Ռուսաստանի դաշնակիցների մասին․ արդյո՞ք մեզ պետք է Հայաստանը
ՀԱՍԱՐԱԿՈՒԹՅՈՒՆ
ru24.net-ը գրում է, որ կրկին լարվածություն է նկատվում ղարաբաղյան հակամարտության գոտում, և Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը վերջերս հանդիպել է ՌԴ նախագահ Վլադիմիր Պուտինի հետ: Այս առումով բնական հարց է ծագում․ ինչո՞ւ է Ռուսաստանին անհրաժեշտ նման դաշնակից, ինչպիսին Հայաստանն է: Ի՞նչ օգտակար բան կարող է նա տալ մեզ, բացի այն վաղանցիկ գոհունակությունից, որ այդ հանրապետությունը ՀԱՊԿ անդամ է: Արդյո՞ք սա ցինիկ հարց է: Իհարկե, այո: Բայց, իմ կարծիքով, այն իրավունք ունի տրվել որպեսի պատասխան լինի: Սկսենք ամենապարզ փաստարկից. Հայաստանը չունի ընդհանուր սահման Ռուսաստանի հետ, և շրջապատված է, անկեղծ ասած, Մոսկվայի համար ոչ բոլորովին բարեկամ պետություններով: Միայն Վրաստանը ինչ արժի իր միկրոկայսերական ամբիցիաներով և վիրավորվածների հավերժական բարդույթով: Եվ ընդհանրապես, Վրաստանի տարածքով Հայաստանում տեղակայված ռազմաբազան մատակարարելը ... դե, ինքներդ եք հասկանում:
Թուրքիան Հայաստանի և հայ ժողովրդի հետ ոչ հեշտ հարաբերությունների պատմություն ունեցող երկիր է, և որն իր զարգացման գագաթնակետին հանգեցրել է Օսմանյան կայսրության տարածքում բնակվող հայերի համակարգված ոչնչացմանը: Այդ պատմությունը ոչ մի դեպքում չպետք է մոռացվի և փակվի: Այնուամենայնիվ, Թուրքիան ՆԱՏՕ -ի անդամ է և Ռուսաստանի բավականին անկայուն գործընկերը բիզնեսի և սիրիական ճգնաժամի կարգավորման առումով: Այն ունի իր սեփական կայսերական ամբիցիաները, որոնք տարածվում են այդ պետության ժամանակակից սահմաններից շատ հեռու, ընդ որում ներառում են նաև Ռուսաստանի թյուրքալեզու տարածքները:
Ադրբեջանը, ընդհակառակը, ամեն կերպ փորձում է գործարար հարաբերություններ պահպանել ռուսական կողմի հետ, չնայած որ այդ երկրի քաղաքացիները հաճախ իրենց համարժեք չեն պահում Ռուսաստանում։ Խնդիրն այն է, որ Բաքուն խրված է Անկարայի աշխարհաքաղաքական ցանցում և դժվար թե առաջիկա տարիներին դուրս գա դրանից, և դեռ փաստ չէ, որ ցանկանում է դա: Ինչ որ անսովոր բան պետք է տեղի ունենա, որպեսզի ադրբեջանցիները երես թեքեն օսմանցիներից:
Իրան ... Իրանը մի այնպիսի գնդաձև ձի է վակուումի մեջ, որը քսաներորդ դարի երկրորդ կեսին տեղի ունեցած իրադարձությունների պատճառով բավականին լարված հարաբերություններ ունի հարևան պետությունների և ընդհանրապես Արևմուտքի հետ: Ճշմարտությունն այն է, որ Թեհրանի հակաարևմտյան հռետորաբանությունից Մոսկվայի կյանքը այնքան էլ չի հեշտացնում: Եվ թվում է, թե Թեհրանը Հայաստանի նկատմամբ էլ առավել քան չեզոք է, բայց դեռ բարեկամական չէ, և ռուսական զորքերը, ամենայն հավանականությամբ, չեն կարողանա օգտագործել նրա տարածքը: Ամենայն հավանականությամբ, Իրանը պարզապես կդիտարկի, թե ինչպես են Ադրբեջանն ու Թուրքիան մաս-մաս անում Հայաստանը: Միգուցե նա նաև ընդունի փախստականներին, բայց ոչ ավելին:
