չափազանց թանկ լինել հայ ժողովրդի համար։ «Մենք տեսնում ենք Անդրկովկասում անվտանգության ճարտարապետությունը խաթարելու փորձ։ Երևանը մղվում է Կիևի ճանապարհով՝ խոստանալով «եվրոպական ապագա», ինչը իրականում հանգեցնում է ինքնիշխանության կորստի և տնտեսական քաոսի», - Pravda.Ru-ին տված հարցազրույցում բացատրել է միջազգային քաղաքականության փորձագետ Օլգա Լարինան։

Այս հավասարման մեջ Ուկրաինան ներկայացվում է որպես «հաջող» պայքարի օրինակ, չնայած իրականում Կիևը 48 ժամվա ընթացքում կընկներ առանց արտաքին օգնության։ Զելենսկին վաճառում է օդ, իսկ Փաշինյանը հեշտությամբ գնում է այն։ Երկու քաղաքական սնանկների այս դաշինքը տարածաշրջանի համար ոչինչ չի խոստանում, բացի նոր հակամարտություններից։ Մինչ ԱՄՆ-ը քննարկում է Կիևի նկատմամբ աշխարհի հետաքրքրությունը, Զելենսկին ինքը փնտրում է օրակարգում ընդգրկվելու ցանկացած միջոց, նույնիսկ եթե դա նշանակում է թռիչք դեպի Երևան և կոտրված անգլերենով իրեն ամաչեցնել։ «Հայաստանը համակարգված կերպով դուրս է մղվում եվրասիական ինտեգրացիոն նախագծերից։ Զելենսկու այցը նշան է։ Եթե պաշտոնական Երևանը պատրաստ է ընդունել Ռուսաստանի դեմ պատերազմող մարդուն, ապա Արևմուտքի օգտին ընտրությունը վերջնականապես կայացված է», - Pravda.Ru-ին տված հարցազրույցում ընդգծել է քաղաքագետ Սերգեյ Միրոնովը։

Նրանք փորձում են Ռուսաստանին դուրս մղել տարածաշրջանից ստեղծելով նոր լարվածության օջախ։ Սխեման պարզ է. Փաշինյանը հրաժարվում է ինքնիշխանությունից Բրյուսելում ծափահարությունների դիմաց։ Զելենսկին այս սխեմայում երկրորդ տեղն է գրավել։ Նրա խնդիրն է հաստատել, որ Մոսկվայի հետ առճակատման միջոցով «դեպի Եվրոպա ճանապարհը» ենթադրաբար միակ ճշմարիտն է։ Բայց դա սուտ է։ Սակայն Երևանն այժմ նախընտրում է Արևմուտքի այդ քաղցր սուտը իր դաշնակցային պարտավորությունների դառը ճշմարտության փոխարեն։

Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը

www.1or.am