Ինչ խոսք, թեժ է լինելու
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Երեկ մի քանի լրատվամիջոցներին հարցազրույց տվեց Հայաստանի Երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանը։ Քոչարյանի՝ հարցազրույցում հնչեցրած տեսակետներին, գնահատականներին չեմ անդրադառնալու, քանի որ, դատելով սոցիալական ցանցերում մինչ հարցազրույցն ու հարցազրույցից հետո առկա ակտիվությունից, հասկանալի է, որ գրեթե բոլորը նայել են այն, կամ եթե չեն նայել, ապա տարբեր ԶԼՄ-ների միջոցով տեղեկացվել են մանրամասներին։ Այսինքն արձանագրենք, որ այլևս կա որոշակի հանրային սպասում և պահանջ Ռոբերտ Քոչարյանի առնվազն հրապարակային խոսքը լսելու։ Այդ պահանջմունքը ձևավորվել է վերջին 2,5 տարում աստիճանաբար, իսկ պատերազմից հետո՝ կտրուկ։ Գաղտնիք չէ, որ Քոչարյանի իշխանության տարիներին խաղաղությունը ամենաամուրն է եղել, իսկ տնտեսության զարգացումը ամենադինամիկը։ Դրա մասին վիճակագրությունն է խոսում։
Պետք է անկեղծ լինել՝ Ռոբերտ Քոչարյանին կարելի է մեղադրել տարբեր հարցերում (դա առանձին անպայման կքննարկենք), բայց չի կարելի մեղադրել թույլ, անդեմ ու առհասարակ երկրի ու ժողովրդի համար վատ նախագահ լինելու մեջ։ Տվյալ դեպքում մեր երկրի համար ղեկավարի լավ կամ վատ լինելը նախևառաջ չափվում է ժողովրդի բարեկեցությամբ ու բանակի մարտունակությամբ։ Այդուհանդերձ ուրիշ է այսօրվա ասելիքս։
Ռոբերտ Քոչարյանը երեկ հարցազրույցում ասաց, որ մասնակցելու է ընտրություններին ու կրելու է։ Սա նշանակում է, որ այլևս երկրորդ նախագահը ազդարարում է մեծ քաղաքականություն վերադառնալու, ավելին՝ երկրի ղեկավարի աթոռին կրկին հավակնելու վճռականության մասին։ Ով ճանաչում է Ռոբերտ Քոչարյանին, հասկանում է, որ նա, առանց իրավիճակի և իր շանսերի լուրջ վերլուծության, նման պատասխանատու հայտարարություն չէր անի։ Ինչև, առաջ անցնենք։ Ռոբերտ Քոչարյանին նորից քաղաքական թատերաբեմ բերեց Նիկոլ Փաշինյանը։ Այո՛, հենց Նիկոլ Փաշինյանն իր «մուկն ու կատու» օպերացիաների շրջանակներում։ Շուրջ 2 տարի արդեն ֆարսի վերածված Քոչարյանի և մյուսների գործով դատավարությունները պետք է որ երկրորդ նախագահին աստիճանաբար տեղափոխեին քաղաքական գործընթացների կիզակետ։
Ինչը տեղի ունեցավ, քանզի պարզ է դառնում, որ դատավարությունն էլ պակաս քաղաքական բովանդակություն չունի։ Մինչպատերազմյան դատավարությունը և Քոչարյանի վերադարձի նկատմամբ հանրային պահանջմունքն այլ էր, հետպատերազմյանն՝ այլ։ Ստեղծված ծանրագույն իրավիճակում հազարավոր մարդիկ ճգնաժամային կառավարիչ են տեսնում Ռոբերտ Քոչարյանին։ Ու այս գործընթացը գլորվող ձնագնդի էֆֆեկտով մեծանում է։ Պարզ աքսիոմ է՝ եթե երկրի գործող ղեկավարից այլևս հույս ու ակնկալիք չկա, ժողովուրդը սկսում է այլընտրանք փնտրել։
Ամփոփենք։ Իհարկե, Ռոբերտ Քոչարյանը, ինչպես նաև ՀՀ յուրաքանչյուր քաղաքացի ունի իրավունք մասնակցելու ընտրություններին, հավակնելու երկրի ղեկավարի պաշտոնին, եթե ժողովուրդն իր քվեով տա այդ իրավունքը։ Առաջիկա վերլուծականներում մենք Ռոբերտ Քոչարյանին ավելի մանրամասն կանդրադառնանք։ Այսօր միայն արձանագրենք, որ Նիկոլ Փաշինյանն արեց ամեն ինչ, որ Քոչարյանը ցանկանա ու ավելին՝ լինի հանրային որոշակի պահանջ նրա քաղաքականություն վերադառնալու համար։ Թեժ է լինելու։
Կարեն Դանիելյան
