Հաագայի դատարանի որոշումն ունի բացթողումների շարք հենց Հայաստանի կողմից, որի մասին չի խոսվում

Հաագայի դատարանի որոշումը ներկայացվում է որպես համընդհանուր ձեռքբերում, սակայն այն ունի բացթողումների շարք հենց Հայաստանի կողմից, որի մասին չի խոսվում։ Այսօր լրագրողների հետ զրույցում ՄԻՊ ներկայացուցիչ Եղիշե Կիրակոսյանն ասաց, որ այդ որոշումից պետք է դեռ հնարավորինս շատ օգուտներ քաղել։ Իհարկե, չմանրամասնեց, թե խոսքն ինչի մասին է։ Դրա հիմնական նպատակը՝ Լաչինի միջանցքի բացումը, իրականություն չէ, նույնիսկ այն դեպքում, երբ արդեն կատարված է քաղաքական պահանջը։ Հաագայի դատարանի կողմից միջանկյալ միջոց կիրառելու վերաբերյալ որոշմամբ բավարարվել է ՀՀ երեք պահանջներից ընդամենը մեկը, մնացած երկուսը մերժվել են՝ ապացույցների անբավարարության հիմքով:

ՀՀ միջնորդության բավարարված մասով Ադրբեջանը պարտավոր է, ըստ իրավական ձևակերպումների, ոչ թե բացել Լաչինի միջանցքը, այլ որպես պետություն զերծ մնալ այն փակ պահելուն ուղղված գործունեություններ կատարելուց։ Ի՞նչ է, մինչ այժմ Ալիևն ասում էր, որ ի՞նքն է միջանցքը փակել, կամ առհասարակ, միջանցքը փակ լինելու փաստն ընդունե՞լ է։ Ոչ։ Ըստ Ալիևի, միջանցքը փակ չի եղել, իսկ եթե փակել են, ապա դա արել են ռուս խաղաղապահները։ Իրենք էլի չեն անի, մաքսիմում քայլը, որ Ալիևը կարող է անել, դա բնապահանական ՀԿ-ներին կոչ անելն է դադարեցնել իրենց խաղաղ բնապահպանական ակցիան և վերջ։

Հաագային դատարանը, իր ոճին և կանոնադրությանը համապատասխան, պետք է նաև նշեր միջանկյալ որոշման կատարման ժամկետները, որից ձեռնպահ է մնացել, իսկ իր պահանջում Հայաստանը դրան չի էլ անդրադարձել։

Իրականում Հաագայի դատարան հասնելը հիանալի էր, ելույթի տեքստը ևս շատ գեղեցիկ էր, բայց բովանդակության գնահատականը ժամանակ է դնում և այն դեռ անբավարար է։

Աննա Ավետիսյան