Քոչարյան Անդոյի մանկական «կռուտիտները»
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Քանիցս է խոսվել այն մասին, որ այս իշխանությունները, չնայած, ամբոխահաճո և հանրության համար զգայուն թեմաների վրա խաղալով եկան իշխանության, շատ արագ մոռացան այդ ամենը և ցանկացած իրադարձություն ներկայացնում են բացառապես իրենց քիմքին հաճելի սոուսով։ Նախօրեին խորհրդարանում լրագրողների հետ զրույցում իմքայլական պատգամավոր Անդրանիկ Քոչարյանը, այն հարցին, թե հնարավոր է այս 44-օրյա պատերազմի հանգամանքներն ուսումնասիրող հանձնաժողով ստեղծվի, ասել է, որ վաղաժամ է այդ մասին խոսել, տարբեր առաջարկներ կան:
«Ես ասում եմ, որ դա բերելու է քաղաքականացման և չքաղաքականացման լավագույն մեխանիզմը նախ ինչ-որ պահ դադար վերցնելն է և դավաճաններ չփնտրելն է»։
Նման արտահայտություն լսելով Քոչարյանից՝ միանգամից ժպիտ է առաջանում, երբ հիշում ենք, թե ինչպիսի էտուզիազմով ու ոգևորվածությամբ էր խոսում նա՝ Ապրիլյան պատերազմի հանգամանքներն ուսումնասիրող քննիչ հանձնաժողով ստեղծելիս, որի նախագահն էր նա։ Իշխանության ներկայացուցիչի կողմից նման անմեղսունակ պատասխան տալը խոսում է այն մասին, որ նրանք բացառապես կտրված են իրականությունից, և հարցազրույց են տալիս զուտ «գալոչկայի» համար։ Քոչարյանը հավանաբար չի գիտակցում, որ ի տարբերություն Ապրիլյան պատերազմի, որտեղ հայ ազգը տարել է փայլուն հաղթանակ և կասեցրել ադրբեջանական ագրեսիան, վերջին պատերազմում մենք գլխովին ջախջավել ենք, իսկ դավաճանական ղեկավարությունը բոլորից թաքուն ստորագրել է կապիտուլիացիոն պայմանագիր։
Եթե այս ամենին հավելենք, բարցրաստիճան տարբեր պաշտոնյաների կողմից հնչեցրած այն մտքերը, որ պատերազմի երրորդ օրը դադարեցվել է մոբի համալրումը, կամ 2019-ին անհասկանալի պատճառներով ու կասկածելի հանգամանքներում փոխվում է ՀՀ ՊՆ-ի գնումների պլանը, կամ հաղթանակած գեներալիտետը անհասկանալիորեն հեռացվում է մարտական գործողությունների պլանից, պատկերը դառնում է ընդհանրական։ Ըստ էության, Փաշինյանի իշխանությունը մինչև պատերազմը փորձում էր ամեն ինչ անել, որպեսզի նսեմացնի Ապրիլյան նպատերազմի հաղթանակը և փաստացի հաղթանակած Սերժ Սարգսյանին ու նախկին ՊՆ հրամանատարությանը մտացածին ու անհասկանալի մեղադրանքներ ներկայացնել ու անվանարկել։ Ի՞նչ է ստացվում, երբ անտեսվում էր հաղթանակը, այնտեղ քաղաքական ոչ մի տարրեր չկային, և ամեն ինչ իրավասության սահմաններում էր, իսկ երբ մի ամբողջ երկիր է կորսվել, այդ հանգամանքների ուսումնասիրությունը, չգիտես՝ ինչու կարող է դիտվել քաղաքակա՞ն։ Համաձայնեք, որ ավելի դատարկամիտ ու մանկամիտ «կռուտիտներ» դժվար է պատկերացնել։
Անդրանիկ Կիրակոսյան
