Անսկզբունքայնության սիմֆոնիա՝ Արարատ Միրզոյանի կատարմամբ

«Զիջեցինք Արցախը, զիջելու ենք Մեղրին ու հետո Երևանը, պիտի կանգնենք, այլ տարբերակ չկա, մի անգամ պիտի կանգնենք, մինչև վերջ»։ Այս խոսքերն ասել է ոչ այլ ոք, քան Հայաստանի արտգործնախարար Արարատ Միրզոյանը, դեռևս Ազգային ժողովի նախագահ եղած ժամանակ, 2020 թվականի հոկտեմբերի 15-ին, երբ ողջ թափով ընթանում էր 44-օրյա պատերազմը։ Այսօր արդեն նույն այդ Արարատ Միրզոյանը ԵԱՀԿ մշտական հատուկ խորհրդի նիստում հայտարարում է, թե Հայաստանը պատրաստ է ճանաչել Լեռնային Ղարաբաղն Ադրբեջանի կազմում, Հայաստանը ճանաչում է Ադրբեջանի 86600 քկմ տարածքը։

Որ գործող իշխանությունների տարբեր ներկայացուցիչներ վաղուց կորցրել են իրականության զգացումը, որևէ սկզբունք չունեն և ամոթ չեն զգում իրենց իսկ նախկինում արած հայտարարությունների համար, թերևս որևէ մեկի համար զարմանալի չէ։ Նույն Միրզոյանը, որ փորձում է ներկայանալ որպես սկզբունքային և լուրջ քաղաքական գործիչ, փորձելով տարանջատվել փաշինյանական թիմից, ի դեպ նա այդպես էլ չառաջադրվեց ՔՊ վարչության համար, իր այս վերջին հայտարարությունով ապացուցում է՝ ոչնչով չի տարբերվում փաշինյանական ռեժիմի մյուս դավաճաններից։

Նիկոլ Փաշինյանն իր կողմնակիցներին ընտրում է բացառապես հենց այդ սկզբունքով՝ լինել անսկզբունքային սեփական հավատանքների մեջ, և ժամանակին մարդը, որ նման հայտարարություն էր անում՝ գիտակցելով, որ Արցախը զիջելու դեպքում զիջելու ենք նաև Մեղրին ու Երևանը, այսօր անձամբ իր ձեռքով է զիջում միջազգային կարևոր ատյաններից մեկում, իջեցնում Արցախի կարգավիճակը և 120 հազար սովի ու պաշարման մատնված մեր հայրենակիցներին «նվիրում» Ադրբեջանին։ Թերևս խոսքերն ավելորդ են, յուրաքանչյուրը կարող է ինքը կարծիք կազմել Արարատ Միրզոյանի, նրա պարագլուխ Նիկոլ Փաշինյանի և այդ թիմի մյուս ներկայացուցիչների մասին։

Անդրանիկ Խաչիկյան