Նրանք համապատասխան վայրում եւ մթնոլորտում կոտրվում են. Արթուր Պետրոսյանի անկեղծ զրույցը՝ դերասանական արվեստում այսօրվա խնդիրների մասին
ՎԻԴԵՈLife.panorama.am-ը զրուցել է դերասան Արթուր Պետրոսյանի հետ, ով հայտնի է մի շարք հեռուստասերիալներից եւ մանրապատումներից: Հիմնականում մարդասպանի, թմրամոլի եւ դաժան կերպարներով հանդես եկող դերասանի հետ խոսել ենք դերասանական արվեստի եւ այդ ոլորտում այսօրվա խնդիրների մասին:
- Արթուր, նկատելի է, որ Ձեր մասին տեղեկությունները շատ քիչ են, Ձեզ հետ կապվածհարցազրույցներն անգամ խիստ սակավաթիվ են, ինչո՞ւ:
- Իմ տեսակով այնպիսինն եմ, որ չեմ սիրում շատ խոսել իմ մասին, առավել եւս՝ չեմ սիրում քննարկել մասնագիտությունիցս դուրս ինձ հետ կապված հարցեր: Պատասխանը շատ պարզ է՝ նախընտրում եմ ավելի շատ գործել, քան խոսել:
- Նախկինում աշխատել եք Գ. Սունդուկյանի անվան ազգային ակադեմիական թատրոնում: Ինչո՞ւ հեռացաք եւ կրկին վերադառնալ թատրոն արդյոք չեք ուզում:
- Թատրոնը շատ ժամանակ է ուզում, որ հատկացնես իրեն: Ժամանակս չէր բավարարում եւ այդ պատճառով դուրս եկա, բայց, իհարկե, թատրոն վերադառնալու ցանկությունը միշտ կա եւ հիմա էլ այդ ուղղությամբ աշխատում եմ: Դերասանը պետք է լինի թատրոնում, նա այնտեղ է անընդհատ կոփվում, իսկ էկրան կարելի է նաեւ փողոցից մարդկանց բերել, ի վերջո, շնորհալի մարդիկ կան նաեւ փողոցում: Իհարկե, դա հազվադեպ կարող է պատահել, բայց բացառություններ լինում են, պարզապես կարեւոր է, թե ով է ռեժիսորը: Մի հայտնի խոսք կա մեր ասպարեզում՝ «Ֆելինիի մոտ կարտոֆիլի պարկն էլ է հանճարեղ դերասան», այսինքն, եթե լավ ռեժիսոր լինի, հաստատ կգտնի ճիշտ դերակատարների:
- Արթուր, այսօր շատ դերասաններ սրտնեղում են, որ տարբեր հեռուստանախագծերումիրենց հետ խաղում են մասնագիտությամբ ոչ դերասաններ: Այս խնդիրը Ձեզ եւս հուզո՞ւմէ:
- Խնդիրը շատ ավելի բարդանում է այն ժամանակ, երբ նրանց շարքում լինում են մեծամիտներ, որոնք կարծում են, թե դերասան են: Անշուշտ, նրանք համապատասխան վայրում եւ մթնոլորտում կոտրվում են, նրանք հաստատ դերասանների կողքին իրենց հնարավորությունների պակասը զգում են, բայց այդ մթնոլորտից դուրս նրանք իրենց մեգաաստղ են զգում: Ես դեմ չեմ նրանց, խանդ չունեմ, ես դերասան եմ, ինձ դա է հետաքրքրում: Հիմա սուտ ռեյտինգացավ կա, որը մեր օրերում անգամ առնում են, բայց ես ոչ հասկանում եմ այդ երեւույթը, ոչ էլ դրան տեղիք տվողներին: Ռեյտինգի այսօրվա չափանիշն ինձ համար հիմնականում անընդունելի է:
- Բայց, որպես դերասան, Ձեր աշխատանքին խոչընդոտո՞ւմ է այն, որ խաղընկերդդերասան չէ:
