Ծանոթ ու միաժամանակ անհայտ … Գալյանո լիկյոր

Ապենինյան թերակղզու ամենահայտնի լիկյորներից մեկը՝ Գալյանոն, հայտնագործվել է Տոսկանայի Լիվոռնո քաղաքում 1896 թվականին: Դրա ստեղծողը եղել է հայտնի գինեգործ և կոնյակ արտադրող Արտուրո Վակկարին: Եվ պետք է ասել, որ նրա մտահղացումը հեղինակին դարեր շարունակ է հռչակ բերել։

Ձնառատ Ալպերում հավաքված և նաև արևադարձային երկրներից բերված խոտաբույսերով թրմված այդ ըմպելիքը անվանվել է Առաջին Հաբեշական պատերազմի իտալացի հերոս Ջուզեպպե Գալյանոյի պատվին, ով իր երկու հազարանոց կայազորի հետ միասին մի փոքրիկ ամրոց է պահել Միքելե քաղաքի մոտ (Եթովպիա): Հայտնի է, որ կայազորը 44 օր պայքարել է 80 հազարանոց բանակի հարձակումների դեմ։ Թերևս հենց աֆրիկյան ավազներն էլ ոգեշնչել են Արտուրո Վակկարին ստեղծելու այդ վառ դեղին լիկյորը:

Դրա պատրաստման դասական բաղադրատոմսը բավականին բարդ է։ Հայտնի է, որ այդ վառ դեղին ըմպելիքը պատրաստելու համար օգտագործվում են 30 տարբեր խոտաբույսեր, արմատներ, հատապտուղներ և ծաղիկներ։ Դրանցից են անիսոնի երկու տեսակները (աստղային և միջերկրածովյան), վանիլինը, գիհին և անանուխը։ Արտադրական գործընթացն ինքնին բաղկացած է խոտաբույսերի ալկոհոլի մեջ թրմելու յոթ փուլից և թորման վեց փուլից: Մինչև վերջերս այդ լիկյորի բոլոր սիրահարներին այն հայտնի էր միայն իր վանիլինային հարուստ համով։ Այնուամենայնիվ, ոչ վաղ անցյալում Galliano Bols Distillery ապրանքանիշի իրավունքները տիրապետող ընկերությունը որոշեց մի փոքր փոխել հիմնական բաղադրատոմսը, ինչպես նաև ավելացնել նոր համեր: Արդյունքում ավանդական Գալյանոյին տրվեց L'Autentico նախածանցը, իսկ նրա վանիլինային բույրը հազիվ ընկալելի դարձավ, նաև թնդությունը 30-ից հասցվեց 42 աստիճանի։ Նոր լիկյորները ստացան Galliano Balsamico և Galliano Ristretto անվանումները։ Առաջինը հիմնված է ավանդական խոտաբույսերի վրա, բայց բալզամիկ քացախի ավելացմամբ է: Դրա թնդությունը մի փոքր ցածր է դասական բաղադրատոմսից՝ 37,6: Երկրորդը, որը ստացել է սուրճի պատրաստման իտալական մեթոդի անունը, դարձել է աշխարհի լավագույն սուրճի լիկյորներից մեկը։ Դրա հիմքում ընկած է երկու տեսակի սուրճ՝ Ռոբուստա և Արաբիկա։ Այս բոլոր նոր տեսակների Գալյանոները դեռևս շշալցվում են անտիկ սյուներ հիշեցնող երկարաձգված շշերի մեջ:

Galliano լիկյորը հազվադեպ է օգտագործվում իր մաքուր վիճակով: Այն իր համբավը ձեռք է բերել որպես կոկտեյլների բաղադրիչ: Օրինակ է «Կարաբիեներներ» կոկտեյլը: Այն պատրաստելու համար հարկավոր է մեկ բաժին լայմի հյութը, մեկ բաժին Գալյանո, մեկուկես մաս տեկիլա, չորս բաժին նարնջի հյութ և մեկ ձվի դեղնուց, որոնք բոլորը շեյքերում սառույցով խառնում են։
 
Կ. Խաչիկյան