Մանկական արդարացումներ Արցախից
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Ընդհանրապես ընդունված պրակտիկա է, երբ հայաստանյան քաղաքական տիրույթում ակտիվ գործունեություն ծավալող քաղաքական կառույցները պարբերաբար հանդիպումներ են ունենում արցախյան քաղաքական իսթեբլիշմենթի հետ։ Փաստենք, որ այդ հանդիպումները տեղի են ունենում առանց քաղաքական պատկանելության, և սա ընդունված ու բավականին լավ աշխատող ընդհանրական շղթա է։ Այն ինչ տեղի ունեցավ նախօրեին դուրս էր երկու հայկական պետությունների քաղաքական օրակարգում ընթացող կառուցողական մթնոլորտից։ Ինչպես հայտնի է, արդեն մի քանի օր Արցախում է գտնվում և տարբեր ձևաչափերով հանդիպումներ է անցկացնում Արցախի նախկին և գործող տարբեր բարձրաստիճան պաշտոնյաների հետ «Հայրենիք» կուսակցության ղեկավար Արթուր Վանեցյանն ու նրա ղեկավարած կուսակցական խորհուրդը: Երեկ հայտնի դարձավ, որ Վանեցյանի հետ չի ցանկացել հանդիպել Արցախի նախագահ Արայիկ Հարությունյանը։
Պաշտոնական պարզաբանումից զատ, Հարությունյանի խոսնակը ներկայացրել էր նաև հետգրություն, որտեղ ամբողջովին հստակեցնում է, թե նա ինչու չի ցանկացել հանդիպել Վանեցյանի հետ։ Ըստ պարզաբանման՝ «Արցախի Հանրապետության նախագահի հետ պաշտոնական հանդիպում չի կայացել, քանի որ, բացի ծանրաբեռնված օրակարգից, նախագահ Հարությունյանի համար ընդունելի չեն պաշտոնական հանդիպումներն այն քաղաքական ուժերի հետ, որոնք կասկածի տակ են դնում Նիկոլ Փաշինյանի գլխավորությամբ ՀՀ իշխանությունների վարած քաղաքականությունը»: Ստացվում է՝ բացի այն, որ Հարությունյանի համար ընդունելի չէ որևէ քննադատություն, որն ուղղված է Փաշինյանին, նա անգամ չի ցանկանում հանդիպել այդ քննադատություն իրականցնող քաղաքական կառույցի և նրա ղեկավարի հետ, և ներկայացնում է ինչ-որ մանկական նայիվ պարզաբանում։ Կատարվածը խոսում է այն մասին, որ Արցախի նախագահը, ցավոք սրտի, երկու երկրների հարաբերությունների մասին ունի շատ մակերեսային պատկերացումներ և հարցերը նայում է բացառապես զգայական ու, ամենակարևորը, սեփական շահերից ելենելով։ Այլապես ինչպե՞ս կարելի է պատկերացնել չցանկանալ հանդիպել կուսակցության ղեկավարի հետ, ով ընդամենը մեկ տարի առաջ զբաղեցնում էր ՀՀ անվտանգության ողջ համակարգը կոորդինացնողի դերը։
Արցախի նախորդ բոլոր նախագահներն, ի տարբերություն Հարությունյանի, վարել են բավականին կառուցողական և պետականամետ գործունեություն՝ իրենց քաղաքական հանդիպումների ժամանակ առաջնորդվելով բացառապես հանուն երկու հայկական պետությունների ուժեղացման և առանց որևէ քաղաքական ենթատեքստերի։ Տեսականորեն պատկերացնենք, երբ, օրինակ, Բակո Սահակյանը չցանկանար հանդիպել՝ ժամանակին Սերժ Սարգսյանին անհամեմատ սուր քննադատող Նիկոլ Փաշինյանի կամ ՀԱԿ-ի ու «Ժառանգության» կամ թե չէ մեկ այլ ընդդիմադիր կուսակցության ղեկավար կազմի հետ։ Համաձայնեք՝ վերոնշյալ միտքը աբսուրդի ժանից է և հերթական անգամ ապացուցում է, որ Արայիկ Հարությունյանը ոչ միայն երկրի ղեկավար չէ, այլ քաղաքականության մասին և նրանով զբաղվելու մասին ունի բավականին կենցաղային պատկերացումներ։
Դավիթ Հովհաննիսյան