- Որոշ իմաստով այո, որովհետեւ այդ պարգայում դու խաղընկերոջիցդ փոխադարձություն չես տեսնում: Ճիշտ է՝ այդ դեպքում դերասանի համար պայմանները նպաստավոր չեն, բայց նա, միեւնույն է, իր աշխատանքը կատարում է: Միաժամանակ, պետք է գիտակցել, որ լավ արդյունքը միայն դերակատարներց կախված չէ, ողջ թիմն է կարեւոր՝ ռեժիսորից մինչեւ օպերատոր:
- Մեր օրերում հաճախ քննարկվում է նաեւ լավ սցենարներ չունենալու հարցը: Համաձայ՞նեք, որ դրա պակասն իսկապես կա:
- Իհարկե, ամեն ինչ սկսում է լավ սցենարից, դրա բացակայության դեպքում անգամ լավ դերասանները չեն կարող նախագծին լավ արդյունք բերել: Այո, սցենարական լավ դպրոց չկա: Իհարկե, պատահում են լավ պատմություններ, լավ դրվագներ, բայց, միեւնույն է, ընդհանուր թուլություն կա: Այսօր լավ բացատրություն է հորինված՝ ժողովուրդն է պահանջում: Սա ինձ համար անընդունելի է: Եթե պետք է գնանք դեպի վատ ճաշակ ու ասենք, որ դա է պահանջում ժողովուրդը, ուրեմն էլ ինչու ենք աշխատում: Պետք է լավ բան արվի, իսկ ժողովուրդն անպայման կհավանի:
- Արթուր, առաջարկներ ստանալիս, ինչի՞ դեպքում եք հրաժարվում:
- Ճիշտն ասաց՝ իմ գործունեության ընթացքում գրեթե բոլոր առաջարկներն էլ ընդունել եմ, քանի որ դրանք հետաքրքրել են ինձ, բայց երկու անգամ պատահել է, երբ նախագծի կեսից խնդրել եմ, որ ինձ հանեն այդ պրոեկտից: Միօրինակությունը ինձ արդեն հունից հանում էր, այդ պատճառով այդ երկու անգամը պարզապես հրաժարվել եմ շարունակել նկարվել:
- Այսօր կա դերասանների՝ բազմաժանրության խնդիր, եւ դուք էլ այդ խնդրից դուրս չեք մնում: Ձեզ մեծամասամբ տեսնում ենք բացասական եւ երբեմն էլ դաժան մարդու կերպարներում: Արդյոք մասնագիտության մեջ զարգացում ապրելուն չի խանգարում անդադար նույնօրինակ դերերով հանդես գալը:
- Այո, շատ ժամանակ ինքս եմ ասում ռեժիսորներին, որ բավական է ինձ հանձնեք նման դերեր, ես հոգնել եմ դրանցից, երբեմն նաեւ բարի կերպարներ տվեք: Օրինակ, տարիներ առաջ «Կյանքի կարուսել» մանրապատումների շարքում ես հնարավորություն ունեի ամեն անգամ նոր դերերով ներկայանալ, դրանց շարքում ես հանդես եմ եկել եւ բարի, եւ չար կերպարներով: Միաժամանակ, նկատել եմ, որ մարդիկ ինձ հետ կապված բացասական կերպարներն են հիշում, ու հարցեր են առաջ գալիս՝ գուցե վատ կերպարներն ավելի լա՞վ են ստացում, գուցե իմ արտաքինին, իմ կատարողականությանը ավելի համահո՞ւնչ են բացասական հերոսները, գուցե հեռուստադիտողը սիրում է ինձ տեսնել հենց նման կերպարներո՞ւմ: Սրանք հարցեր են, որոնց պատասխանը մինչ այսօր դեռ չեմ գտել, բայց փաստ է, որ մարդիկ հիշում են հենց բացասական հերոսներիս: Արդյունքում ուզում եմ հասկանալ՝ ինձ հետ կապված բացասական կերպարների վրա ռեժիսորների եւ պրոդյուսերների սեւեռվածությունը կապված է ժողովրդի ընկալման վրա՞, թե ոչ: Այս հարցերի պատասխանները չգիտեմ, բայց ամեն դեպքում, ինքս ցանկություն ունեմ հանդես գալ բազմաժանր դերերով:
