Ո՞վ է իրականում խլում ժողովրդի իշխանությունը
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Խորհրդարանական Իմ քայլը խմբակցության պատգամավոր Վահագն Հովակիմյանը լրատվականներից մեկին տված հարցազրույցում նշել է, թե փորձ է արվում խլել ժողովրդի իշխանությունը: Այս միտքը քանիցս հնչեցրել է Նիկոլ Փաշինյանը և բազմաթիվ այլ իմքայլականներ: Պարզ է, որ եթե Փաշինյանը նման բան չասեր, Հովակիմյանի մտքով անգամ չեր անցնի նման նախադասություն արտաբերել: Այն, որ նման միտքը քաղաքական տեսանկյունից ոչ մի քննադատության չի դիմանում, ակնհայտ է:
Քաղաքագիտության առաջին կուրսի ցանկացած ուսանողի հարցրեք, թե ինչ կարծիք ունի այս մտքի հետ կապված, միանգամից կասի, որ սա հակաքաղաքագիտական, հակաքաղաքական մառազմ է, անիմաստ բառերի կույտ: Ընդհանրապես զարմանալի չէ, որ Նիկոլ Փաշինյանի մտքով անցել է երկնել նման բովանդակությամբ միտք իր վարչապետության երրորդ տարում, քանի որ Նիկոլ Փաշինյանը թերթի խմբագրից քաղաքական ու պետական գործիչ չի կարողանում դառնալ: Ոչ թե չի ուզում, այլ չի կարողանում: Բնությունը մարդուն այդպիսին է ստեղծել: Ինչևէ, առաջ անցնենք:
Վահագն Հովակիմյան գործչին ընդհանրապես չենք քննարկում: Դա պարզապես ժամավաճառության նման բան կլինի: Անթույլատրելի է ժամանակ ծախսել մեկնաբանելու 0 քաղաքական անցյալ և կշիռ ունեցող պատգամավորի մտքերը, քանի որ ինչպես Քաղաքացիական Պայմանագրի խոսնակն էր նշել, Նիկոլի ուսապարկն ավելի շատ ձայն կհավաքեր, քան իքս պատգամավորը: Իհարկե, խոսնակն այդ ձևակերպումը տվել էր այլ պատգամավորի մասով: Բայց դա կապ չունի, ՔՊ խոսնակը նույն բանը կարող է ասել, եթե մի օր Վահագն Հովակիմյանը որոշի դուրս գալ Իմ Քայլը խմբակցությունից: Հիմա հասկանանք՝ ինչ ասել է ժողովրդի իշխանություն: Նիկոլ Փաշինյանը հերթական անգամ մանիպուլացնում ու խեղում է ամեն մի առողջ միտք, գործընթաց, իրադարձություն: Նա ասում է, որ 2018թ. Իմ քայլի օգտին քվեարկել է 70 տոկոսը ընտրություններին մասնակցած քաղաքացիների, հետևաբար այսպես կոչված ժողովրդի իշխանությունը պատվիրակված է իրեն: Ճիշտ է ասում Նիկոլ Փաշինյանը: Սակայն կա մի մեծ բայց:
Նախ ընտրություններին մասնակցել է ընտրելու իրավունք ունեցող քաղաքացիների 48 տոկոսը, Իմ քայլը ստացել է այդ այդ 48 տոկոս մասնակիցների 70 տոկոսը: Այլ կերպ ասած՝ Նիկոլ Փաշինյանի քաղաքական ուժը ստացել է ընտրելու իրավունք ունեցող քաղաքացիների շուրջ 30 տոկոսը: Սա ակնհայտ է, բայց Նիկոլը Նիկոլ չէր լինի, եթե չասեր, որ ինքը համայն հայության փրկիչն ու առաջնորդն է: Հաջորդ կարևոր հանգամանքն այն է, որ Նիկոլ Փաշինյանն այդ ձայները ստացել է ոչ թե Հայաստանն ու Արցախը պատերազմի տանելու, Արցախի տարածքները զիջելու, տասնյակ հազարավոր ճակատագրեր խեղելու, Հայաստանի տարածքները Ադրբեջանին առանց դեմարկացիայի և դելիմիտացիայի զիջելու համար, այլ ճիշտ հակառակը, ինչպես իրենք են հանրությանը ներկայացնում, մեզ ստրկությունից փրկելու և բարեկեցիկ ապագա տալու համար` Իմ քայլի նախընտրական կարգախոսը վկա:
Ամփոփենք. Նիկոլ Փաշինյանը չի ունեցել երբեք, հիմա էլ առավելապես չունի ՀՀ քաղաքացիների մեծամասնության աջակցությունը: Դա այնքան տեսանելի ու չափելի է, որ վիճել անգամ անիմաստ է: Պարտված ղեկավարները սովորաբար հեռանում են, ոչ թե հոխորտում: Ու ոչ ոք ժողովրդի իշխանությունը ոչ ոքից չի խլում, այլ մարդիկ ընդամենը պարզ խնդիր են ձևակերպում` հեռանալ, որպեսզի ՀՀ քաղաքացիները հնարավորություն ունենան ընտրությունների միջոցով իրացնել իրենց իշխանությունը, որպեսզի ՀՀ քաղաքացիները պատվիրակեն իրենց իշխանությունը այն մարդուն, ով կկարողանա փոխել ներկայիս տխուր վիճակը Հայաստանում և նրա շուրջ զարգացումներում: Եթե Նիկոլ Փաշինյանը չի անում այս հասարակ քայլը, նշանակում է, որ հենց նա է խլում ժողովրդի իշխանության իրացումը, արգելակում պատերազմի ելքով պայմանավորված արտահերթ ընտրություններ անցկացնելու քաղաքական և բարոյահոգեբանական անհրաժեշտությունը: Բայց արի ու տես, որ վարչապետը, ինչպես մնացած այլ հարցերում, մեղադրում է այլ քաղաքական գործիչների և ուժերին, բոլորին:
Անի Առաքելյան