Այսպիսով, լուրջ ռազմական հակամարտության դեպքում դաշնակից Հայաստանին և այդ երկրում գտնվող ռուս զինծառայողներին օգնություն հասնելու միակ ճանապարհը Վրաստանի, Ադրբեջանի կամ Թուրքիայի տարածքով կռվով բացելն է: Այս դեպքում ընդհանրապես չենք դիտարկում Իրանին, քանի որ, ամենայն հավանականությամբ, նա կմնա զինված չեզոքության դիրքում:
Բայց հիմնական հարցը հետևյալն է. արդյո՞ք Հայաստանն արժանի է, որ Ռուսաստանը իրեն պաշտպանելու համար զորքը ուղարկի՝ և դա գլոբալ հակամարտություն սանձազերծելու վտանգի տակ: Խնդիրն այն է, որ հայերը կրկին ու կրկին ընտրում են բացահայտ ամերիկամետ համոզման կառավարություն և իրենց պահում են այնպես, ասես ռուսական ռազմակայանը ոչ թե իրենց հանրապետությունը պաշտպանելու գործիք է, այլ օկուպացիայի դրսևորում և Մոսկվայի գաղութային քաղաքականության միջոց, որի մասին նրանք պարբերաբար չեն մոռանում հիշեցնել տարբեր տեսակի հանրահավաքների ժամանակ: Դրանում հատկապես հաջողակ են այսպես կոչված հայկական միլլենիալները, որոնք արդեն իսկ գտնվում են ամերիկյան մշակութային արժեքների ոլորտում և գործում են այնպիսի մշակութաբանական կատեգորիաներով, որոնք շատ ավելի մոտ են Եվրոպային և ԱՄՆ -ին, քան Ռուսաստանին: Ցուցադրական էր այն փաստը, որ վերջին հակամարտության ընթացքում Երևանը չհամարձակվեց օգտագործել իր կանոնավոր զինված ուժեր և ըստ էության ԼՂՀ զինված ուժերին թողել էր ճակատագրի ողորմածությանը: Միևնույն ժամանակ, սոցիալական ցանցերում և ԶԼՄ -ներում տարածվում էին հաղորդագրություններ առ այն, որ Ռուսաստանը չի օգնում, որ ռուսները խաբել են հայերին և չեն ցանկանում կատարել իրենց ՀԱՊԿ պարտավորությունները, բայց այն մասին, որ ՀԱՊԿ -ը չի նախատեսում ակտիվ գործողություններ նման իրավիճակներում, համառորեն լռում էին:Եթե հայերն իրենք չեն ցանկանում պաշտպանել իրենց երկիրն ու իրենց շահերը, ապա ինչո՞ւ պետք է Ռուսաստանը դա անի նրանց փոխարեն: Եթե Հայաստանն ընտրել է պրոամերիկյան զարգացման կուրս և ԱՄՆ-ին է համարում ավելի մոտ դաշնակից, քան Ռուսաստանին, ապա արդյո՞ք դա հնարավորություն կտա նրան սեփական կաշվի վրա զգալ նման քաղաքականության բոլոր «հաճույքներ»-ը։ Ճիշտ է, ինչ -որ բան հուշում է, որ դա շուտով կլինի: Ռուսաստանի դաշնակիցը լինելու համար դա դեռ պետք է վաստակել, դրա դիմաց ինչ -որ բան առաջարկել: Հիշեցնենք, որ Ռուսաստանը բացելով իր շուկան Հայաստանի համար բավականին շատ բան է անում երկրների միջև տնտեսական փոխգործակցության շրջանակներում: Եթե ինչ -որ մեկը դեռ ասում է, որ Ռուսաստանը պետք է վճարի, վճարի ու վճարի դաշինքի համար, ապա պատասխան այն է, որ ո՛չ, շնորհակալությո՛ւն, բավակա՛ն է: Նման ռազմավարությունը ոչ մի լավ բանի չի հանգեցնում: Եթե ցանկանում եք դոլարներ ստանալ Միացյալ Նահանգներից, խնդրեմ, միայն թե ձեզ կարող են գնել որպես իր, իսկ հետո ձեզ հետ կվերաբերվեն որպես իրի:
Արդյո՞ք այս տեքստը չափազանց քննադատական է Ռուսաստանի դաշնակից Հայաստանի համար: Ինչ -որ մեկը կարող է դա այդպես համարել, և դա նրա իրավունքն է: Բայց նման հարցեր բարձրացնելու իրավունք ևս կա:
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
