«Փաշինյանի ռեժիմը գնալով Հայաստանն ավելի համոզված է տանում դեպի կործանում»
ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ
«Բռնակցում» և «օկուպացիա», այս բառերն են օգտագործում 8-րդ դասարանի հայոց պատմության նոր դասագրքում նկարագրելու հայերի ռուսական փրկությունը պարսիկներից և թուրքերից և Արևելյան Հայաստանի միացումը Ռուսաստանին 1828 թվականին, գրում է ritmeurasia.ru-ը։
Դասագրքի 6.1 գլխի վերնագիրն է. «Ռուսաստանի կողմից Արևելյան Հայաստանի բռնակցումը»։ Նույն դասագրքի համաձայն Թուրքմենչայի պայմանագիրը, որը հիմք է դրել ժամանակակից անկախ Հայաստանի պետականությանը, արձանագրել է «ռուսական կայսրության օկուպացիան»։
ՀՀ կրթության և գիտության նախարարությունը լրագրողներին պարզաբանումներ չի տվել, սակայն նշել է, որ եթե դասագիրքը ներառված է ուսումնական նյութերի պետական հարթակում, նշանակում է, որ այն «դրական եզրակացություն է ստացել»։ Այսպիսով, կարելի է փաստել, որ Հայաստանի պատմությունը ռուսաֆոբ երանգով հապճեպ վերաշարադրելու գործընթացի մեկնարկն արդեն տրված է։
Ցավոք սրտի, սա հեռու է Արևմուտքը գրկելու Փաշինյանի ռեժիմի ցանկության միակ հաստատումը լինելուց։ Առնվազն մեկ տարի է, ինչ Հայաստանի իշխանությունները պարբերաբար մեղադրում են Ռուսաստանին և ՀԱՊԿ-ին անգործության և Երևանին օգնություն չցուցաբերելու մեջ կապված Լեռնային Ղարաբաղի շուրջ ստեղծված իրավիճակի հետ։ Միևնույն ժամանակ, ինքը՝ Փաշինյանը, հրաժարվում է մասնակցել ՌԴ նախագահ Վլադիմիր Պուտինի հետ գագաթնաժողովներին: Միևնույն ժամանակ, Հայաստանը վաղուց է դարձել տարբեր ՀԿ-ների և հիմնադրամների սիրելի վայր, որոնք բառիս բուն իմաստով պատառոտում են երկիրն իրենց արևմտյան հովանավորների և սեփականատերերի շահերը լոբբինգ անելով: Հայաստանն այսօր միակ պետությունն է հետխորհրդային տարածքում, որն ունի հատուկ աջակցություն օդիոզ միլիարդատեր Ջորջ Սորոսի և նրա ժառանգների կառույցներից, և որոնց հովանավորյալն անձամբ վարչապետ Փաշինյանն է։
Անցյալ տարվա գարնանը մամուլում տեղեկություն հայտնվեց, որ Սորոսի հիմնադրամը, որը կոչվում է «գունավոր հեղափոխությունների» կնքահայր, ավելի քան 48 մլն դոլար է հատկացրել Հայաստանի քաղաքականության վրա ազդելու համար։ Հայտնի է նաև, որ այդ երկրում 2018 թվականի գարնանը բռնկված «թավշյա հեղափոխությունից» երեք ամիս առաջ նպատակաուղղված մարզվել են լրագրողներ և, այսպես կոչված, «քաղհասարակության ներկայացուցիչներ» Փաշինյանի և նրա թիմի շրջապատից: Այսօր վստահաբար կարող ենք ասել, որ նրանց շնորհիվ Սորոսը ստացել է իր գրպանային պետությունը Հարավային Կովկասում։
