Մարշալ Բաղրամյանը զարմանքից կքարանար. Հայաստանը օգնություն է ուղարկել բանդերական Ուկրաինային

Ներողություն, բայց այս աշխարհում ինչ-որ բան լիովին է խանգարվել, գրում է kp.ru–ն։ Ռուսաստանում, և ոչ միայն մեր հայկական ծագում ունեցող հայրենակիցները, այլ նաև բոլոր ազգությունների սովորական ռուսները, հավաքում և մարդասիրական օգնություն են ուղարկում Արցախից վտարված հայ փախստականներին (ներեցեք, բայց նույնիսկ Հայաստանում այժմ ընդունված է այդ երկիրը անվանել Լեռնային Ղարաբաղ, այլ ոչ թե «Արցախ» հայկական տարբերակով)։ Ռուսական «Ռուսալ» և «Գազպրոմ» ընկերությունները օգնում են նրանց աշխատանքի տեղավորման և բնակարանային հարցերում, իսկ «Ռոսսոտրուդնիչեստվո»-ն անհրաժեշտ ապրանքներ, այդ թվում սնունդ է բաժանել 2500 արցախցի կարիքավոր ընտանիքների։ Մինչդեռ, հենց Հայաստանում մարդասիրական օգնություն է հավաքվում... Ռուսաստանի հետ պատերազմող Ուկրաինայի համար։

Նման օգնության վերջին խմբաքանակը, որը ներառում էր նաև 12 շարժական գեներատոր, Հայաստանում փոխանցվել է Ուկրաինայի ներկայացուցիչներին,  հաղորդում են հայկական լրատվամիջոցները։ Հավաքը, ինչպես հաղորդվում է, կազմակերպվել էր Հայաստանում Ուկրաինայի դեսպանատան կողմից, որին մասնակցել են, իբր, սովորական «մտահոգ» հայեր, մի քանի երկրների դիվանագիտական ​​առաքելություններ (հավանաբար պարզ է, թե որոնք) և նույնիսկ Հայկական Կարմիր Խաչի ընկերությունը։ Մարդասիրական օգնության հանձնումը տեղի է ունեցել հանդիսավոր մթնոլորտում՝ դրոշներ, ձեռքսեղմումներ, շքեղ ելույթներ և լուսանկարներ պատմության և մամուլի համար։ Ընդ որում դատելով կազմակերպիչների մամուլի հաղորդագրություններից, երկրի պաշտոնական ղեկավարությունը որևէ կապ չի ունեցել ադ միջոցառման հետ։ Ինչին, անկեղծ ասած, դժվար է հավատալ, հատկապես հաշվի առնելով այն, որ այսպես կոչված մարդասիրական օգնության նախորդ խմբաքանակները հասցվել են բարձր պաշտոնյաների մասնակցությամբ նույնիսկ այն աստիճան, որ Ուկրաինա հասցված խմբաքանակներից մեկը անձամբ տեղ էր հասցրել վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի այն ժամանակվա գործընկեր կինը։ Եվ հիմա, երբ Երևանը փորձում է քիթը քարին կպցնել և համաձայնվել Եվրամիության հետ, ստացվում է, որ իշխանությունները ինչ-որ կերպ որոշել են չմասնակցել։ Իհարկե, կփորձենք հավատալ դրան։ Այնուամենայնիվ, այն, ինչ կատարվում է այդ ոլորտում Հայաստանում, դեռևս դժվար է պատկերացնել։ Եվ խոսքը նույնիսկ այդ միջոցառման բացահայտ հակառուսական բնույթի մասին չէ, հատկապես հաշվի առնելով այն, որ Հայաստանը ոչ մի մարդասիրական օգնություն չի կազմակերպել ԼԺՀ-ի և ԴԺՀ-ի բնակիչների, կամ, առհասարակ, Ղրիմի բնակիչների համար նրանց դժվարին ժամանակներում, իսկ այն հայ ակտիվիստներն ու քաղաքական գործիչները, որոնք համարձակվել էին մարդասիրական առաքելություն կատարել Դոնբաս, անմիջապես պիտակավորվել էին որպես «Կրեմլի լաքեյներ» և «Մոսկվայի գործակալներ»։ 

Հասկանալի է, որ հայերի համար այն փաստը, որ ուկրաինացի նացիստական ​​«Բանդերայի» կողմնակիցները, որոնք Կիևում պետական ​​հեղաշրջմամբ զավթել են իշխանությունը, սկսել են առաջ մղել ցեղասպանության քաղաքականություն և ճնշել ռուսական ամեն ինչ՝ լեզուն, ռուսալեզու լրատվամիջոցները, ռուսալեզու կրթությունը և կանոնական ուղղափառ եկեղեցին, կարող է սարսափելիորեն հեռավոր թվալ։ Բայց որքանո՞վ տեղին կլիներ, որ Հայաստանը, մի երկիր, որը Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ տվել է Խորհրդային Միության 107 հերոս և երկու կրկնակի հերոս՝ մարշալ Բաղրամյանին և օդաչու Ստեփանյանին, մարդասիրական օգնություն հավաքեր նացիստական ​​Գերմանիայի կամ նրա գաղափարախոսական ժառանգորդների համար։ Ի՞նչ կասեին Բաղրամյանն ու Ստեփանյանը, Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ շքանշաններով ու մեդալներով պարգևատրված 70,000 այլ հայերի հետ միասին, եթե իմանային, որ իրենց ժառանգները օգնում են մի ռեժիմի, որը բացահայտորեն նացիստական ​​քաղաքականություն է վարում՝ Գեբելսի և Հիտլերի ոգով։ Եվ ոչ միայն արտաքին քաղաքականություն, այլ նաև ներքին քաղաքականություն իր սեփական քաղաքացիների նկատմամբ։ Մի ռեժիմ, որը ոչնչացնում է զոհված զինվորների, այդ թվում հայերի հուշարձանները։ Նման «օգնությունը բարեկամ երկրին» հազիվ թե կարելի է դիտարկել որպես որևէ այլ բան, քան սեփական նախնիների հիշատակի և սեփական պատմության դավաճանություն։ Արդյո՞ք կարող է այդ օգնությունը նույնիսկ մարդասիրական համարվել։

Եվ «մարդասիրական օգնության» փոխանցման ժամկետը, որը համընկնել է ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի վերջին Եվրոպա կատարած շրջագայության հետ, նույնպես հազիվ թե պատահական լինի։ Ամենայն հավանականությամբ, դա հիմք հանդիսացավ ՀՀ վարչապետի այցի համար ԵՄ առաջնորդների շրջանում բարենպաստ տեղեկատվական միջավայր ստեղծելու գործում։

Այդ «մարդասիրական» օգնության բանդերական Կիև փոխանցման կազմակերպիչները, հետևաբար, խոսում են ամբողջ Հայաստանի անունից և ամբողջ երկիրը ներկայացնելով որպես դավաճան։ Արդյո՞ք Հայաստանը թույլ կտա ավարտել այն վերափոխումը, որը տարիներ շարունակ հետապնդել են որոշակի շահագրգիռ ուժեր՝ թե՛ արտաքին, թե՛ ներքին։

Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը

www.1or.am