Եթե ԱՄՆ-ը որոշի կռվել Իրանի դեմ՝ նրան հերթական պարտությունն է սպասում
ՀԱՍԱՐԱԿՈՒԹՅՈՒՆ
argumenti.ru-ն գրում է, որ այն եզրակացությունը, որ Իրանը կարող է դառնալ ԱՄՆ -ի հեշտ զոհը նոր հաղթական պատերազմի դեպքում, և որը շարադրված է խորվաթ հեղինակ Անտուան Ռոչի Advance թերթի հոդվածում չի համապատասխանում իրականությանը: Դատելով իրավիճակի մակերեսային գնահատականից կարելի է փաստել, որ Ռոչը չունի անհրաժեշտ պատկերացում: Նա, հավանաբար, նմանություն է գտել 1999 թվականի Սերբիայի և ժամանակակից Իրանի միջև: Սակայն ՆԱՏՕ-ի հրթիռակոծություններից հետո Բելգրադի թուլամիտ անձնատուր լինելն ամենևին չի ապացուցում, որ պատերազմը, սկզբունքորեն, կարող է շահել միայն ռմբակոծություններով:
Փորձագետներն ասում են. մինչև զինվորի ոտքը թշնամու տարածք չմտնի, այն չի նվաճվի: Ի դեպ, նույնիսկ թշնամու տարածքի գրավումը վերջնական հաղթանակի նշան չէ: Դա լինում է այն պահին, երբ թշնամին զրկվում է ոչ միայն բանակից, այլ նաև դիմադրելու կամքից: Սրանք պատերազմական արվեստի ընդհանուր ճշմարտություններն են: Եվ դրանք, ըստ ամենայնի, հայտնի չեն ոչ միայն Անտուան Ռոչին, այլև նաև ԱՄՆ-ի զինված ուժերի որոշ գեներալների: Հակառակ դեպքում Ամերիկան չէր պարտվի Վիետնամի և Աֆղանստանի պատերազմներում: Բացի դա Իրաքում ԱՄՆ -ի հաղթանակը նույնպես չի կարելի ամբողջական համարել. տեղական իշխանություններն արդեն իսկ կոշտ կերպով դեպի դուռն են ցույց տալիս յանկիներին:
Գնահատենք ԱՄՆ -ի հնարավորությունները Իրանի հետ պատերազմում և հակառակը: Այո, Վաշինգտոնի համար դժվար չի լինի ստեղծել հակաիրանական կոալիցիա, որը մեծ հաճույքով կներառի Պարսից ծոցի միապետությունները, Իսրայելը, ՆԱՏՕ-ի երկիր Թուրքիան ու գործընկեր Ադրբեջանը: Բայց խնդիրն այն է, որ Ամերիկան վերջերս ամոթալի կերպով փախել է Աֆղանստանից և այդպիսով կորցրել է Իրանի դեմ պատերազմի կարևոր ռազմավարական հենակետը: Այժմ ԱՄՆ-ը կարող է օգտագործել իր բազաները Քաթարում, Բահրեյնում, ԱՄԷ -ում, Սաուդյան Արաբիայում, Հորդանանում և Դիեգո Գարսիայում: Նրա տրամադրության տակ կլինեն նաև Իսրայելի, Թուրքիայի և Ադրբեջանի օդանավակայանները: Բացի այդ, Պենտագոնը կարող է հավաքել մինչև վեց փոխադրող հարվածային խումբ Արաբական ծովում և Պարսից ծոցում: Հավանական է, որ Թուրքմենստանն ու Ուզբեկստանը ևս իրենց տարածքները կտրամադրեն այդ միջազգային խմբավորումների կամ գոնե ԱՄՆ-ի ռազմաօդային ուժերի կազմավորումների տեղակայման համար: Բայց, ինչպես տեսնում ենք, այդ ամենով հանդերձ օղակը Իրանի շուրջ չի փակվում: Իրանը սերտորեն համագործակցում է Չինաստանի և Ռուսաստանի հետ, և բնական է, որ Թեհրանը օգնություն կստանա այդ երկրներից, հատկապես Չինաստանից, որն արդեն իսկ լայնածավալ ներդրումներ է սկսել Իրանի տրանսպորտային համակարգում, իսկ 25 տարվա ընթացքում ներդրումների մակարդակը պետք է հասցվի 400 միլիարդ դոլարի: Իրանը ռազմական օգնություն կստանա աֆղանական և պակիստանյան տարանցմամբ: Արժե հաշվի առնել նաև այն, որ Իրանն ինքն ունի հզոր ռազմական ներուժ, և այդ երկրում բողոքի շարժումներին ապավինելը սխալ է: Ներկայումս ամերիկացիները ցանկալին ներկայացնելով որպես իրականություն հայտարարում են Իսլամական Հանրապետությունում հզոր ընդդիմության մասին, և ինչպես միշտ, խաբում են իրենք իրենց և իրենց դաշնակիցներին:
