11-ամյա սերիական մարդասպանը

Բոլոր երեխաները չէ, որ անմեղսունակ են, ու երբեմն նրանք այնպիսի հանցագործություններ են գործում, որ ուղղակի չի կարող տեղավորվել ոչ ոքի գլխում։

Անկախ հանգամանքներից՝ դատարանը սովորաբար չափահաս հանցագործներին մեղավոր է ճանաչում, քանի որ հանցագործությունը կատարելիս նրանք ունեցել են ընտրության հնարավորություն՝ գնալ այդ քայլին կամ ոչ։ Բայց պատկերն այլ է, երբ հանցագործության մեջ մեղադրվում են երեխաները։

Ոչ ոք հստակ չի կարող ասել, թե որ գործոններն են բացասաբար ազդում երեխայի հոգեբանության վրա, որ նա կարողանում է սպանություն գործել։ Հայտնի ամենահավանական պատճառներից են ընտանիքում և մասնավորապես՝ երեխայի հանդեպ բռնության գործադրումը, ծնողների կողմից երեխային ոչ բավարար ուշադրության արժանացումը և այլն։ Սրանք ի վերջո հանգեցնում են նրան, որ երեխան դառնում է մարդասպան։ Սակայն, այնուամենայնիվ, որոշ երեխաների մոտ արմատներն ավելի խորն են լինում. նրանք կարծես ի ծնե մարդասպաններ լինեն, քանի որ այնպիսի դաժանությամբ են սպանություն գործում, որ անգամ հասուն մարդը ցանկության դեպքում չէր համարձակվի գնալ այդ քայլին։

1968 թվականին Մերի Բել անունով մի աղջնակ խոստովանել էր, որ մի քանի սպանություններ է գործել, այն էլ՝ առանձնակի դաժանությամբ։

Իր 11-րդ տարեդարձից ընդամենը մեկ օր առաջ նա 4-ամյա Մարտին Բրաունին համոզել ու տարել էր մի լքված շինություն և ձեռքերով խեղդամահ արել նրան։ Դատաբժշկական փորձաքննությունը պարզել էր, որ սպանության գործընթացը բավականին երկար է տևել, քանի որ Մարտինի դիակի վրա բռնության լուրջ հետքեր չկային. աղջնակի ձեռքերը համեմատաբար թույլ էին և նա չէր կարողացել ուժեղ սեղմել տղայի կոկորդը։

Մի քանի շաբաթ անց Մերի Բելն իր ընկերուհուն՝ 13-ամյա Նորմա Բելին (ազգանուններն ընդամենը համընկել են, նրանք ազգակցական կապ չունեն) պատմել էր տեղի ունեցածը և միասին որոշել էին գաղտնի մտնել իրենց քաղաքի Նյութ Քեսըլի մանկատուն։ Այնտեղից ոչ մի բան չգողացան, բայց թողեցին մի գրություն, որում Մերին խոստովանում էր իր կատարածը։

Մարտին Բրաունի մայրն ու նրա լուսանկարը

Բնականաբար, ոստիկանությունը լուրջ չընդունեց գրությունը, իսկ աղջիկներն այդ ընթացքում հասցրին անտառ տանել ու սպանել 3-ամյա Բրայան Հովին։ Նրան նույնպես խեղդամահ էին արել, սակայն այս անգամ ավելի դաժան էին գործել՝ կտրել էին նրա մազերը, մկրատով պատառոտել ոտքերը և սեռական օրգանները, ապա փորին գրել անգլերեն «M» տառը։ Հավանաբար սկզբից Նորման գրել էր «N» տառը, սակայն հետագայում Մերին ետ էր վերադարձել ու այն դարձրել «M»:

Մերի Բելի մայրը մարմնավաճառ էր, իսկ Մերիի հայրն իր մոր հաճախորդներից մեկն էր, ով, ի դեպ, նաև հանցագործ էր։ 4 տարեկանից սկսած՝ Մերին սեռական բնույթի բռնությունների էր ենթարկվել, մի քանի անգամ առեղծվածային կերպով ընկել տան պատուհանից, իսկ հարևանները նկատել էին, թե ինչպես է նրա մայրն իրեն որպես կոնֆետ տարբեր դեղահաբեր տալիս։

Հաշվի առնելով Մերիի տարիքն ու հոգեկան առողջությունը՝ դատարանը նրան դատապարտեց 12 տարվա ազատազրկման, որի ընթացքում նա հատուկ խնամքի տակ պետք է գտնվեր։

Երբ 1980 թվականին նա ազատ արձակվեց, դատարանը նրան ապահովեց մասնավոր կյանքի իրավունքով և անձնական տվյալների գաղտնիությամբ ու որպես երաշխիք նրան հնարավորություն տրվեց փոխելու անունն ու ծննդավայրը։ 1984 թվականի մայիսի 25-ին՝ Մարտին Բրաունի մահվան 16-րդ տարելիցի օրը, Մերին դուստր ունեցավ։

Սակայն երբ ավելի ուշ՝ 1980 թվականին, բոլորին հայտնի դարձավ Մերիի ինքնությունն ու անցյալը, նա իր 14-ամյա դստեր հետ ստիպված եղավ սավաններով ծպտված փախչել։

2003 թվականին Մեծ Բրիտանիայի դատարանները որպես նախադեպ ընդունեցին «Մերիբելյան» օրենքը, ըստ որի՝ դատարանը պարտավոր է ապահովել դեռահաս հանցագործների մասնավոր կյանքի և անձնական տվյալների գաղտնիությունը նրանց ամբողջ կյանքի ընթացքում։