Հույսի շարժումը ընդդեմ քաղաքական ճնշումների
ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ
Գործարար և բարերար Սամվել Կարապետյանի կալանավորումը շարունակում է միջազգային արձագանքներ ստանալ։ ԱՄՆ կոնգրեսական Բրեդ Շերմանը, ով երկար տարիներ հանդես է եկել հայկական հարցերով դիրքորոշումներով, հայտարարել է, որ Հայաստանում տեղի ունեցող զարգացումները մտահոգիչ են։ Նա շեշտել է, որ որևէ գործարար կամ հոգևորական չպետք է ենթարկվի կալանքի և սեփականության ունեզրկման՝ հասարակ քաղաքական գործունեության պատճառով։ Շերմանը հիշեցրել է նաև իր ավելի վաղ հայտարարությունները, որոնցում արդեն իսկ անդրադարձել էր ինչպես Կարապետյանի, այնպես էլ Հայ եկեղեցու ներկայացուցիչների նկատմամբ իրականացվող ճնշումներին։
Այս ամենի ֆոնին Կարապետյանի գլխավորած «Մեր ձևով» շարժումը ոչ միայն չի թուլանում, այլ ընդհակառակը՝ նոր թափ է ստանում։ Շարժման համակարգող Նարեկ Կարապետյանի խոսքով՝ միայն վերջին օրերին ավելի քան երկու հազար մարդ է միանալու հայտ ներկայացրել։ Կամավորների թիվը հաստատում է, որ նախաձեռնությունը մեծ արձագանք է գտնում թե՛ Երևանում, թե՛ մարզերում և թե՛ Սփյուռքում։ «Մեր ձևով»-ին միացող մարդկանց շարժառիթը, ինչպես նշում է Նարեկ Կարապետյանը, մի բառով կարելի է նկարագրել՝ հույս։
Այդ հույսը կենդանի արձագանքի է արժանանում նաև մարզերում։ Տավուշում, օրինակ, շարժման ներկայացուցիչների հանդիպմանը գյուղացիները ոչ միայն աջակցել են նախաձեռնությանը, այլև իրենց կարծիքն են հայտնել գործող իշխանությունների փորձերի մասին՝ արգելափակել նման հանդիպումները։ Գյուղացիների խոսքերով՝ միայն իրական և առողջ ուժերը կարող են դուրս բերել հասարակությանը քաղաքական թմբիրից։ Նմանատիպ հանդիպումներ անցկացվել են նաև Լոռու մարզում, որտեղ «Մեր ձևով»-ի ներկայացուցիչները ներկայացրել են գյուղական համայնքների զարգացման ծրագրեր։
Շարժումը ներկայացրել է նաև կոնկրետ առաջարկներ՝ ուղղված Հայաստանի տնտեսության վերականգնմանը։ Մասնավորապես, Գեղարքունիքի մարզի զարգացման ծրագրի շրջանակում շեշտվել է Սևանի տարածաշրջանը ձմեռային զբոսաշրջության և ձկնաբուծության կենտրոնի վերածելու գաղափարը։ Ծրագիրը հիմնված է միջազգային փորձի վրա՝ ներառելով Նորվեգիայի և Շվեյցարիայի մոդելները։
Այս ամենի դիմաց իշխանությունները շարունակում են փորձել ճնշել շարժման գործունեությունը։ Սակայն տեսանելի է, որ այդ փորձերը չեն հանգեցնում ցանկալի արդյունքի։ Կարապետյանի և նրա թիմի գործունեությունը, անկախ քաղաքական միջավայրի ճնշումներից, աստիճանաբար դառնում է հասարակական օրակարգի առանցքային մասը։
Այստեղ է, որ հասարակության զգալի հատվածը տեսնում է հույսի նոր հեռանկար՝ մի շարժում, որն առաջարկում է ոչ թե հերթական կեղծ խոստումներ, այլ իրական ծրագրեր և լուծումներ։ Իսկ Կարապետյանի գործով միջազգային արձագանքները ցույց են տալիս, որ Հայաստանի ներքին քաղաքական ճնշումները վաղուց արդեն դուրս են եկել միայն տեղական օրակարգի շրջանակներից։
