7 մեծ սխալներ, որոնք ծնողները թույլ են տալիս իրենց երեխաների հետ վեճի ժամանակ
ՖՈՏՈ
Երեխային ասել, որ նա վատն է․
Եթե երեխան սխալ է գործել, չես կարող ասել նրան. «Ինչ նողկալի երեխա ես» կամ «Դա անում են միայն վատ աղջիկները»: Գնահատելով միայն երեխայի գործողությունը, բայց ոչ իրեն: Մի մոռացեք կանոնի մասին. Նախքան Ձեր որդուն կամ աղջկան ինչ-որ բան ասելը, նախ դիմեք ինքներդ Ձեզ:
Մեղքը գցել երեխայի վրա․
Պատկերացրեք մի նկար. Դուք մտնում եք սենյակ, և բոլոր պատերը ծածկված են մարկերներով: Մտածեք, չէ՞ որ Դուք եք մոռացել այդ մարկերները դնել իր տեղում, որպեսզի երեխան չկարողանա հասնել դրանց: Մտածեք, միգուցե, որոշ իրավիճակներում Դուք պետք է բարկանաք ինքներդ Ձեզ վրա, և ոչ թե մի փոքր անպաշտպան մարդու, որը դեռևս ի վիճակի չէ ստեղծել պատճառահետևանքային կապեր:
Ճնշել հեղինակության համար․
Օրինակ ՝ Ձեր երեխային տվեցիք պլանշետ, և որոշ ժամանակ անց այն բռնի ուժով վերցնում եք նրանից, քանի որ ժամանակն է ուտելու կամ քնել: Նման պահերին երեխաները զգում են անլիարժեք և թերզարգացած, ինչը, բնականաբար, առաջացնում է վրդովմունքի և զայրույթի խորը զգացողություն: Փորձեք սովորել, թե ինչպես բանակցել: Նախապես զգուշացրեք Ձեր երեխային, թե որքան ժամանակ նա կարող է անցկացնել խաղեր խաղալով: Իմացեք, թե ինչպես ճիշտ դուրս գալ հակամարտությունից Ձեր սեփական օրինակով:
Նշել նյութական անվճարունակությունը․
Ծնողները հաճախ օգտագործում են իրենց մեծահասակ ուժերը՝ երեխաների վարքի հետ կապված խնդիրների լուծման համար: Օրինակ ՝ ասում են. «Այժմ Դուք կմեծանաք և ինքներդ կգնեք Ձեր ուզածը, իսկ հիմա ես եմ որոշում»: Բայց այս տեխնիկան օգտագործելով, Դուք երեխային չեք սովորեցնում հարգել մայրիկի և հայրիկի զգացմունքները և նրանց հեղինակությունը: Ներքին վրդովմունքը, որը կկուտակվի տարիներ շարունակ, դուրս կգա այն ժամանակ, երբ երեխան մեծահասակ կդառնա: Մտածեք այն մասին, թե ինչպես է նա այս դեպքում վարվելու Ձեզ հետ:
Վարվել ագրեսիվ․
Շատ մայրեր, երբ խոսում են իրենց երեխաների հետ վեճերի մասին, ասում են, որ կորցնում են իրավիճակի վերահսկողությունը և սկսում են գոռալ: Բայց մտածեք, օրինակ, Դութ Ձեր ձայնը կբարձրացնեք Ձեր տնօրենի վրա, եթե նա Ձեզ ինչ-որ կերպ չի գոհացրել: Եթե կարողանում եք զսպել Ձեզ աշխատանքի մեջ, կարող եք դա անել նաև տանը: Միակ հարցը Ձեր հմտություններն ու հուզական ինտելեկտը վերահսկելու Ձեր կարողությունն է:
Երեխային ստիպել ներողություն խնդրել․
Հաճախ ծնողները ստիպում են երեխային ցանկացած փոքր բանի համար ասել «կներեք» բառը: Երեխան այլևս չի հասկանում, թե որն է իր մեղքը, բայց կրկնում է անգիր արտահայտությունները, որպեսզի մայրը կամ հայրիկը հնարավորինս արագ լավ տրամադրվեն: Հիմա մտածեք այն մասին, թե որն է Ձեզ համար ավելի կարևոր, տխրահռչակ ներողությունը, թե Ձեր գործողությունների իրական տեղեկացվածությունը:
Խոսեք արհամարհանքով․
Հենց երեխան վատ բան է անում, որը մեզ դուր չի գալիս, մենք հաճախ փնթփնթում ենք և սկսում ենք խոսել այնպիսի տոնով, որ ավելի լավ կլինի ընդհանրապես լռել: Բայց այդպես պատժել երեխային կտրականապես արգելվում է: Ցանկացած պատիժ պետք է լինի արդար և չպետք է ստորացնի իր անձին: Յուրաքանչյուր իրավիճակում Ձեր երեխային հարգանքով վերաբերվեք: Դրանից հետո միայն դաստիարակելու եք այնպիսի անձնավորություն, որի համար կարող եք հպարտանալ:
