National Interest. Ռուսաստանը սկսել է ստեղծել սեփական դրոն-մարդասպաններ
ՀԱՍԱՐԱԿՈՒԹՅՈՒՆ
discover24.ru-ն գրում է, որ ԿՀՎ-ի կողմից վերահսկվող MQ-1 Predator անօդաչու թռչող սարքից առաջին հարվածը հասցնելուց երկու տասնամյակ անց Ռուսաստանը միանում է պատերազմական անօդաչու սարքերի ակումբին: Այս մասին գրել է National Interest- ը հղում կատարելով ռուսական ԶԼՄ-ների հաղորդագրություններին առ այն, որ 2021 թվականին Ռուսաստանը կսկսի իր ներքին մարտական անօդաչու «Կրոնշտադտ Օրիոն» -ի մասսայական արտադրությունը ինչպես Ռուսաստանի զինված ուժերում ծառայության, այնպես էլ արտահանելու համար:
Ռուսաստանում ներկայումս զարգացման տարբեր փուլերում գտնվող շուրջ կես տասնյակ անօդաչու թռչող սարքերի (ԱԹՍ) շարքում Օրիոնը առաջինն է, որը կանոնավոր մարտական ծառայության է անցել ռուսական բանակում: Դուբնայում (Մոսկվայի մերձակայք) կառուցվող գործարանն ամեն տարի կարտադրի «տասնյակ» միջին բարձրության և հեռահարության հետախուզական/հարվածային անօդաչու թռչող սարքեր: Օրիոն ԱԹՍ համալիրը ներառում է երեքից վեց անօդաչու թռչող սարք, յուրաքանչյուրը մեկ տոննա քաշով, ինչպես նաև օպերատորային կայաններ, ռադիոսարքավորումներ և վայրէջքի մոդուլ:
Ըստ Ռազմածովային վերլուծության կենտրոնի Ռուսագիտության ծրագրի խորհրդական, Նոր ամերիկյան անվտանգության կենտրոնի վերլուծական կենտրոնի ավագ գիտաշխատող Սեմյուել Բենդեթի գնահատականի «մի քանի հարյուր» Օրիոն կստեղծվի: Ռուսաստանը անօդաչու ինքնաթիռների ստեղծման հարցում շատ է հետ մնացել Չինաստանից, Իսրայելից և ԱՄՆ-ից: Կրոնշտադտ ընկերությունը Օրիոնի մշակումը սկսել է 2011 թվականից, բայց շուտով նախագիծը փակվել է: Դրա պատճառը, ըստ Բենդեթի, Ռուսաստանի պաշտպանական ընկերություններին ներկայացվող պահանջն էր ավելի քիչ հույս դնել միկրոէլեկտրոնիկայի և շարժիչների ներմուծման վրա: Այսօր Կրոնշտադտը պնդում է, որ իրենց անօդաչու թռչող սարքերի բոլոր հիմնական բաղադրիչները արտադրվում են հայրենիքում:
Նշելով Օրիոնի բնութագրերը, National Interest- ը «տեխնիկապես» այն դասում է ԱՄՆ-ի Reaper և Predator հարվածային անօդաչու թռչող սարքերի նույն դասի մեջ, այսինքն նրանք բոլորը ունակ են ժամերով թռչել մարտական տարածության վրա, կարճ հեռահարության հակաօդային պաշտպանություն համար լինելով անհասանելի, սկանավորել թիրախները և բարձր ճշգրտության հրթիռներ արձակել:
Այնուամենայնիվ, Reaper- ը ունի մինչև 2000 կմ հեռահարություն և այն հնարավոր է կառավարել աշխարհի ցանկացած կետից իր արբանյակային կապի շնորհիվ, մինչդեռ Օրիոնի վառելիքի պաշարը և ռադիոկապը սահմանափակում են դրա հեռահարությունը մինչև 250 կմ-ի: Սակայն դրոն-ռետրանսլյատորի օգտագործումը մեծացնում է հեռահարությունը, բայց ոչ շատ քան մինչև մոտ 300 կմ: Հետևաբար, «Օրիոնը» իր գնով և հնարավորություններով ավելի շատ մոտ է թուրքական Bayraktar TB2 անօդաչու թռչող սարքին, որը իր թռիչքային տիրույթով մոտ երկու անգամ զիջում է Օրիոնին, ինչը, սակայն, չի խանգարել դրա հաջող օգտագործմանը Լիբիայի, Սիրիայի և Լեռնային Ղարաբաղի պատերազմներում: Օրիոնն ունի երկու արտաքին և երկու ներքին կախիչներ առավելագույնը 200 կգ քաշով զենք կրելու համար: Դրանք 21 կիլոգրամանոց ԿԱԲ-20 և 50 կիլոգրամանոց ԿԱԲ-50 ռումբեր են, որոնք կարող են հագեցած լինել ինֆրակարմիր, հեռուստա-լազերային ուղղորդմամբ, ինչպես նաև ՈւՊԱԲ-50Ս ծալովի թևերով կառավարվող ռումբերը, որոնցով հնարավոր է հարվածներ հասցնել հակառակորդի ՀՕՊ համակարգերին: Ռումբերը կարող են հագեցած լինել կասետային զինամթերքով և վառելիք-օդային պայթուցիկներով: Բացի այդ, անօդաչու սարքը զինելու համար կա Իքս-50 կոչվող 50 կիլոգրամանոց հրթիռ, որը նման է ամերիկյան AGM-114 Hellfire- ին:
2022 թվականին կսկսվի Օրիոն-Է արտահանման մոդելի արտադրությունը: Բենդեթը կանխատեսել է, որ դրանք կառաջարկվեն նախկին Խորհրդային Միության և այնպիսի պոտենցիալ գործընկեր ներկրներին, ինչպիսիք են Սիրիան, Վիետնամը և այլ երկրները, որոնց հետ Ռուսաստանը ամուր հարաբերություններ ունի սպառազինությունների վաճառքի գծով: Հաղորդվում է, որ Մոսկվան Օրիոնն առաջարկել է իր ռազմական դաշնակից Հայաստանին, որը 2020 թվականի պատերազմում մեծ կորուստներ է կրել թուրքական Bayraktar անօդաչու սարքերից:
Ապագայի համար Կրոնշտադտ ընկերությունը խթանելու է Օրիոնի երկու նոր տեսակների ստեղծումը, չնայած դրանց փորձարկման համար կպահանջվի առնվազն ևս մի քանի տարի: 5,5 տոննա կշռող Օրիոն-2-ը կամ Հելիոսը այդ տեսակետներից մեկն է, այն մեծ բարձրությամբ թռչող անօդաչու է՝ մինչև 12 կմ բարձրություն, իսկ հեռահարությունը 5000 կմ է: Երկրորդը հինգ տոննաանոց Սիրիուս անօդաչու ինքնաթիռն է, որն ունի ավելի մեծ հեռահարություն և արագություն, քան «Օրիոնը»:
Ընկերությունն ունի նաև հարվածային Գրոմ սթելս անօդաչու թռչող սարքի ստեղծման հեռանկար, որը կլինի ռեակտիվ կործանիչների «ուղղորդիչ»: Այնուամենայնիվ, ըստ Բենդեթի, առաջին հերթին, ամենայն հավանականությամբ, արտադրության կհանձնվեն ևս երկու ԱԹՍ-ների մրցակցային նախագծեր. հարվածային Ալտիուս ԱԹՍ-ն և հեռահար գործողության սթելս-դրոն Օխոտնիկ-Բ-ն: Այդ մոդելներն արդեն թռիչքային փորձարկումներ են անցնում և, ըստ ամերիկացի փորձագետների, ծառայության կանցնեն մոտ 2024 թվականից:
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
