Հայաստանը պատերազմում է իրականության դեմ
ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ
Իսրայելի հետ Հայաստանի հարաբերությունները վատթարանում են Իրանի հետ հարաբերությունների զարգացման և հակասեմականության համառ ժխտման պատճառով, գրel է JP հրատարակությունը, գրում է inosmi.ru-ն: Երևանը վերածվել է Թեհրանի խամաճիկի, որը մեծացնում է իր ազդեցությունը տարածաշրջանում, նշել է հոդվածի հեղինակ Մորդեխայ Կեդարը:
«Աշխարհում կան ուժեր, որոնք ձգտում են սեպ խրել հայերի և հրեաների միջև: Նրանք կեղծ լուրեր են տարածում Հայաստանում ենթադրյալ հակասեմիտիզմի մասին, փորձում են հրահրել հայերին պատմելով, թե ինչպես է Իսրայելը զենք մատակարարում Հայաստանի ագրեսիվ հարևան Ադրբեջանին»,- սրանք Հայաստանի արտաքին գործերի նախկին փոխնախարար Գրիգոր Հովհաննիսյանի խոսքերն են։ Իր «Հայաստան և Իրան. կեղծ պնդումներ» հոդվածում Հովհաննիսյանն ակնարկում է, որ ինքն այն ուժերի ներկայացուցիչն է, ովքեր խոսում եմ հայ-իրանական հարաբերությունների ամրապնդման և հատկապես զենքի մատակարարման պայմանագրերի գոյության մասին ինչը, սակայն, պաշտոնական Երևանը հերքում է:
«Ընդ որում Հայաստանը շատ բան է հերքում: Սկսենք «Հայաստանում ենթադրյալ հակասեմիտիզմի մասին կեղծ լուրերից»։ Իշխանությունները հերքում են Mordechai Navi սինագոգի վրա բազմաթիվ հարձակումների փաստերը պատմելով, թե ինչպես են որոշ «օտարերկրացիներ» եկել և իբր փորձել այրել հսկվող սինագոգը, այնուհետև լքել երկիրը։ Իշխանությունները հերքում են Հայաստանի Ազատագրության Հայ Գաղտնի Բանակի գոյությունը, որը ոչ միայն ստանձնել է այդ հարձակումների պատասխանատվությունը, այլ նաև սպառնացել է նոր հարձակումներով: Իսկ ի՞նչ կարելի է ասել այս տարվա սկզբին Երևանի կենտրոնում նեոնացիստների շքերթի մասին։ Հայաստանի իշխանությունները սկզբում հերքում էին ամեն ինչ, հետո նորից ողջ մեղքը բարդում «օտարների» վրա և հայտարարում, որ իրենք «միջոցներ են ձեռք առել»: Այդ դեպքում ինչո՞ւ է հայ նեոնացիստների առաջնորդ Հայկ Նազարյանն անկաշկանդ շրջում Երևանի փողոցներով, լուսանկարվում բազմաթիվ կողմնակիցների հետ, իսկ հետո լկտի հակասեմական կոչերով ուղեկցվող լուսանկարներ տեղադրում սոցիալական ցանցերում։
Բայց վերադառնանք Հայաստանի բարեկամ Իրանին: Երևանի ու Թեհրանի միջև ռազմավարական համագործակցությունը երկար պատմություն ունի։ 2008 թվականի վերջին ամերիկացի դիվանագետները եկել էին այն եզրակացության, որ Հայաստանն Իրանին մատակարարել է չկառավարվող հրթիռներ և գնդացիրներ, որոնք օգտագործվել են Իրաքում ամերիկյան զորքերի դեմ։ Եվ դա Երևանի և Թեհրանի միջև ռազմական համագործակցության ամրապնդումից շատ առաջ էր՝ դեռ 2016 թվականին:
Ինչ վերաբերում է Իրանի հետ հետախուզական համագործակցության, ռազմական կապերի ամրապնդման, հայկական հողում ուսուցման և բազաների բացման վերաբերյալ վերջերս կնքված համաձայնագրին, ապա դա ուղղակի անհնար է հերքել։ Այդ գործարքի մասին առաջին լուրերի հայտնվելուց օրեր առաջ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը մեկնել էր Թեհրան, որտեղ մասնակցել էր Իրանի ընտրված նախագահի երդման արարողությանը։ Այդ արարողությանը ներկա են եղել միայն երկու պետությունների ղեկավարներ։ Մնացած բոլոր երկրներն ավելի ցածր աստիճանի պաշտոնյաներ էին ուղարկել։ Փաշինյանը նաև հանդիպել էր Գերագույն առաջնորդ Ալի Խամենեիի հետ, ով ասել էր. «Մենք վճռական ենք ամրապնդելու հարաբերությունները Հայաստանի հետ, և փոխադարձ շահերի վրա հիմնված մեր երկու երկրների համագործակցությունը շարունակվելու է անսասան ուժով»։ Նաև տեղեկություններ հայտնվեցին, որ Փաշինյանը պետք է հանդիպեր ՀԱՄԱՍ-ի առաջնորդ Իսմայիլ Հանիեի հետ, ով ցանկանում էր անձամբ շնորհակալություն հայտնել գոյություն չունեցող «պաղեստինյան պետությունը» ճանաչելու համար։ Բայց դրա մասին ապացույցներ չկան, քանի որ Հանիեն արդեն իսկ վճարել է իր հանցագործությունների համար։ Ընդ որում Երևանը, անկասկած կհերքի դա։ Բայց ով գիտի Մերձավոր Արևելքի պատմությունը, հիշում է, որ հայերը միշտ աջակցել են պաղեստինյան ահաբեկչական կազմակերպություններին։ Հայաստանի ազգային հերոսներից մեկը՝ Մոնթե Մելքոնյանը պարծենում էր, որ կռվել է իսրայելցիների դեմ։
Պարոն Հովհաննիսյանին մի բանի մասին կխնդրեի: Եթե նա իսկապես ցանկանում է ամրապնդել մեր ժողովուրդների հարաբերությունները, ապա պետք է օգտագործի հայկական լրատվամիջոցները տեղական և արտասահմանյան, հակասեմականության դեմ պայքարելու և իր պետության այն քաղաքականությունը փոխելու համար, որի պատճառով, ցավոք, Հայաստանը դարձել է Իրանի խամաճիկը»,- ի պատասխան Գրիգոր Հովհաննիսյանի հոդվածի գրել է Մորդեխայ Կեդարը:
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
