Մավրն իր գործն արել է

Թերևս գաղտնիք չէ, որ Նիկոլ Փաշինյանն իր հրապարակային խոսքում արդեն վաղուց չի օգտագործում «Արցախ», «արցախահայություն» ձևակերպումները, փոխարենը նա բացառապես նշում է «Լեռնային Ղարաբաղ» և «Լեռնային Ղարաբաղի հայություն»։ Այս կտրուկ փոփոխությունը տեղի ուենցավ հատկապես 2021-ի խորհրադարանական ընտրություններից հետո, երբ քարոզարաշավի ժամանակ տիրաժավորված «անջատում՝ հանուն փրկության» և «Շուշիի ու Հադրութի դեօկուպացիայի» մասին կեղծ պնդումների շահարկումից ու մարդկանց աչքերին թոզ փչելուց հետո, կարողացավ համապատասխան ձայներ ապահովել և խորհրդարանում ունենալ քաղաքական մեծամասնություն։

Եվ այսպես․ Փաշինյանը չի օգտագործում «Արցախ» տերիմինը՝ յուրահատուկ «օվերտոնի պատուհանի» էֆեկտի գործարկելու նպատակով։ Բանն այն է, որ նա, պարբերաբար իր խոսությում կիրառելով «Լեռնային Ղարաբաղ», միանգամից մարդկանց ենթագիտակցության վրա թողնում է առնաձնահատուկ հետք․ մարդն աստիճանաբար սկսում է համակերպվել և ընկալել հենց այս մոտեցումը՝ խոսույթում կիրառելով հենց այս ձևակերպումները։ Բացի դրանից, մարդն աստիճանաբար, շատ հաճախ իր կամքից անկախ, սկսում է հենց նման կերպ ասել՝ դառնալով դասական մանիպուլյացիայի զոհ։ 

Հաջորդ դրվագում Փաշինյանը հրապարակ բերեց «Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականության ճանաչելու» մասին թեզը, որով նա անուղղակի կերպով, արդեն շուրջ 2 ամսից ավել է՝ տարբեր հարթակներից (և հայաստանյան, և միջազգային)։ Նա շատ փորձագետների ու մասնագիտական շրջանանների համար անծանոթ ու անհասկանալի, սկսեց խոսել 86,600 քառակուսի կիլմոտր սահմաններով Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականության մասին, իսկ թե իրականում այդ ինչ քառակուսի կիլոմետրերի մասին էր խոսքն առաջին դրվագում նա չէր մասնավորեցնում, այսպես՝ մի տեսակ լղոզված ու կիսատ թողնելով իր ասելիքը։ Բայց սատանան, ինչպես ասում են, յուրաքանչյուր մանրուքի մեջ է։ Արդեն ավելի ուշ, երբ մարդիկ արդեն սկսեցին սովորական ընկալում ունենանալ նշված քառակուսի կիլոմետրերի թեմայով, արդեն աստիճանաբար հասավ բուն ասելիքի ժամանակը։

Նախ Նիկոլն իր խոսքում մի դրվագում (իր վերջին ասուլիսի ժամանակ), հստակ ասեց, որ նշված 86,600 ասվածի մեջ ներառվում է նաև Արցախը, ինչը հանրային որոշակի «մինի փոթորիկից» հետո, նույնպես սկսվեց ընդունվել ու մի տեսակ ամորֆ ու կրավորական ռեակցիայի արժանանալ։ Մարդկանց շրջանում «Արցախն Ադրբեջանի կազմում» բնորոշումն արդեն մեկ ամիսց ավել է դարձել է նորմալ ու ընկալելի, իհարկե սա ոչ բոլորի մասին է, քանի որ խնդրի բարձրացնողների ու նշված պնդումներին փաստական կոշտ քննադատողների բանակը նույնպես մեծ է։ Տվյալ դեպքում մենք նկատի ունենք քաղաքականության հետ ուղղակի առնչություն չունեցող մարդկանց հետ, որոնք կուրորեն հավատում են փաշինյանական ստերին։

Ահա նախօրեից, արդեն, Նիկոլի վարչակազմի օդիոզ և առաջին հարվածն իրենց վրա վերցնող «սաստավն» արդեն սկսեց ուղիղ տեքստով խոսել «Արցախի Ադրբեջանի կազմում լինելու», «Ադրբեջանի կազմում ապրելու անվտանգություն ունենալու», «ադրբեջանցիների հետ համակեցությամբ ապրելու» մասին ադրբեջանական թեզերի շրջանառության գործընթացին։ Նշված անձիք սկսեցին առանց դեմքի միմիկայի փոփոխության խոսել «Ադրբեջանական Արցախի» մասին՝ բաց տեքստով նշելով, որ իրենք այլևս նշված թեմայի հետ ոչ մի անելիք ու ասելիք չունեն, մավրն արդեն իր գործն արել է և կարող է ուղղակի հեռանալ։

Արմեն Հովասափյան