Ծանոթ ու միաժամանակ անհայտ … ջրադահուկային սպորտ

Ջրային դահուկներ ստեղծելու միտքը ծագել է 20-րդ դարի սկզբին ԱՄՆ-ից երեք էնտուզիաստների մոտ գրեթե միաժամանակ։
1922 թվականին Ռալֆ Սամուելսոնն է որոշել սովորական դահուկները օգտագործել ջրային սահքի համար։ Նա  դահուկները սարքավորել է հատուկ ամրակներով, որոնք ամրացրել են դահուկները ոտքերին, որից հետո էլ դրանք հաջողությամբ փորձարկել է ջրի վրա։ Դահուկների լայնությունը մեծացնելով հնարավոր է եղել հասնել առավելագույն կայունության։ Երեք տարի անց Ռալֆը նաև ցատկահարթակ է հորինել և ջրադահուկներով կատարել առաջին ցատկերը։ Նա նաև եղել է առաջինը, ով ջրադահուկները պարանով ամրացրել է ինքնաթիռին և իրականացրել ջրասահք։
1925 թվականին Ֆրեդ Ուոլերը, չիմանալով Ռալֆի գյուտի մասին, արտոնագիր է ստանում իր հորինած «Դելֆին» կոչվող սոճեփայտյա ջրադահուկների համար։

Իսկ 1928 թվականին Դոն Իբսենը, ոչինչ չգիտենալով նախորդ երկու գյուտերի մասին, հորինել է դահուկների իր տարբերակը, որը նախատեսված էր ջրի մակերևույթով սահելու համար։ 
Այս բոլորից հետո նորահայտ հոբբին՝ ջրադահուկներով սահելը, սկսել է ժողովրդականություն ձեռք բերել գրավելով ավելի ու ավելի շատ մարդկանց:

Հետագայում դա հոբբիից վերածվել է սպորտի: Իսկ սպորտն էլ որոշել է ջրադահուկների հետագա կատարելագործումը:
Ջրադահուկների առաջին մրցումներին մասնակցել են միայն տղամարդիկ։ Մարզիկները կատարելիս են եղել ուղիղ գծով սերտորեն նշագրված տարածությունը հաղթահարելու երեք փորձեր: 1920-ական թվականներին ԱՄՆ-ում հայտնվել է ջրային դահուկավազքի առաջին ազգային ֆեդերացիան։ Իսկ 1946 թվականին Շվեյցարիայում ստեղծվել է այդ մարզաձևի Միջազգային ֆեդերացիան։ Սկսվել են ձևավորվել ջրային դահուկավազքի դիսցիպլինները, որոնցից յուրաքանչյուրի համար էլ ստեղծվել են հատուկ ջրադահուկներ։ Եթե ​​առաջին ջրադահուկները հիմնականում փայտից են եղել, ապա ավելի թեթև ժամանակակիցները, որոնք ունեն սահքի բարձր մակարդակ, պատրաստվում են պոլիուրետինային փրփուրից։

Ջրադահուկային սպորտի դիսցիպլինաների անվանումները նման են լեռնադահուկային սպորտի անվանումներին: Առաջինը ազատ ոճն է կամ գեղասահքը: Երկրորդը սլալոմն է՝ շարժումը կանխորոշված ​​գծանշումների երկայնքով: Երրորդը դահուկային ցատկն է, որի համար օգտագործվում են կոր քթերով, ավելի երկար դահուկներ։ Գեղասահքի համար մասնակիցը օգտագործում է կոր ծայրերով կարճ, լայն դահուկներ, քանի որ մարզիկները 20 վայրկյան ժամանակահատվածում կատարում են տարբեր տրյուկներ, շրջադարձեր, կողային սահում։ Սլալոմում օգտագործվում է հետևից նեղացած և առջևում կոր մեկ կամ երկու դահուկ։ Ջրադահուկորդին քաշող նավակի արագությունը ստանդարտ է: Կանանց համար այն 45 կմ/ժ է, տղամարդկանց համար 57 կմ/ժ։ Ցատկահարթակներն ունեն բարձրության սահմանափակում՝ կանանց համար՝ 1,5 մ, տղամարդկանց համար՝ 1,8 մ։

Կ.Խաչիկյան