Ռուսաստանը գտել է Փաշինյանի նկատմամբ վերահսկողության ձևը. Հայաստանի ղեկավարը հետընթաց է կատարում
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Inforuss.info–ն գրում է, որ մի տեսակ աննկատ լուր ստացվեց, որ Փաշինյանը կտրուկ փոխել է իր հռետորաբանությունը և կրկին փորձում է բարեկամանալ Ռուսաստանի հետ, բայց՝ ապարդյուն։ Այդ առիթով Միկա Բադալյանը նշել է. «Տարվա սկիզբը նշանավորվեց Ռուսաստանի հետ հարաբերություններում անկյունները հարթելու Փաշինյանի փորձով։ Առայժմ դա սովորական մարդու համար նկատելի չէ, ինչը նույնպես նպատակաուղղված է արվում, քանի որ հիմա Փաշինյանի ընտրազանգվածը դա չի հասկանա։ Ցուցանիշներից մեկն այն է, որ Հայաստանը մասնակցել է ՀԱՊԿ նոր տարվա առաջին հանդիպմանը, և այդ միջոցառումն անցել է հնարավորինս հանգիստ։ Իշխանամետ լրատվամիջոցները, իհարկե, այս մասին չգրեցին, քանի որ, իրենց տեսանկյունից, դրա մեջ իշխանություններին գովաբանելու բան չկա, և, հետևաբար, գրելու կարիք չկա, անցան բավականին մակերեսորեն՝ առանց դրան առանձնահատուկ նշանակություն տալու։ Մեկ այլ գործոն, որը շատ ավելի կարևոր է, այն է, որ նոր տարվանից Հայաստանի պետական կառույցների վերաբերմունքը ռուս գործընկերների նկատմամբ կտրուկ փոխվել է։ Եթե 2023-ին նրանք՝ Հայաստանի պետական կառույցների ներկայացուցիչները, որքան հնարավոր է, փայտ էին խցկում ռուսների անիվների մեջ, ապա 2024-ին դա սկսվեց նրանով, որ նրանք հնարավորինս հավատարիմ դարձան և, այսպես ասած, ամբողջական « կանաչ լույս վառեցին» ռուս գործընկերների առաջ։
Հիմնական հարցն այն է, թե ԻՆՉՈՒ՞:
Ես երկու վարկած ունեմ, թե ինչու են իրադարձություններն այսպես զարգանում։
Տարբերակ թիվ մեկ. Փաշինյանը հասկացավ, որ Ալիևը պատրաստ չէ ստորագրել այսպես կոչված խաղաղության պայմանագիրը և հիանալի հասկանում է, որ այս պայմաններում Մոսկվայի հետ հակամարտությունը շարունակելը, առավել ևս սրելը, իր համար մահվան է հավասար, հատկապես, երբ Արևմուտքը զբաղված է իր գործերով, նրանք «Ու» անվանմամբ խնդիրներ ունեն, կրակի մեջ է Մերձավոր Արևելքը և, իհարկե, ԱՄՆ ընտրությունները, որոնք խոստանում են սարսափ լինել ներկայիս վարչակազմի համար։
Տարբերակ թիվ երկու. Այստեղ ես լիովին համաձայն եմ հարգարժան Արամ Աշոտովիչի հետ։ Հավանական է, որ Փաշինյանն իրականում Մոսկվայից ինչ-որ տեղեկություն է ստացել, որ Կրեմլն այլևս մտադիր չէ հանդուրժել այդ թուրքական լրտեսի չարաճճիությունները և պատրաստվում է լուրջ փոփոխությունների Հայաստանի ներսում, և Փաշինյանը փորձում է խուսափել դրանից փոխելով իր վերաբերմունքը։ Եթե այդ վարկածը ճիշտ է, ապա, ամենայն հավանականությամբ, մոտ ապագայում մենք ականատես կլինենք Մոսկվայում՝ ամենաբարձր մակարդակով, ինչ-որ միջոցառման նվիրված Հայաստանին, և եթե դրան մասնակցի անձամբ Վլադիմիր Պուտինը, ապա Փաշինյանի համար ամեն ինչ շատ վատ կլինի: Մի բան կարելի է միանգամայն վստահ ասել անկախ վարկածներից. Ռուսաստանը չի հեռանում տարածաշրջանից, և դա անվիճելի փաստ է»։
