Իշխա­նու­թ­յու­նում ար­դեն բևեռ­նե­րի պայ­քար է

ԿԳՄՍ նա­խա­րար Ա­րա­յիկ Հա­րու­թյու­նյա­նի հրա­ժա­րա­կա­նի շուրջ զար­գա­ցում­նե­րը հե­տաքր­քիր ըն­թացք են ար­ձա­նագ­րում։ Սկզ­բում Նի­կոլ Փա­շի­նյա­նը նրան սե­փա­կան «մարմ­նով» ծած­կեց՝ հայ­տա­րա­րե­լով, թե ողջ պա­տաս­խա­նատ­վու­թյունն իր վրա է վերց­նում, հի­մա, սա­կայն, լռում է։ Ընդ­դի­մա­դիր ու­ժե­րի դժ­գո­հու­թյու­նը Հա­րու­թյու­նյա­նից սկ­սեց օր օ­րի ձնագն­դի պես մե­ծա­նալ, հան­րու­թյան շր­ջա­նում կա­ռա­վա­րու­թյու­նից հիաս­թա­փու­թյան ա­մե­նա­մեծ չա­փա­բաժ­նի օ­բյեկ­տը Հա­րու­թյու­նյանն է։ «Իմ քայ­լը» սկ­սեց այս հո­ղի վրա ա­ռա­ջին հրա­պա­րա­կա­յին ճա­քե­րը տալ, մնա­ցած­ներն էլ ի­րենց հա­զիվ են զս­պում, որ «ցու­պը» հե­ղա­փո­խու­թյան ա­ռաջ­նորդ­նե­րից մե­կի ձեռ­քից չխ­լեն ու․․․

Հրա­ժա­րա­կա­նի պա­հան­ջին միա­ցավ խոր­հր­դա­րա­նա­կան ընդ­դի­մու­թյու­նը, և մի ու­շագ­րավ դր­վագ ա­ռա­վել ակ­նա­ռու դար­ձավ։ Երբ պաս­տա­ռով լու­սա­վո­րա­կան­նե­րը փոր­ձե­ցին նիս­տե­րի դահ­լիճ մտ­նել, ԱԺ փոխ­խոս­նակ Ա­լեն Սի­մո­նյանն անվ­տան­գու­թյան աշ­խա­տակ­ցին ա­սաց, որ թույլ չտան ներս տա­նել պաս­տա­ռը, հե­տո ԱԺ նա­խա­գահ Ա­րա­րատ Միր­զո­յա­նը ե­կավ ու գրե­թե «բա­րի երթ»-ով նրանց ներս ու­ղեկ­ցեց։ Փաս­տո­րեն ար­դեն ի­րա­վի­ճակ էր փոխ­վել, ա­վե­լին, պաս­տա­ռի հետ ան­հաշտ պայ­քար մղող փոխ­խոս­նա­կը և Փա­շի­նյա­նի միակ ու անկ­րկ­նե­լի ա­ներ­ձա­գը կարճ ժա­մա­նակ անց ան­ձամբ լու­սան­կար­վե­ցին ԼՀԿ-ի՝ ԿԳՄՍ նա­խա­րա­րից «դու­խով» հրա­ժա­րա­կան պա­հան­ջող պաս­տա­ռի հետ` լայն ու լու­սա­վոր ժպի­տով։ Կար­ծես ժա­մեր ա­ռաջ Սի­մո­նյա­նը չէր խոր­հր­դա­րա­նի «վե­րա­կա­ցուի» դե­րը ստանձ­նել։

Հե­տաքր­քիր զու­գա­դի­պու­թյամբ հենց ԱԺ-ում իր հրա­ժա­րա­կա­նի քն­նարկ­ման օրն Ա­րա­յիկ Հա­րու­թյու­նյանն ա­սու­լիս հրա­վի­րեց ու հայ­տա­րա­րեց, թե հե­ղա­փո­խու­թյան ա­ռաջ­նորդ­նե­րից մեկն ինքն է, և իր հրա­ժա­րա­կանն ան­գամ չե­րա­զեն։ Սա ա­վե­լի շատ ոչ թե ընդ­դի­մու­թյա­նը, այլ հենց իշ­խա­նու­թյանն ուղղ­ված ու­ղերձ էր, ո­րով­հետև իշ­խա­նու­թյու­նում ար­շա­լույս­նե­րը շատ վա­ղուց ար­դեն խա­ղաղ չեն, Նի­կոլ Փա­շի­նյանն ընդ­դի­մու­թյան ձեռ­քով ու­զում է ա­զատ­վել իր վար­կա­նի­շի վրա մեծ քար գցող նա­խա­րա­րից։ Իսկ վեր­ջինս նրան հաս­կաց­նում է, թե այդ­քան էլ հեշտ չէ ի­րե­նից ա­զատ­վե­լը. ինչ­քան Փա­շի­նյա­նը, նույն­քան էլ ին­քը «հե­ղա­փո­խու­թյան» ի­րա­վա­տե­րե­րից են։ Ա­սել է՝ որ­քան Փա­շի­նյանն ի­րա­վունք ու­նի մնա­լու իր ա­թո­ռին, այն­քան էլ՝ Հա­րու­թյու­նյա­նը։

Այս ի­րա­վի­ճա­կը փաս­տում է, որ իշ­խա­նու­թյան ներ­սում ար­դեն բևեռ­նե­րի պայ­քար է սկս­վում, ո­րը հիմ­նա­հա­տակ քան­դե­լու է մի քա­նի «փա­յա­տե­րեր» ու­նե­ցող այս իշ­խա­նու­թյան ա­ռանց այդ էլ խար­խուլ հիմ­քե­րը։ Նրանց միջև պայ­քա­րը ա­ռա­ջի­կա­յում թե­ժա­նա­լու, և ընդ­դի­մու­թյու­նը, մաս­նա­վո­րա­պես ար­տա­խոր­հր­դա­րա­նա­կան ընդ­դի­մու­թյու­նը, այլևս ա­նե­լու գործ չի ու­նե­նա­լու, քա­նի որ իշ­խա­նու­թյունն ին­քը ի­րեն ար­դեն խժ­ռում է։

Ռու­զան ԽԱ­ՉԱՏ­ՐՅԱՆ

irates.am