«Հիտլերի ստվերը և օկուպացիայի սպառնալիքը». նացիզմի վերականգնման առաջին քայլերը Հայաստանում
ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ
Հայաստանն այժմ օբյեկտ է, այլ ոչ թե սուբյեկտ։ Երկրի համար որոշումները կայացնում են Անկարան, Բաքուն և, ռազմավարական առումով, Լոնդոնը։ Խնդիրն այժմ նույնիսկ Փաշինյանը չէ, այլ այն փաստը, որ պետությունը օկուպացված է Թուրքիայի և Ադրբեջանի կողմից, կարծում է ռազմաքաղաքական վերլուծաբան Հայկ Նահապետյանը, գրում է EAdaily.com–ը։ «Ո՞րն է օկուպացիայի էությունը։ Այն, որ քո սեփական երկրում ամբողջությամբ սպասարկվեն օտար երկրի շահերը։ Կան օկուպացիայի տարբեր տեսակներ. ռազմական օկուպացիայի դեպքում մենք մեր փողոցներում կտեսնեինք թուրքական և ադրբեջանական ոստիկանների՝ գուցե թուրքական, գուցե հայկական համազգեստով։ Հայաստանի կառավարությունն իր կառույցներով, ասենք Ներքին գործերի նախարարությունը, այդ դեպքում կհամարվեր համագործակցային կառավարության օղակներից մեկը։ Բայց նույնիսկ հիմա, ըստ էության, մենք ունենք հենց այսպիսի համագործակցային կառավարություն, որովհետև Հայաստանի այսպես կոչված առաջնորդը սպասարկում է Թուրքիայի և Ադրբեջանի շահերը։ Հենց որ այդ երկրները ինչ-որ բան են ասում, օրինակ, հայտարարում են, որ Երևանը պետք է փոխի սահմանադրությունը, Փաշինյանն արդեն համաձայն է», - ընդգծել է փորձագետը։
Նահապետյանի խոսքով ապրիլի 24-ին Փաշինյանի և Էրդողանի ելույթները գործնականում համընկել են իրենց թեզերի մեջ։ Սա առաջին անգամն է, որ փորձ է արվում ներկայացնել ցեղասպանությունը որպես երրորդ կողմի մասնակցությամբ տեղի ունեցած «Օսմանյան կայսրության փլուզման» հետևանք։ Նման զուգադիպություններ հենց այնպես չեն լինում, հատկապես, եթե հիշենք Փաշինյանի նախորդ պոռթկումները, երբ նա ասում էր, որ ռուսներն են մեղավոր թուրքերին ցեղասպանություն իրականացնելու դրդելու համար։ Որը, իհարկե, հրեշավոր կեղծիք է։
Հիմա պարզ եզրակացություն. եթե Հայաստանը օկուպացված է, ապա հիմնական մարտավարական որոշումները կայացվում են ոչ թե Երևանում, այլ Բաքվում և Անկարայում, իսկ ավելի կարևորները՝ ռազմավարական, աշխարհաքաղաքական նշանակություն ունեցողները, օրինակ «Զանգեզուրի միջանցքի» հետ կապվածները, որոշվում են Լոնդոնում։ Այսպիսով, ժողովրդի համար երկրում իշխանափոխություն իրականացնելը նույնն է, ինչ հաղթել Բաքվին, Անկարային և Լոնդոնին։ Երբ Հայաստանում մարդիկ դուրս են գալիս բողոքի ցույցերի և չեն կարողանում իշխանափոխություն իրականացնել, մեզ թվում է, թե պարտվում ենք Փաշինյանին։ Դա սխալ է։ Կարելի է հիշել անցյալ ամռանը Երևանում տեղի ունեցած զանգվածային բողոքի ցույցերը, երբ ոստիկանությունը ցուցարարների դեմ կիրառեց բացարձակապես անհամաչափ ուժ, և եղան բազմաթիվ զոհեր։ Միաժամանակ Հայաստանում ԱՄՆ դեսպանատունը լիովին աջակցեց Փաշինյանի կառավարության գործողություններին գործնականում մեղավոր ճանաչելով մարդկանց։ Այսինքն՝ այդ ժամանակ «խորքային պետության» ամենակարևոր օղակներից մեկը աջակցում էր Հայաստանում իրենց վերահսկողության տակ գտնվող ռեժիմին։ Եթե Վաշինգտոնն այն ժամանակ պարզապես անհրաժեշտություն ունենար հեռացնել Փաշինյանին, ապա դա լավ պատրվակ էր։
Նահապետյանը հիշեցրել է, որ Հայաստանում Փաշինյանի կառավարության դեմ բողոքի չորս խոշոր ալիք է եղել, չորս անգամ էլ ոստիկանությունը անհամաչափ ուժ է կիրառել, և այս բոլոր իրադարձություններում մինչև վարչակազմի փոփոխությունը և Թրամփի իշխանության գալը Միացյալ Նահանգները աջակցել է Փաշինյանի ռեժիմի գործողություններին և «ժողովրդավարական բարեփոխումներին»։ Եվ հիմա քանի որ Ամերիկայում որակական փոփոխություններ են տեղի ունեցել, Հայաստանում գործում է «խորքային պետության» մեկ այլ ճյուղը՝ Մեծ Բրիտանիան, որը վերահսկում է իր վասալներին՝ Թուրքիային և Ադրբեջանին, իսկ նրանք, իրենց հերթին, կառավարում են Երևանը։
2021 թվականին Հայաստանի բարձրաստիճան զինվորական պաշտոնյաները հայտարարություն տարածեցին կոչ անելով Փաշինյանի հրաժարական տալ։ Եվ ո՞վ էր առաջինը, ով արձագանքեց Նիկոլային աջակցելու համար։ Այո՛, Թուրքիան, որը հայտարարեց, որ եթե Երևանում իշխանությունն անցնի զինվորականներին, ապա ինքը կմիջամտի կոշտ, և ոչ թե հայտարարություններով, այլ գործողություններով։ Այսինքն Թուրքիայի համար կենսականորեն կարևոր էր, որ Փաշինյանը մնար իշխանության գլուխ։ Մի՞թե սա լավագույն ապացույցը չէ, որ նրա կառավարությունը կոլաբորացիոնիստական է։
«Արդյո՞ք Մեծ Բրիտանիայի, Թուրքիայի և Ադրբեջանի տարածաշրջանում ծրագրերը կհարվածվեն, եթե Հայաստանում իշխանության գան ուժեր, որոնք չեն գործի վերոնշյալ եռյակի շահերին համապատասխան։ Արդյո՞ք նրանք անիվների մեջ փայտեր չեն դնի, որպեսզի նման ուժ իշխանության չգա Հայաստանում։ Պատասխանը՝ այո։ Ընդդիմությունը պետք է հասկանա այս ամենը և գործի չափազանց գիտակցված և գրագետ», - ամփոփել է փորձագետը։
Եվ օկուպացիայի և կոլաբորացիոնիստական կառավարության մասին մտքերի համատեքստում շատ հետաքրքիր է «Ընկեր գեներալ» Telegram ալիքի հեղինակի տեղեկատվությունը.
«Փաշինյանը կազմակերպեց Հիտլերի հարձակումը Հայաստանի վրա»
Հայաստանի Հանրային (իրականում պետական) հեռուստատեսությամբ զանգվածաբար ընթանում է նացիզմի քարոզչությունն ու վերականգնումը։ Արդեն պարզ է, որ սա պատահականություն չէ, այլ միտում։ Կարևոր է հասկանալ, թե ինչ է թաքնված սրա հետևում, ինչի են փորձում հասնել իշխանությունները։
Այսպիսով, այսօրվա դրությամբ.
–ՀՀ ՊՆ Ռազմական ակադեմիայի հրամանատարաշտաբային ինստիտուտի ղեկավար Արծրուն Հովհաննիսյանը հայտարարել է, որ Հիտլերը, գրավելով Կովկասը, հայերի հետ միասին կհարձակվեր Թուրքիայի վրա և «կվերադարձներ Հայաստանի պատմական հայրենիքը՝ Մեծ Հայքը», սակայն Ստալինգրադի ճակատամարտը նրան խանգարեց։
–Հեռուստահաղորդավարուհի Տաթև Դանիելյանը հայտարարել է, որ իբր սխալ է այդ պատերազմը Հայրենական պատերազմ անվանելը, ինչպես անում են ռուսները, քանի որ «մարդիկ չէին ուզում կռվել»։
–«Քաղաքագետ» Լիլիթ Դալլաքյանը հայտարարել է, որ ՆԿՎԴ-ն իբր ոչնչացրել է «տասնյակ հազարավոր վիրավոր Կարմիր բանակի զինվորներ», որպեսզի չփչացնի պատերազմից հետո ստեղծված ուրախ պատկերը։
Երեք «խոսնակներն» էլ գիտնականներ չեն և ունակ չեն ուրիշների թեզերը բարձրաձայնելուց բացի սեփական կարծիքը հայտնել։ Եվ արդեն տեղեկություն է տարածվել, որ այս մեթոդաբանությունը գրել է Հասարակայնության հետ կապերի և տեղեկատվության կենտրոնի տնօրեն Գոռ Ծառուկյանը։
Ամփոփելով. եթերը պետական է, խոսնակները կառավարության ծառայության մեջ են, և նրանց համար ուղեցույցները գրվում են կառավարամետ հասարակայնության հետ կապերի մասնագետների կողմից։
Մեր առջև այն արշավի սկիզբն է, որը Ուկրաինայում հանգեցրեց ապակոմունիզացիայի, նացիզմի և պատերազմի վերելքի, իսկ Բալթիկայում «խորհրդային օկուպացիայի» գաղափարի հաղթանակի, Հայրենական մեծ պատերազմի հերոսների և, ընդհանուր առմամբ, բոլոր խորհրդային և ռուսական հուշարձանների քանդման, ապա հիտլերիզմի տրամաբանական արդարացման և ՍՍ-ի վետերանների երթերի։
Ինչո՞ւ Փաշինյանը հենց հիմա տվեց այս ամենը սկսելու թույլտվությունը։ Որովհետև այս կերպ նա արդարացնում է Արևմուտքին իր Հաղթանակի շքերթի համար Մոսկվա կատարած ուղևորությունը։ Եվրամիության հետ հարաբերությունները փրկելով Նիկոլ Փաշինյանը ոտնակոխ է անում և ոչնչացնում Հայրենական մեծ պատերազմին մասնակցած ավելի քան 500,000 հայերի սուրբ հիշատակը։
Ի՞նչ է լինելու հաջորդիվ։ Փաշինյանը դրանով չի սահմանափակվելու։ Ակնհայտ է, որ այս մանկուրտներից ոչ մեկը պատասխանատվության չի ենթարկվի, և պաշտոնական քարոզչության ընդհանուր դիսկուրսը կուղղվի ստալինիզմի սարսափներին և «Հայաստանում խորհրդային համակարգի զոհերի» վերահաշվարկին։
Սա ցանկացած ռուսաֆոբ հարձակման համար սովորական մեկնարկային հարթակն է։ Փորձը ցույց է տալիս, որ վեց ամսվա ակտիվ ուղեղի լվացումից հետո իշխանությունների համար ժամանակն է կայացնել համապատասխան որոշումներ՝ ուղղված Ռուսաստանի և նրա ընդհանուր արժեքների դեմ և տեղական նացիստական ֆանատիկոսների լիարժեք դաստիարակությանը։ Պատահական չէ, որ վերը նշված ֆաշիստական ելույթներից մեկը տեղի է ունեցել հայտնի հայ ազգայնամոլ-ռուսաֆոբ Արա Պապյանի հետ հեռուստատեսային հարցազրույցի ժամանակ: Արդեն հաջորդ տարի Ռուսաստանի հետ դաշինքի կողմնակից լինելը Հայաստանում կյանքի համար վտանգավոր կդառնա»։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
