Մի քիչ ավտո-Երևանի մասին
ՀԱՍԱՐԱԿՈՒԹՅՈՒՆ
spb-auto.livejournal.com-ը գրում է, որ մի փոքր կպատմեմ Երևանի ու նրանց մեքենաների մասին։ Գրեթե մեկ շաբաթ այնտեղ եմ անցկացրել, շատ եմ երթևեկել թե տաքսիով, թե տեղացի վարորդների հետ։ Ի դեպ, ես ամոթալի փախստական չեմ, արդեն վերադարձել եմ...
Քաղաքն այնքան էլ մեծ չէ, բայց խցանումներ կան։ Կենտրոնի ճանապարհները վատը չեն, բայց հենց կենտրոնական պողոտաներից գնում ես արվարձաններ անմիջապես փոսերի մեջ ես ընկնում, իսկ մայթերն ու բակերը, առհասարակ, նմանվում են Ռուսաստանի գավառական քաղաքների՝ անմարդաբնակ ու անտեսված։ Այս պատճառով էլ, ըստ երևույթին, էլեկտրական սկուտերները կենտրոնից ավելի հեռու չեն գնում:
Քաղաքում բավականին շատ են բոլոր տեսակի ստորգետնյա անցումները և նույնիսկ երկար հետիոտնային թունելները: Հիմնականում, սակայն, դրանց կարելի է այսպես ասել. բարև՛ 90-ականներից։ Մարդիկ բացարձակապես չգիտեն, թե ինչպես ինքնակարգավորվել և քայլում են որտեղ ցանկանում են, ճանապարհի ցանկացած կողմ: Այդ պատճառով մարդաշատ երթուղիներով երկար քայլելը նյարդայնացնում է: Դե, իսկապես, մի թե՞ այդքան դժվար է, անիծյալ, քայլել աջ կողմով և չկանգնել մեծ հենց մարդկանց հոսքի մեջտեղում՝ նույնիսկ չմտածելով մի կողմ քաշվել։ Սանկտ Պետերբուրգում էլ է լինում, բայց ինչ-որ տեղ պատահական, մեկ անգամ, բայց Երեւանում գրեթե բոլորն են այդպես վարվում։ Կանգնել հենց մետրոյի մուտքի մոտ, ծխել և փակել մարդկանց հոսքը դեպի դուռը՝ ինչպե՞ս կարելի է նման բան անել: Բուն մետրոյում, ի դեպ, ոմանք նույնպես հասցնում են ծխել:
Հասարակական տրանսպորտը ներկայացված է անսարք ու ժանգոտ գազելներով, միկրոավտոբուսներով, ինչ-որ տարօրինակ կարճ կիսավտոբուսներով, հին տրոլեյբուսներով և խորհրդային մետրոյով։ Մետրոպոլիտենն ունի ընդամենը 1 ճյուղ՝ 20 րոպե տևողությամբ, գումարած մի փոքրիկ կայարանային կույր աղիք առևտրային ծառայությունով: Գնացքները հիմնականում 2 վագոնանոց են, երբեմն նույնիսկ 3 վագոնանոց։ Բայց ամենազվարճալին 1 վագոնանոց գնացքն է, որը գնում է հենց այդ կույր աղիք: Կարծում եմ աշխարհում ոչ մի տեղ մեկ վագոնանոց մետրո չկա, բայց Երևանում կա: Ուղեվարձը 100 դրամ է։ Սա մոտավորապես 20 ռուբլի է: Տաքսին քաղաքում 2 անգամ ավելի էժան է, քան Սանկտ Պետերբուրգում։ Կենտրոնից օդանավակայան կարող եք հասնել 400-500 ռուբլով։ Կենտրոնում ավտոկայանատեղը վճարովի է և հսկում է: Գինը ռուբլով ստանալու համար բաժանեք 5-ի։ Կենտրոնում երկրորդ շարքով կայանում գրեթե չկա ի տարբերություն արվարձանների:
Բենզինը, ի տարբերություն կայանատեղիի, զգալիորեն թանկ է, քան մերը։
Ավտոմոբիլային պարկը ներկայացված է հիմնականում հին արտասահմանյան մեքենաներով, մեքենաների միջին տարիքը ակնհայտորեն բարձր է մերից՝ 5-7 տարով։ Բայց միևնույն ժամանակ ավելի շատ քան մեր մոտ կան ամեն տեսակի Tesla-ներ և այլ Chevrolet Volt-եր, դրանցից զանգվածաբար են քշում։ Մի քանի անգամ ես տեսել եմ երկու Tesla, որոնք մեկը մյուսի հետևից կանգնած էին խցանման մեջ: Չգիտես ինչու, մեր Նիվան շատ են սիրում։ Որպես կանոն, հիասքանչ սկավառակների վրա, և հետո ինչպե՞ս կարող է այլ կերպ լինել Հայաստանում: Մեր մնացած մեքենաներն ավելի քիչ են տարածված՝ հիմնականում բոլոր տեսակի ժիգուլիներ և այլ պրեորաներ: Երբեմն կարող ես հանդիպել Վեստա։ Իհարկե, բոլորը շատ են սիրում «գեղեցիկ ավտոհամարանիշներ», որքան էլ դա շլացնում է աչքերը։ Նույնիսկ մեր ժողովուրդն է այս հարցում ավելի ադեկվատ: Իրականում ամեն երրորդ ավտոմեքենան ունի հստակորեն գնված համարանիշ, որպեսզի շրջապատում բոլորը տեսնեն դրա գեղեցկությունն ու տիրոջ հաջողությունը... մանկապարտեզ ...
