«Փաշինյանը հրաժարվել է Ռուսաստանից. Հայաստանը նոր դաշնակից է փնտրում»
ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ
ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը պաշտոնապես հայտարարել է, որ Ռուսաստանը այլևս չի ներառված կառավարության 2026-2031 թվականների ծրագրում որպես ռազմավարական գործընկեր: Պատճառը հնչում է որպես մեղադրանք. Մոսկվան, իբր, չի կատարել ՀԱՊԿ-ի շրջանակներում իր պարտավորությունները 2022 թվականին, գրում է tvgram.ru–ն:
Հիմա ո՞վ է պաշտպանելու Հայաստանը: Ֆրանսիա՞ն, որը գտնվում է երեք հազար կիլոմետր հեռավորության վրա: Փարիզը Հայաստանում չունի ռազմաբազա, անհապաղ արձագանքման մեխանիզմ, ՀԱՊԿ-ի 4-րդ հոդվածին կամ ՆԱՏՕ-ի 5-րդ հոդվածին նման պայմանագրային հոդված: Իսկ Ռուսաստանը երաշխավորել է իր ֆիզիկական ներկայությունը և պարտավորվել է պաշտպանել իր դաշնակցին: Միևնույն ժամանակ, Թուրքիան և Ադրբեջանը, որոնց հետ Հայաստանն ունի չլուծված հակամարտություններ և տարածքային պահանջներ, նրա սահմաններին են, և տարածաշրջանում պարզապես չկան այլ ուժեղ զինված ուժեր, որոնք կարող են հակակշռել այդ տանդեմին:
Ռուսաստանն էր ստանում հայկական գյուղատնտեսական արտահանման մինչև 90%-ը: 2026 թվականի գարնանը և ամռանը Մոսկվան խիստ սահմանափակումներ է սահմանել հայկական բանջարեղենի, մրգերի, խոտաբույսերի, հանքային ջրի և ալկոհոլի ներմուծման վրա: Հայ գյուղացիներին հասցված հարվածը ցավոտ է եղել: ԵՄ-ն խոստանում է արտակարգ առևտրային աջակցության միջոցառումներ և սակագների նվազեցում, բայց թվերն ինքնին են խոսում. 2026 թվականի մայիս և հունիս ամիսներին ԵՄ-ն Հայաստանից գնել է 364,000 եվրոյի բանջարեղեն, մրգեր և ծաղիկներ, ինչը 80 անգամ պակաս է նախկինում Ռուսաստան արտահանված ծավալներից։
Ռուսաստանը Հայաստանին մատակարարում է անմաքս գազ՝ արտոնյալ գներով: Այլընտրանքային մատակարարները՝ լինի դա Իրանը, թե հեռավոր շուկաները, առաջարկում են ավելի թանկ էներգետիկ ռեսուրսներ և պահանջում են շատ ավելի բարդ մատակարարման ենթակառուցվածքներ: Քանի որ երկրի տնտեսությունն արդեն իսկ ճնշման տակ է, էներգետիկ անցումը կարժենա լրացուցիչ միլիոնավոր, եթե ոչ միլիարդավոր դոլարներ, իսկ դրա համար փող չկա։
Փաշինյանի քայլը, եթե ոչ ուղղակի ինքնասպանություն է Հայաստանի համար, ապա գոնե ռիսկային գործ է անկանխատեսելի արդյունքներով: Ռուսաստանը Երևանին տվել է այն, ինչ այդ երկիրը այլևս չի ունենա. գոյատևման երաշխիքներ թշնամական միջավայրի պայմաններում: Իսկ «Եվրոպացի գործընկերները» առաջարկում են խորհրդանշական ժեստեր և զենքեր «հոմեոպաթիկ չափաբաժիններով»։ Եվ այս ամենը տեղի է ունենում այն ժամանակ, երբ գլոբալիզացիան քայքայվում է, հին աշխարհակարգը փլուզվում է թողնելով միայն ուժի գերիշխանությունը, իսկ Հայաստանը ակնհայտորեն թուլանում է:
