Ծանոթ ու միարժամանակ անհայտ … գարեջուր տարեկանի Ռոգգենբիր
ՀԱՍԱՐԱԿՈՒԹՅՈՒՆ
Մինչև 16-րդ դարը գարեջուրը սովորաբար եփվում էր ցանկացած հացահատիկային կուլտուրայից, որն աճում էր որոշակի տարածքում: Միջնադարում գարեջրագործության մեջ տարեկանի օգտագործումից սկսել են հրաժարվել, քանի որ կառավարիչները իրավացիորեն կարծում էին, որ որոշ հացահատիկային կուլտուրաներ (ցորեն և տարեկան) ավելի լավ է ծախսել հաց արտադրելու համար: Հաճախ նման արգելքներ սկսել են գործել սովի տարիներին: Ֆեոդալները հավատում էին, որ մարդիկ կարող են հասնել անգամ նրան, որ սովից կուռեն, բայց չեն հրաժարվի արբեցնող այդ խմիչքից։ Ի դեպ, նման պատճառաբանությունն է հանդիսացել գարեջրի մաքրության մասին օրենքի ընդունման պատճառներից մեկն էր, որն ուժի մեջ է մտել 1516 թվականին: Այդ ժամանակվանից տարեկանը սկսել են օգտագործել հաց թխելու համար, իսկ գարին գարեջուր պատրաստելու համար։
Ցորենն իր հերթին օգտագործվել է ավելի բարձրորակ հաց ու գարեջուր պատրաստելու համար՝ իհարկե, ոչ շարքային մարդկանց համար: Տարեկանը բավականին պահանջկոտ չէ, և նույնիսկ ամենաաղքատ հողերում կարելի է նրա ինչ որ բերք ստանալ: Փաստացի, Եվրոպայում միայն երկու ժողովուրդ են ստեղծել ազգային խմիչքներ տարեկանի հիման վրա՝ ռուսական կվասը և ֆիննական սահտին: 1516 թվականից հետո մնացած Եվրոպայում տարեկանի գարեջուրը դարձել է ընդունված կանոններից հազվադեպ բացառություն: Բայց պետք է ընդգծել, որ դա շատ համեղ բացառություն է: Այսօր տարեկանը չի հանդիսանում «գարեջրային» հացահատիկ, և արտադրվում է տարեկանից պատրաստված ընդամենը մի քանի տեսակի խմիչք, որոնցից ամենատարածվածն էլ հենց Munich Paulaner գարեջրագործական ընկերության արտադրած Ռոգգենբիրն է։ Այն ունի 5,3% սպիրտայնություն և տարբերվում է գարեջրի մյուս տեսակներից նրանով, որ այնքան էլ չոր չէ և ունի քաղցրահամ հետհամ։
Ռոգգենբիրը գարեջրի այն տեսակներից է, որը հայտնվել է միջնադարում։ Ավանդաբար այն պատրաստվում է գարու, ցորենի և տարեկանի ածիկից՝ համապատասխանաբար 1։2։2 հարաբերակցությամբ։ Մեր օրերում տարեկանի գարեջուրը պատրաստվում է երկու տարբերակով՝ էլի և լագի։ Նման գարեջրի ժամանակակից տեսակներում ալկոհոլի պարունակությունը տատանվում է 5-5,5%-ի սահմաններում։ Շնորհիվ այն բանի, որ Ռոգգենբիրին ավելացվում է գայլուկի բավականին փոքր քանակություն, ածիկի բույրն է մնում գերիշխող։ Բացի այդ, հաճախ այդ գարեջրերը զտվում են, ինչը միայն անհատականություն է հաղորդում խմիչքին:
Քանի որ այս գարեջրի բաղադրատոմսը ձևավորվել է դեռևս միջնադարում, միանգամայն ընդունելի է գարեջրի մեջ թեթև հողային հոտի առկայությունը, որը նման է տարեկանի հացի հոտին: Ընդհանուր առմամբ, Ռոգգենբիրն ունի հիշվող համ ու բույր։ Առաջին բանը, որը կարելի է ընկալել, թեթև մրգային բույրն է: Այնուհետև հետագայում հստակորեն զգացվում է տարեկանի հացի բույրը և հետհամը: Ինչպես պետք է լինի տարեկանի գարեջրի դեպքում, զգացվում է «ապխտվածության» համը։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