Կան նաև շատ սև Գելիկներ և այլ AMG V8 բի-Տուրբոներ սարսափելի հզոր շարժիչներով, որոնք նյարդայնացնում են ցանկացած նորմալ մարդու: Եվ դրանք զգալիորեն ավելի են, քան մենք ունենք երեկոյան Նևսկիում... Ակնհայտ է, որ այնտեղ ցուցամոլությունը շատ է գնահատվում:
Բայց միևնույն ժամանակ հատուկ ավտոմրցույթներ և բրոունյան շարժումներ չեն նկատվում։ Զգացվում է, որ ինչ որ Դաղստան չէ: Բոլորն էլ քիչ թե շատ ադեկվատ են վարում, գոնե որոշ ողջամիտ սահմաններում՝ պլյուս կամ մինուս, ինչպես Սանկտ Պետերբուրգում: Թերևս փաստն այն է, որ ամենուր շատ ոստիկաններ կան։ Ոստիկանները հիմնականում նոր Շկոդաներ են վարում՝ առկայծող փարոսիկներով, որպեսզի հեռվից տեսանելի լինեն և բոլորը վախենան: Պիկ ժամին նրանք իջնում են իրենց Skoda-ներից և խաչմերուկներում սկսում են ձողիկներ թափահարել ու սուլել՝ հոսքը մաքրելու և երթևեկությունը կարգավորելու համար։ Ամենուր զանգվաբար: Ես ցնցված էի, դե կարող են անել եթե ուզում են: Նրանք նաև ասում են, որ կաշառք չեն վերցնում: Միակ բանը, որ մի փոքր կաղում է այդ առումով, տեղի վարորդների ոչ այնքան մեծ ցանկությունն է հետիոտներին բաց թողնել։ Նրանց թույլ են տալիս անցնել, բայց ինչ-որ կերպ ճռռոցով, գրեթե բամպերով կարող են քսվել մինչև արգելակը սեղմելը: Ինչ-որ կերպ այդպես է:
Ընդհանուր առմամբ, Երևանից տպավորությունները երկակի են: Շատ առումներով դա կարծես վերադարձ է 90-ականներին, բայց շատ առումներով կարծես թե մեր ժամանակն է: Թե՛ մեքենաների, թե՛ կյանքի առումով։ Տեսարժան վայրերը շատ քիչ են, քաղաքը գեղեցիկ է միայն կենտրոնում։ MIR քարտերն ընդունվում են գրեթե ամենուր, բայց խորհուրդ եմ տալիս ավելի լավ է կանխիկ վճարել: Փոխանակման կետեր շատ կան, փոխարժեքը ընդունելի է, բացի օդանավակայանից։ Սնունդը համեղ է, բայց պանդոկների գները մոտավորապես Սանկտ Պետերբուրգի են, գումարած 10% թեյավճարը ներառված է հաշվի մեջ: Հավելվածի միջոցով օդանավակայան կանչված Յանդեքս տաքսու վարորդները դեռ փորձում են նոր ժամանած անտեղյակներից հավելյալ գումարներ քամել, թեև հարց է ծագում. ինչպե՞ս, բայց արի ու տես՝ այսպե՛ս, նրանք գտել են միջոցը:
Ընդհանրապես կարելի է մեկ անգամ այցելել, բայց ընտրել այս երկիրը և քաղաքը, օրինակ, վերաբնակման համար՝ ոչինչ գաղափար է հատկապես Սանկտ Պետերբուրգից հետո: Թեև ակնհայտորեն սլավոնական դեմքերով շատ ՏՏ մարդիկ են քայլում փողոցներով և լինում բարերում: Տեղացիները վստահեցնում էին, որ նրանց պատճառով Երևանում բնակարան վարձելու գները այժմ տատանվում են հազար դոլարի շրջանակներում, և անտուն հայերը շատ են տուժում դրանից:
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
