Ներքաղաքական նոնսենս
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Վերջերս պատասխանելով, թե չի մտածում արդյոք հեռանալու մասին, վարչապետի պաշտոնը զբաղեցնող անձը սովորաբար ասում է, որ այդ հարցը պետք է որոշի ժողովուրդը: Իսկ թե որն է այդ ժողովուրդը՝ նրա հեռանալը փողոցում պահանջող մարդիկ, առանձին անհատները կամ կազմակերպությունները կամ դրանց բոլորի ամբողջությունը, թե ՀՀ ողջ բնակչությունը՝ ծծկեր մանուկից խոր ծերության մեջ գտնվող անձը՝ դրան պատասխան չկա: Համենայն դեպս, այդ հարցին վարչապետի աշխատակազմը խոստացել է պատասխանել ըստ ընդունված կարգի՝ մեկ ամիս անց: Կարելի է պատկերացնել, թե որքան դժվար է գտնել «ժողովուրդ» հասկացության բնորոշումը և որքան է տառապելու աշխատակազմը՝ տվյալ հարցի պատասխանը գտնելու համար:
Վարչապետի պաշտոնը ոչ լեգիտիմորեն զբաղեցնող անձն ընդունում է նաև, որ ինքը գլխավոր պատասխանատուն է, բայց ոչ գլխավոր մեղավորը: Այս առումով էլ ունենք պետության և պետականության վերաբերյալ անհեթեթ պատկերացման և տրամաբանական մտածողության բացակայության դրսևորումը: Եթե այլևս ոչինչ չգրվեր այս հոդվածում, ապա եղածը բավարար կլիներ, որպեսզի ընթերցողը պատկերացում կազմեր հայաստանյան ժողովրդավարության իրական բնույթի և հայոց պետականությանը սպառնացող վտանգների մասին: Ասվածը պետք է բավարար լիներ, որպեսզի նիկոլապաշտ կենսազանգվածը գիտակցեր, որ նիկոլ փաշինյանի հեռանալն Հայաստանում վերականգնում է իրական ժողովրդավարությունը և ուղղակիորեն վերացնում է հայոց պետականության վրա կախված վտանգը, և միանար նիկոլի հեռացումը պահանջող ժողովրդին, սակայն դա դեռևս տեղի չի ունենում:
Զարմանալիորեն դա չեն գիտակցում նաև պետության անվտանգությունն ապահովելուն կոչված իրավապահ համակարգի ներկայացուցիչները: Երևի սա միակ դեպքն է, երբ անգրագետ կենսազանգվածն ու գրագետ պետական պաշտոնյաները հանդես են բերում համանման դիրքորոշումներ՝ իզուր չի ասված, որ մերն ուրիշ է: Շատ ավելի զարմանալի է խորհրդարանի «Իմ քայլը» կոչված խմբակցության ներկայացուցիչների պահվածքը: Ենթադրելի է, որ, որպես մահկանացուներ, դրանք պետք է օժտված լինեն ինքնապահպանման բնազդով և հստակ ու միանշանակ վերաբերմունք դրսևորեն երկրում տեղի ունեցող գործընթացների նկատմամբ: Բայց դա տեղի չի ունենում, ու դա իսկապես զարմանալի է, քանի որ նիկոլն, ի վերջո, հեռանալու է, ու իրենք մնալու են «փողոց շպրտված» վիճակում: Ընդ որում, որքան հետաձգվի իշխանափոխության ժամկետը, այնքան կյանքի կոչվելու ավելի մեծ հավանականություն ունի դաժան իշխանափոխությունը: Եվ որևէ մեկն այսօր չի կարող երաշխավորել, որ այդ դեպքում ամեն ինչ կավարտվի քաղաքակիրթ տարբերակով՝ մոտավորապես «ներողություն տիկին (կամ պարոն), դուք չէի՞ք կարող լքել Ազգային ժողովի շենքը» արտահայտությամբ:
Անդրանիկ Կիրակոսյան
