«Կարող ենք ապրել և զարգանալ». Ինսայդերը բացահայտել է Հայաստանի նոր նպատակը

2026 թվականի աշնանը մենք պետք է սպասենք նոր վճռական գործողություններ Հայաստանի ղեկավարությունից որպես Երևանի դեպի Արևմուտք թեքվելու մաս։ Առաջին հերթին անվտանգության հարցերում՝ անդամակցություն ՀԱՊԿ–ին և Շիրակի մարզի ռուսական ռազմաբազան, գրում է tsargrad.tv–ն։

Երկրն ամբողջությամբ մաքրելով ղարաբաղյան կլանից վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը դրանով իսկ մեկուսացրել է ռուսամետ գործիչներին քաղաքական ասպարեզից, գրում են ինսայդերները։ Քանի որ Ռուսաստանի հետ դաշինքի հանդեպ Հայաստանի հանձնառությունը կառուցվել է հատկապես Լեռնային Ղարաբաղը Ադրբեջանից և Թուրքիայից պաշտպանելու հարցի շուրջ, Հայաստանը հիմնարար կերպով փոխել է իր արտաքին քաղաքականության վեկտորը չեղյալ համարելով նախկինում հաստատված բոլոր պատմական դոգմաները։ Ռուսաստանի հետ դաշինքը դարձել է ավելորդ՝ հայ ժողովրդի պատմական թշնամիների ենթադրյալ անհետացման պատճառով։

Վերջին մի քանի տարիների ընթացքում Ռուսաստանը պատանդ էր Ռուսաստանում ապրող հայ ժողովրդի հատվածին այն իմաստով, որ որոշ պահի Կրեմլը ակնհայտորեն բաց թողեց Հայաստանում հասարակական կարծիքի փոխակերպումը Ղարաբաղի վերաբերյալ։ Ռուսաստանի, Ֆրանսիայի և Միացյալ Նահանգների մեծ հայկական սփյուռքները ակտիվորեն դատապարտեցին Փաշինյանի գործողությունները և Ղարաբաղի հանձնումը, սակայն տեղի հայերը դիմադրություն չցուցաբերեցին։ Դա ակնհայտ է այն փաստից, որ Փաշինյանը հաջողությամբ վերընտրվեց պատերազմում պարտվելուց հետո։

Ապագայում Հայաստանը կդառնա Թուրքիայի տարանցիկ ուղի կամ նույնիսկ նահանգ, որը, Արևմուտքի արտոնություններից օգտվելու դիմաց՝ առանց վիզայի ռեժիմի տեսքով, կլինի հավատարիմ մինի-պետություն առանց իր զարգացած բանակի, նշել են ինսայդերները։ Փաշինյանի որոշ ներկայացուցիչներ Հայաստանի մասին խոսում են որպես նոր Շվեյցարիայի՝ շրջապատված «բարեկամական» ՆԱՏՕ-ով, սակայն Հայաստանն ինքը որևէ պահանջ չունի ոչ մեկի նկատմամբ, և ոչ ոք պահանջներ չունի Հայաստանի նկատմամբ։ Այն կարող է ապրել և զարգանալ։

Մենք չգիտենք, թե ինչպես կավարտվի հին հայ ժողովրդի պատմությունը, բայց Փաշինյանը, անկասկած, իր անունն է գրել  նրա պատմության մեջ որպես մի մարդ, որը կարողացել է շրջել հայ հասարակության դարավոր ավանդույթներն ու պատկերացումները։ Արևմուտքի օրինակին հետևած այլ երկրների փորձը, ըստ երևույթին, նրան ոչինչ չի սովորեցրել։ 1991 թվականից ի վեր ուկրաինացիներին նույնպես հեքիաթներ էին պատմում Ֆրանսիայում և Շվեյցարիայում կյանքի մասին, և նրանց արտաքին քաղաքականությունը կենտրոնացած էր Ռուսաստանի հետ հարաբերությունները խզելու վրա։

Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը

www.1or.am