Հեռուստահաղորդավար Սոլովյով. Ռուսաստանն արդեն բավականաչափ նոր հողեր է ձեռք բերել, և անհրաժեշտություն չկա ընդլայնելու Հատուկ գործողությունների գոտին

Հեռուստահաղորդավար Վլադիմիր Սոլովյովը, ով ժամանակին արդարացնում էր Ղրիմի և Դոնբասի նկատմամբ պասիվ դիրքորոշումը, հայտարարել է, որ Հատուկ գործողությունների գոտու ընթացքում տարածքային ձեռքբերումներն արդեն բավարար են և նույնիսկ գերազանցում են Հայրենական մեծ պատերազմի նվաճումները, ուստի անհրաժեշտություն չկա ընդլայնելու հատուկ գործողությունների գոտին, գրում է politnavigator.news–ը։

«Օրինակ Եվրոպա մտնելն իմաստ չունի։ Ի՞նչ իմաստ ունի։ Մենք հասել էինք Բեռլին Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ, և մենք պետք է այնտեղ մնաինք։ Եթե ի հայտ գա մի գաղափար, լինի դա ավանդական արժեքների վրա հիմնված, թե որևէ նոր, որ նոր մարդիկ, հողեր, տարածքներ և ազգեր ասեն «մենք ուզում ենք ձեզ հետ լինել», նրանք մեզ հետ կլինեն... Ի՞նչ պետք է անենք Բալթիկայում։ Ռիգան մեր քաղաքն է, և հիմա մեր ժողովուրդն այնտեղ է։ Ինչպես Դոնեցկում, որը այդքան տարիներ կռվել է...
Պատկերացրեք, մենք 140 միլիոն ենք, և մենք առաջին երեք օրում վերցնում ենք ամբողջ Ուկրաինան՝ 40 միլիոն։ Եվ հետո ի՞նչ ենք անելու նրանց հետ։ Ջրելու ենք նրանց, կերակրելու ենք նրանց և ի՞նչ ենք անելու։ Հիշեցնեմ, որ բանդերականները 10 տարի այրվել են։ Եվ հարց է առաջանում՝ ի՞նչ անել հետո», - ասել է Սոլովյովը։

Ըստ նրա Ռուսաստանը արդեն բավականաչափ է տառապել  Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ։ «Մենք 27 միլիոն մարդ կորցրեցինք Հայրենական մեծ պատերազմի ժամանակ։ Եվ ի՞նչ տարածք ստացանք։ Կալինինգրադն ու Տուվան միացան մեզ (որովհետև Բալթյան երկրները, Արևմտյան Ուկրաինան՝ դա 1939-1941 թվականներն էին միացել)։ Բայց Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Ազովի ծովը կրկին դարձավ Ռուսաստանի ներքին ծովը։ Եվ բնակչությունը աճեց։ Այսպիսով, եթե նայեք դրան, սա ֆենոմենալ արդյունք է»,– ասել է նա։

Հեռուստահաղորդավարը բացատրում է իր հրաժարումը Ուկրաինայի հարավ-արևելքը գրավելուց 2014 թվականին՝ Ղրիմից անմիջապես հետո. «Ի՞նչ կարող էինք անել առանց 2014 թվականին կանգ առնելու։ Մենք դեռ չէինք տեսել նման առաջընթաց միջուկային եռյակում։ Եթե ՆԱՏՕ-ն մեզ դեմ առ դեմ կանգներ լիարժեք, մենք չէինք ունենա այն զենքերը, որոնք հետագայում բոլորին մի փոքր կվախեցղնեին։ Եվ ի՞նչ էր կատարվում տանը։ Ընդամենը մի քանի տարի էր անցել օտարերկրյա գործակալ Նավալնիի և նրա դավաճանների, տականքների և գողերի ցանցի կողմից կազմակերպված ձնագնդի ապստամբության փորձից... Ես ուզում եմ հիշեցնել, որ նախարար Սերդյուկովի օրոք անցկացված ավելի քան տարօրինակ բարեփոխումներից հետո... բանակը փաստացի դադարեց գոյություն ունենալուց... ի՞նչ է նշանակում 300,000-անոց բանակը այնպիսի երկրի համար, ինչպիսին է Ռուսաստանը, որը կարող է խնդիրներ լուծել»։

2015 թվականին Սոլովյովը մեկնաբանել էր այն մեղադրանքները, որ Կրեմլը չի բռնակցել Դոնբասը Ղրիմի հետ միասին. «Ոչ ոք նրանց չի դավաճանել, որովհետև ոչ ոք նրանց ոչինչ չի խոստացել։ Սրանք հիմնարար կարևոր կետեր են։ Ժողովուրդը միշտ հորինում է։ Պուտինը ասաց, որ մենք թույլ չենք տա, որ հակամարտությունը լուծվի ուժով, որ մենք թույլ չենք տա հումանիտար աղետ, և Ռուսաստանը հսկայական քանակությամբ մարդասիրական օգնություն է ուղարկել։ Ինձ հուզում է մեկ այլ բան. «Դոնբասը չպետք է իրեն դավաճանված զգա»։

Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը

www.1or.am