«Ոտի վրա» ընդունված որոշման ռիսկերը
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Իր վերջին ասուլիսի ժամանակ Նիկոլ Փաշինյանը հստակ նշեց, որ հայկական կողմը դիմել է ՌԴ համապատասխան կառույցներին՝ շնորհակալություն հայտնելով «Զվարթնոց» օդանավակայանում իրականացրած ծառայության համար և փաստացի ընդգծել, որ ռուսական սահմանապահները, որոնք ՀՀ անկախացումից ի վեր ծառայություն են իրականացրել օդանավակայանում պետք է դուրս գան։
Որքան էլ մերձիշխանական լրատվականներն ու տարբեր «փորձագետներ» ցանկանան այս փաստը մեկնաբանել իբրև «ինքնիշխանության» քողի տակ, միևնույն է սա ՀՀ անվտանգությանն ուղղված հերթական պարտիան է։ Այս կերպ Նիկոլ Փաշինյանը ոչ թե ցույց է տալիս, թե ինքն «ուժեղ տղա է» և սեփական սահմանապահներով կարող է ապահովել օդանավակայանի անվտանգությունը կամ նման այլ քվազիթեզեր, այլ ուղղակի դարձյալ կռացած կատարում է Արևմուտքի պահանջը, որն ըստ տարբեր «օդում կախված» լուրերի` հստակ դրվել է նրա առաջ։
Տվյալ դեպքում խոսքը գնում է այն մասին, որ ռուս սահմանապահներին օդանավակայանից հանելով՝ Արևմուտքն ազատում է իր ձեռքերը և կարողանալու է ամբողջովին ազատ ու անկաշկանդ, առանց որևէ վախի ելումուտ անել ՀՀ տարածք, իր գործակալական էմիսարներին ուղարկել հարավկովկասյան տարածաշրջան՝ տեղում աշխարհաքաղաքական արմագեդոնը վերջնական տեսքի բերելու նպատակով։
Սա միանշանակ է այնքանով, որ Արևմուտքում, ինչպես ցույց են տալիս դեպքերի զարգացումները, բավական լուրջ տրամադրվածություն կա ռուսական ազդեցությունը քարուքանդ անելու և ՌԴ-ի «տակից» Հայաստանն ամբողջությամբ հանելու համար: Այս մտադրությամբ կոնկրետ քայլեր են նախապատրաստվում. ուստի ավելորդ լարվածություն, կաշկանդվածություն կամ գլխացավանք նրանց ուղղակի պետք չէ։ Այս ժեստով Նիկոլը ևս մի աստիճանով «ազատ է արձակում Արևմոտքի թևերը»։
Տեղի ուենցածի անվտանգային ռիսկերի հետ կապված դժվար չէ կանխատեսումներ անել և պատկերացնել, թե այդ՝ ոտի վրա ընդունված և հետևանքները չհաշվարկված քայլն ինչ անդառնալի հետևանք կարող է ունենալ Հայաստանի և ՀՀ քաղաքացիների համար, քանի որ ահաբեկչության այս դարում բնական է, որ տեսականորեն հնարավոր է պատկերացնել ամեն ինչ, իսկ մեր պես ռիսկային ու խաբուսիկ տարածաշրջանում՝ առավել ևս։
Չմոռանանք, որ հենց նմանատիպ պետություններում է, որ տեղի են ունենում մեծ ծավալների նարկոթրաֆիկի, կանտրաբանդայի և նմանօրինակ խոշոր չափերի հասնող գործարքները:
Այնպես որ, չի բացառվում, որ առաջիկայում մենք ականատես լինենք բավականին տհաճ տեսարանների, էլ չենք խոսում հնարավոր այլ սցենարների մասին։ Վերջում ընդգծենք, որ ժողովրդավարությունն իր համար «բռենդ» հռչակածը` ով ամեն օր խոսում է դեմոկրատիայից ու հավասարությունից, այսօր հայկական իրականությունը վերածել է բևեռացած մի սեկտայի, որտեղ հեգեմոնը բացառապես ատելությունն ու հակակրանքն է։
Արմեն Հովասափյան
