Ինչպիսի՞ գործողությունների է սադրում Փաշինյանը պաշտոնական Մոսկվային
ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆՔաղաքագետ Բենիամին Մաթևոսյանը Alpha News-ի եթերում «Վերնագիր» հեղինակային հաղորդման ընթացքում ներկայացրել է թեմայի շուրջ մասնագիտական վերլուծություն։
(Իշխանությունների հաշվարկները հնարավորինս պարզունակ են)
Եթե ուշադիր հետևեք Հայաստանի տեղեկատվական դաշտին, ապա կարող ենք նկատել, որ ներկայիս իշխանությունը հաճախ իր վարքագծում առաջնորդվում է «օրվա կուրսով»։ 44-օրյա պատերազմից հետո Նիկոլ Փաշինյանից մինչև Տիգրան Ավինյանը երախտագիտություն հայտնեցին Ռուսաստանին՝ պատերազմը դադարեցնելու և ռազմական գործողությունների ընթացքում Հայաստանին հնարավոր օգնությունը ցուցաբերելու համար։
Հետագայում ՀՀ իշխանությունների հռետորաբանությունը փոխվեց, և այսօր մենք հասել ենք նրան, որ Ռուսաստանի Դաշնությունը գրեթե ուղղակիորեն մեղադրվում է նրանում, որ խրախուսում է Ադրբեջանին նախ հարձակվել Հայաստանի վրա 2021 թվականին, իսկ հետո՝ 2023 թվականին հարձակվել Արցախի վրա, և իբր այս հարձակման նպատակը եղել է այն, որպեսզի ստիպեն Հայաստանին մտնել պատերազմի մեջ, իսկ դա, ըստ իշխանությունների, կհանգեցներ հայկական պետականության կազմալուծմանը։
Ռուսաստանի առաջ ծնկելուց և նրան հայկական պետականությունը ցրելու փորձի մեջ մեղադրելու արանքում անցավ 3 տարի և մի ամբողջ շարք ներքին ու արտաքին քաղաքական գործընթացներ….
Այսօր նույնիսկ անփորձ ընթերցողի և հեռուստադիտողի համար ակնհայտ է, որ մենք ապրում ենք հայ-ռուսական հարաբերությունների ճգնաժամի ևս մեկ փուլ, որը դրսևորվեց Նիկոլ Փաշինյանի՝ Հայաստանի Հանրային հեռուստատեսությանը տված բացահայտ ռուսաֆոբ հարցազրույցում (Ռուսաստանի Դաշնությունը փաստացի մեղադրվում էր հայոց պետականության կազմալուծման փորձի մեջ, Պուտինը մեղադրվում էր Արցախը հանձնելու մեջ, իսկ ՌԴ ԱԳՆ-ն՝ հանցավոր անփութության մեջ), և կարգավորող մարմնի որոշման մեջ՝ Sputnik ռադիոյին զրկել Հայաստանում մեկ ամսով հեռարձակվելու իրավունքից:
«Օրվա կուրսը» հենց այս պահվածքն է թելադրում իշխանություններին, իսկ ո՞րն է պաշտոնական Երևանի այս պահվածքի բուն պատճառը։
Շատ բան հուշում է, որ Փաշինյանը հույս ունի կոշտ արձագանք ստանալ Մոսկվայից՝ ի պատասխան իր գործողությունների, ինչը կօգտագործվի որպես պատրվակ՝ ԱՊՀ անդամ և ԵԱՏՄ անդամ պետությունների ղեկավարների ոչ պաշտոնական հանդիպմանն ու գագաթնաժողովին Սանկտ Պետերբուրգ չմեկնելու համար։
Հիշեցնենք, որ ավելի վաղ ՌԴ նախագահի օգնական Յուրի Յուշակովը հայտարարել էր, որ ակնկալում է Փաշինյանի ժամանումը Սանկտ Պետերբուրգում կայանալիք ԱՊՀ և ԵԱՏՄ գագաթնաժողովներին, ընդ որում, AlphaNEWS-ի հետ զրույցում Ուշակովն ասել էր, որ Ռուսաստանի Դաշնությունը Երևանից հստակ ազդանշան է ստացել, որ Փաշինյանը Սանկտ Պետերբուրգ կժամանի:
Խնդիրն այն է, որ Հայաստանում արևմտյան կառույցները բացահայտորեն դեմ են Փաշինյանի այցին Ռուսաստանի Դաշնություն։ Այս դիրքորոշումը մեծապես պայմանավորված է նրանով, որ ավելի վաղ Հայաստանի պատմության մեջ արդեն եղել են դեպքեր, երբ Հայաստանի ղեկավարի մեկ այցը Ռուսաստան 180 աստիճանով փոխել էր երկրի ողջ արտաքին քաղաքականությունը և ԵՄ-ի հետ ասոցացման փոխարեն Հայաստանը միացավ Մաքսային միությունում: Հենց այդ մտավախություններն են ստիպում այս կառույցներին ընդդիմանալ Փաշինյանի այցին Ռուսաստանի Դաշնություն։
Չզարմանաք, եթե առաջիկա 2-3 օրվա ընթացքում ռուսաֆոբ դրսեւորումներն ուժեղանան, դա տրամաբանական կլինի։
Այնուամենայնիվ, արդարության համար ասենք, որ ի վերջո, այս հարցով թող Ռուսաստանի իշխանությունները զբաղվեն, քանի որ, ինչպես ասվում է Անտուան դը Սենտ-Էքզյուպերիի «Փոքրիկ Իշխանը» խորհրդանշական ստեղծագործության մեջ. «Մենք պատասխանատու ենք նրանց համար, ում ընտելացրել ենք»…
Ինչ վերաբերում է քաղաքական ռուսաֆոբիայի կոնկրետ դրսևորմանը ռադիո «Sputnik»-ի հեռարձակման արգելքի տեսքով, ապա այս իրավիճակում մեկ հարց է ծագում. եթե «Sputnik»-ին կարելի է զրկել հեռարձակման արտոնագրից «խուճապ տարածելու» համար, ապա կարելի՞ է «Ազատություն» ռադիոկայանին զրկել արտոնագրից՝ «Թուրքիան զսպում է Ադրբեջանին Հայաստանի դեմ ռազմական ագրեսիայից» ապակողմնորոշիչ տեղեկատվություն տարածելու համար։ Թե՞ Արևմուտքում որոշ մարդիկ ձեզ թույլ չեն տա դա անել:
Շատ երկար ժամանակ մենք ունենք իշխանություն, որն առանձնանում է իր դատարկությամբ։ Սա շատ հստակ արձանագրվել է նաև արտաքին խաղացողների կողմից, որոնք փորձում են այդ դատարկությունը լրացնել իրենց ձեռնտու օրակարգով (օրինակ՝ Փաշինյանը չպետք է գնա ԵԱՏՄ գագաթնաժողովին), քարոզելով հակահայկական կոդերը՝ գոռգոռալով ինքնիշխանության մասին, պետականության պահպանման մասին։ Բովանդակային տեսանկյունից նման քաղաքական կոդերն արդեն իսկ ավերել են Ուկրաինայի տնտեսությունը, հանգեցրել տարածքային կորուստների և երկրի լուծարման վտանգի։
Հավատացե՛ք, մեր դեպքում հնարավոր չի լինի սահմանափակվել տարածքային կորուստներով, եթե պարզվի, որ այդքան անհեռատես ենք և վնասում ենք մեր ինքնիշխանությանը` մտնելով արտաքին ուղենիշների խաղի մեջ։