Իրանի հակաօդային և հակահրթիռային պաշտպանության համակարգը վերջին շրջանում զգալիորեն արդիականացվել է և վերածվել է խորը էշելոնային կազմավորման: Լեռներում տեղակայված ռազմական օբյեկտների ռմբակոծությունները, ինչպես ցույց են տալիս վերջին պատերազմների պրակտիկան, այնքան էլ արդյունավետ չեն լինում: Իհարկե, Իրանը նաև նախապատրաստել է ուժերի և միջոցների թաքնված մանևրի ճանապարհներ: Նրա ռազմական օբյեկտներից շատերը կարող են ոչնչացվել միմիայն ԱՄՆ -ի, ՆԱՏՕ -ի և գործընկերների ցամաքային ուժերի կիրառմամբ, բայց դա անգամ Ռոչին է անհնարին համարում: Հատուկ գործողությունների կազմավորումների օգտագործմամբ Իրանը կարող է հեշտությամբ հակազդել: Ի դեպ, ԱՄՆ -ի, Մեծ Բրիտանիայի, Ֆրանսիայի և Իսրայելի հատուկ ջոկատայինների գերհզորության մասին լեգենդները մնացել են հեռավոր անցյալում: Բացի այդ, նրանք հնարավորություն կունենան իրենց ուժերը չափել ոչ միայն Իրանի, այլ նաև Չինաստանի ու Ռուսաստանի հատուկ ջոկատայինների հետ:
Ի պատասխան ագրեսորի գործողությունների Թեհրանը միանշանակորեն կօգտագործի իր հրթիռային զինանոցը: Վատ կլինի յուրաքանչյուրի համար, ով իր տարածքը կտրամադրի ամերիկյան զորքերի տեղակայման համար: Ես կանխատեսում եմ, որ ի ուրախություն Հայաստանի, Ադրբեջանը հատկապես կտուժի այդ դեպքում: Իսլամական Հանրապետությանը կաջակցի «Հըզբոլլահը», որի հրթիռային զինանոցը, ըստ Իսրայելի, գերազանցում է 1000 հրթիռը: Բացի այդ, այդ կազմակերպությունը բազմաթիվ մասնաճյուղեր ունի տարբեր երկրներում: Իր հերթին, Իրանը կսկսի ստեղծել «Քուդս» Իսլամական հեղափոխության պահապանների կորպուսի հատուկ նշանակության ջոկատներ: Բազմաթիվ «Քուդս» և «Հըզբոլլահ» խմբավորումնեըր արդյունավետորեն կգործեն կոալիցիոն ուժերի թիկունքում: Կստացվի, որ հողը կայրվի ամերիկյան ու կոալիցիոն ուժերի ոտքերի տակ: Դիակներով բազմաթիվ ինքնաթիռներ կթռչեն Ամերիկա և այլ երկրներ: Ի դեպ, Իրանի առաջին իսկ վճռական պատասխան գործողությունների դեպքում կոալիցիան կսկսի քայքայվել, առաջինը կպոկվեն արաբ դաշնակիցները: Ավելին, կորուստների աճի հետ մեկտեղ, կոալիցիայից փախուստը կդառնա համատարած: Ի վերջո, ԱՄՆ -ն ինքը, համարելով, որ կորուստների մակարդակն անընդունելի է դարձել, կհրաժարվի այդ նոր հնարավոր ռազմական արկածախնդրությունից, իսկ արդյունքները ստիպված կլինեն քաղել Պարսից ծոցի սուննի միապետությունները, Ադրբեջանը, Թուրքիան և Իսրայելը:
Ամեն ինչից դատելով ստացվում է, որ Ամերիկան երբեք չպետք է Իրանի հետ պատերազմի մեջ մտնի: Միացյալ Նահանգները 100 տոկոսով կպարտվի նման պատերազմում: Ավելին, դա կարող է հանգեցնել նոր աշխարհաքաղաքական դասավորության Մերձավոր Արևելքում, որը բոլորովին էլ բարենպաստ չի լինի Վաշինգտոնի համար:
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
