20 հազար զինծառայողին փրկելու համար պետք էր զիջել Արցախի Հանրապետության զգալի մասը, ապա 120 հազար շրջափակման մեջ գտնվող քաղաքացիների փրկագինը ո՞րն է

Ինչպե՞ս է աշխատում իշխանության քաղաքանությունը, երբ խոսքը վերաբերվում է թշնամիների հետ հարաբերություններին: 2018-ին նախկին իշխանությանը մեղադրում էին զիջողականության մեջ, հայտարարում էին, որ պատրաստվում է 5+2  շրջան վերադարձնել Ալիևին և դրա գինն ընդամենը Արցախի մնացյալ հատվածի անկախությունն էր լինելու և հայտարարում էին, որ բերելու են «ոչմիթիզականություն»: Այս տրամադրվածությանը կար այն ժամանակ, երբ բանակցությունները սկսում էին սեփական կետից և հայտարարում էին, որ բանակցում են այն, ինչ պետք է, և պարտադիր չէ, որ դրա մասին իմանան երեք միլիոն վարչապետերը: Չնայած նրան, որ 2018-ին նաև խոստանում էին, որ ժողովրդի թիկունքում ոչ մի փաստաթուղթ չեն ստորագրի, ինչը 2020 թվականը հակառակն ապացուցեց:

2020թ-ին արտաքին քաղաքականության՝ «ինչ ուզում այն էլ բանակցում ենք թեզը», ավարտվեց «Արցախը Հայաստան է և վերջ արտահայտությամբ», որն էլ դարձավ պատերազմի սկիզբ, և եկավ նոր թեզեր առաջ քաշելու ժամանակը: Իր իսկ գնահատմամբ՝ 20 հազար զինծառայողի կյանքը փրկելու համար Փաշինյանը որոշեց զիջել Շուշին, ապա առանց մեկ փամփուշտի հանձնել Քարվաճառը, հետո Աղավնոն, Սուսը, Լաչինինը, Սյունիքի գյուղերն էլ անվանեց Էյվազլի և այլ ադրբեջանական անուններով, Սև լճի 20 տոկոսի համար կռիվ անելու կարիք էլ չկար, և այլն:

Իհարկե, ողջամիտ մարդն առնվազն կասկածելու իրավունք ունի, թե ինչպես կարող է 20 հազար զինված զինծառայող մնալ 5.5 կմ² մակերես ունեցող տարածքում: Այնուամենայնիվ, եղավ այն, ինչ ունենք. առանց կրակոցի հանձնվեց Արցախի տարածքի մեծ մասը, վարչապետի գնահատմամբ՝ 20 հազար հոգու կյանք փրկելու համար: Տանք տարածքը, որ փրկենք 20 հազարի կյանք, հետո կյանքեր փրկելու համար Սև լճի 20 տոկոսի համար կռիվ չանենք, տանք ճանապարհը, որ հարձակում չլինի, Լաչինի միջանցքը ուժով չբացենք, որ կռիվ չլինի, քարտեզներ տանք, գերիների մի մասին բերենք, հեռացնենք Ռուբեն Վարդանյանին, որ Լաչինի միջանցքը բացվի: Վերջին գործարքը դեռ չի իրականացել թշնամու  կողմից, հավանաբար այլ պայման էլ կա: ՔՊ անդամներն էլ առաջ են քաշում՝ Արցախը տանք լա՞վ է, թե Հայաստանը:

Իսկապես, եթե 20 հազար զինծառայողին փրկելու համար պետք էր զիջել Արցախի Հանրապետության զգալի մասը, ապա 120 հազար շրջափակման մեջ գտնվող քաղաքացիների փրկագինը ո՞րն է:  «Սրա դիմաց սա» սկզբունքով ՀՀ տարածը հազիվ մի քանի  տարի բավականացնի: Հատկապես, որ մեկ տարում 144 կմ² արդեն օկուպացված է առաց ոչ մի պայմանի:

Աննա Ավետիսյան