Քծնելուն էլ ձև կա, համաձայն չե՞ք...

Օրեր առաջ Ազգային ժողովի «Ոսկեզօծ» դահլիճում տեղի ունեցավ Հավաքական անվտանգության պայմանագրի կազմակերպության խորհրդարանական վեհաժողովի (ՀԱՊԿ ԽՎ) խորհրդի արտագնա նիստը: ՀԱՊԿ կանոնադրության համաձայն՝ նիստի և դրա հետ կապված մյուս միջոցառումների աշխատանքային լեզուն ռուսերենն է: Ազգային ժողովի հասարակայնության հետ կապի և լրատվության պետ Արսեն Բաբայանն էլ հպարտորեն հայտարարեց, թե հայերեն սինխրոն թարգմանություն չի լինելու։ Պատճառաբանությունը մեկն է՝ ՀԱՊԿ կանոնակարգը սահմանում է, որ վեհաժողովի աշխատանքային լեզուն ռուսերենն է: Առաջին անգամը չէ, որ հայկական կողմը նման նվաստացման է ենթարկվում՝ սեփական հայրենիքում երկրորդական պլան մղելով պետական լեզուն:

Այն, որ Հայաստանի իշխանական էլիտայի ներկայացուցիչները վաղուց արժանապատվություն չունեն, ոչ մեկի համար գաղտնիք չէ: Մայրենի լեզվի պահպանման և տարածման խնդիրը պետք է լինի նրանց առաջնային նպատակներից մեկը։ Եվ կապ չունի՝ ինչ նիստ կամ միջոցառում է տեղի ունենում, հայերեն թարգմանության ապահովումը պետք է լինի պարտադիր պայման։ ՀԱՊԿ-ի արտագնա նիստը լավագույն առիթներից մեկն էր, որ հայկական կողմը թարգմանություն ապահովելով ցույց տար, որ մենք էլ ունենք մեր կանոնադրությունն ու օրենքները, անկախ նրանից՝ Ռուսաստանը մեր ռազմավարական, թե կենսաբանական գործընկերն է։ Բայց ոչ, մեր իշխանության ներկայացուցիչներն առիթը բաց չեն թողնում այլ բան անելու՝ իրենց ռուս գործընկերներին հաճոյանալու համար:

Մեզ հայտնի դարձավ, որ ռուսներին հաճոյանալուց բացի, ՀԱՊԿ արտագնա նիստում հայերեն թարգմանություն չափահովելը կապված էր պետական մակարդակով որակյալ կադրերի բացակայության և, ուշադրություն, ֆինանսական շատ սուղ միջոցների հետ։ Հետաքրքիր է՝ որքանով է հիմնավորված փող չլինելու այս վարկածը։ Իհարկե, ֆինանսական սուղ միջոցները վերաբերում է միայն նման միջոցառումներին, քանի որ մեր «ազգասեր» պաշտոնյաների գործուղումների համար միշտ գումար կա։

Միգուցե իրավական առումով օրենքի խախտում չկա (բայց դա էլ դեռ ստուգման ենթակա հարց է), բայց իրականում ցավալի է, որ հայերենի տարածման և պահպանման գործում Ազգային ժողովը նման վերաբերմունք է ցուցաբերում։ Ցավալի է, որ փոքր տրամաչափի որոշ պաշտոնյաներ ներքուստ ուրախանում են, որ գոյություն ունի նման անհեթեթ բացատրություն (այսինչ համաժողովի կանոնադրությունն էր այդպիսին), դրանով ցույց տալով իրենց ներքին աղքատությունը։ Իրականում, պետք է հակառակը տեղի ունենար։