Կարծում ենք, որ Միկան բավականին ճշգրիտ է սահմանել տեղի ունեցողի էությունը, միայն թե դրանք երկու տարբերակ չեն, այլ մեկը։ Եվ հավելումով: Հիշեք, թե ինչ է ասել Լուկաշենկոն Սանկտ Պետերբուրգում դեկտեմբերի 25-ին. «Եթե Հայաստանը ցանկանում է տնտեսապես մեռնել, ապա մենք կկորցնենք նրան։ Բայց կարծում եմ, որ Հայաստանը ոչ մի տեղ էլ չի գնա։ Մեզ միութենական պետությունում դա չի անհանգստացնում»։
Ոչ, մենք չենք կարծում, որ Փաշինյանը հանկարծ մտափոխվել է: Նրան ուղղակի սեղմում են բոլոր կողմերից։ Այն, ինչի մասին փակ դռների հետևում խոսել են Սանկտ Պետերբուրգում, մեզ բոլորիս չեն ասել, սակայն, ըստ Լուկաշենկոյի, միանգամայն պարզ է, թե որն է եղել քննարկման առարկան։ Ի թիվս այլոց նաև Հայաստանի ապագան: Ինչի՞ց է կառչում Փաշինյանը: Հիմնականում երկու բանից. ԵԱՏՄ-ի շնորհիվ արագ աճող տնտեսություն և հասարակության ազգայնական հատվածի կողմից սնվող լրատվամիջոցների յուրացման։
Ի՞նչ նկատի ուներ Լուկաշենկոն: Առաջին հերթին հայկական արտահանումը, Ռուսաստանն ու Բելառուսը գնում են Հայաստանի արտադրածի առյուծի բաժինը, որովհետև այլ գնորդ չկա։ Եթե գնորդ չլինի, արտադրություն չի լինի, աշխատատեղեր չեն լինի: Իսկ Երևանի համար ոչ ոք հենց այնպես շուկաներ չի բացելու, քանի որ ապրանքների առյուծի բաժինը գնում են Ռուսաստանը և Բելառուսը բացառապես առանց մաքսատուրքի և Եվրասիական միության շրջանակներում, որը առևտրային արտոնություններ է տալիս ադրբեջանական կամ վրացական ապրանքների համեմատ։ Այսինքն Մոսկվան գնումներ է կատարում բացառապես նրա համար, որ Հայաստանը լինի մեզ հետ դաշինքի մեջ և, իհարկե, շուկայական մեխանիզմներից դուրս։ Ոչ Իրանը, ոչ Թուրքիան, ոչ Չինաստանը նման պայմաններով առևտուր չեն անում՝ անգամ Հայաստանի ամենահավատարիմ հարևանները ի դեմս Իրանի ու Վրաստանի։
Այսպիսով, անցյալ տարվա հայկական ապրանքների Վերին Լարսում մեկշաբաթյա «ուշացումը» ոչ այլ ինչ էր, քան փորձարկում և Փաշինյանի վարչակազմի համար այնպիսի հրապարակային ցուցադրություն, որից հետո Հայաստանի վարչապետի թիմը խիստ նյարդայնացավ։ Ուստի այսօր Փաշինյանը տեղում պտտվում է այնպես, ինչպես կարող է։ Նա նույնիսկ Դավոսի տնտեսական ֆորումին չի մասնակցել: Բայց երբ դա եղել է, նա միշտ առաջնագծում էր լինում: Եվ հիմա պարզվում է, որ նա այնքան զբաղված է, որ չի կարող իրեն ներկայացնել տեսախցիկների առջև։
Ամեն դեպքում, մենք չենք հավատում Հայաստանի ղեկավարության մտքի պայծառությանը, դա կլինի մինչև առաջին անգլո-սաքսոնական բլիթը։ Մենք հավատում ենք, որ Հայաստանում ոչ ոք գունավոր, թավշյա, կիտրոնի կամ նռան հեղափոխություններ չի անի։ Ամեն ինչ շատ ավելի պարզ է, պարզապես պետք է անջատել արտահանման կոճակը և այդ ժամանակ նա ինքը կփախչի Հայաստանից, և իշխանության կգան նրանք, ովքեր պատրաստ են թևերը քշտած աշխատել ժողովրդի բարօրության համար։
Հ.Գ.- Եվ այո, Ռուսաստանը չի հեռանա Անդրկովկասից։ Անգամ, եթե նույնիսկ Փաշինյանը խնդրի կամ նույնիսկ պահանջի դա անել:
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