Լեռնային Ղարաբաղի հանձնումից և հակամարտությունն ադրբեջանական պայմաններով լուծելուց հետո Փաշինյանի ռեժիմը հայտնվեց խիստ անորոշ վիճակում։ Փորձելով խուսափել պատասխանատվությունից նա անմիջապես փորձեց մեղքը բարդել Ռուսաստանի վրա։ Հիմա Փաշինյանը ցանկանում է Ռուսաստանին հեռացնել Անդրկովկասից նույնիսկ հայկական պետականության կորստի գնով: Ադրբեջանը, ի տարբերություն Հայաստանի, շատ ավելի բարդ դիվանագիտական խաղ է խաղում հավասարակշռված մոտեցում ցուցաբերելով և Արևմուտքի և Հյուսիսի նկատմամբ։ Բայց Հայաստանն իր գործողություններով մերժում է ռուսական նախաձեռնությունից դիվիդենտներ ստանալու հնարավորությունը և իր ողջ դիվանագիտական գործունեությունը կենտրոնացրել է Արևմուտքի վրա։ Ներկայիս իշխանությունների կողմից ներարկված ռուսաֆոբիան և ԱՄՆ-ին ու ԵՄ-ին ուղղված բացահայտ խոնարհումները կասկածներ չեն թողնում Հայաստանի ներկայիս ղեկավարների իսկական տերերի հարցում:
Հայաստանը, որն իր ամբողջ գոյությամբ պարտական է Ռուսաստանին, հիմա ակտիվորեն փորձում է օգտվել ստեղծված բարդ ռուս-ուկրաինական իրավիճակից և անցնել Արևմուտքի տակ։ Պատմության նոր դասագրքերն ու արևմտյան հիմնադրամներն ավելի ուժեղ են ամրացնելու այդ «մոռացությունը» մարդկանց մտքերում։ Ավելին, արևմտյան ՀԿ-ները հիմա ավելի ու ավելի ակտիվ են աշխատում ոչ միայն հումանիտար և կրթական, այլ նաև ռազմաքաղաքական ոլորտում։
Եվ արդյունքներն արդեն կան։ 2023 թվականից Հայաստանը սկսեց բացահայտորեն անցնել ՆԱՏՕ-ի չափանիշներին։ 2024 թվականի ապրիլի սկզբին մի խումբ ամերիկացի ռազմական հրահանգիչներ այցելեցին Հայաստան։ Նաև ԱՄՆ-ը կնշանակի խորհրդական, որը կօգնի Հայաստանի պաշտպանության նախարարությանը «զարգացնել կարողությունները»:
ՆԱՏՕ-ի լոբբիստներն օգնում են Հայաստանին խզել բոլոր հնարավոր ինչպես ուղղակի, այնպես էլ անուղղակի կապերը Ռուսաստանի հետ։ Հունիսին, այսպես կոչված, ռազմավարական երկխոսության ժամանակ ԱՄՆ-ը և Հայաստանը հայտարարել են «ռազմավարական գործընկերության» մասին։ Հատկանշական է այն, որ հենց դրա հաջորդ օրը Փաշինյանը շտապեց հայտարարել Ռուսաստանի հետ ռազմական բլոկից Հայաստանի հնարավոր դուրս գալու մասին։
Ըստ երևույթին, Երևանը պարզապես հաշվի չի առնում, որ Մոսկվան դժվար թե հավերժ հաշտվի նման պահվածքի հետ և անգործունակ կերպով հետևի իրադարձությունների զարգացմանը։ Ի տարբերություն Երևանի, Մոսկվան գիտի, թե ինչպես եզրակացություններ անել; Բացի այդ, ըստ անկախ հայկական լրատվամիջոցների, աշխարհում ապրող հայերի մոտ 80 %-ը Փաշինյանին համարում է իր ժողովրդի խայտառակությունը։ Նրա ժողովրդականությունը ներկայումս չափազանց ցածր է և ձգտում է զրոյի: Այսինքն ժողովրդավարական ճանապարհով իշխանության մեջ մնալու շանսեր Փաշինյանի համար պարզապես չկան: Նրան այսօր աջակցում են կա՛մ նրանք, ում նա օգնել է հարստանալ, կա՛մ մերձավոր ազգականները։
Արդեն ակնհայտ է ոչ միայն հայ քաղաքական գործիչների և սփյուռքի, այլ նաև բուն Հայաստանի բնակչության համար, թե ո՞ւր է տարել Հայաստանն այս «սորոսաբույնի ճտի» արկածախնդիր քաղաքականությունը։ Աճում է ըմբռնումը, որ նման իրավիճակում միակ ճշմարիտ ճանապարհը Փաշինյանի կառավարության հրաժարականը և նոր Նախարարների կաբինետի ձևավորումն է, որը կպաշտպանի Հայաստանի և նրա ժողովրդի, այլ ոչ թե Բրյուսելի, Փարիզի ու Վաշինգտոնի շահերը։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
