Արևմուտքը վախենում է միայն ռուսական միջուկային մահակից. բայց իզուր
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Svpressa.ru-ն գրում է, որ «Շնորհակալություն տանկերի համար, բայց ուղարկեք նաև Աբրամսներ ու Լեոպարդներ»,- նման ինտրիգային վերնագրով նյութ է ծնել հայտնի Bloomberg վերլուծական գործակալությունում: Հոդվածի հեղինակ, սյունակագիր Անդրեաս Կլուտը ինքն իրեն բուռն հարց է տվել. ինչպե՞ս բարձրանալ տոնածառին և չծակել հետույքը։ Այսինքն ինչպե՞ս կարող է Արևմուտքն օգնել Ուկրաինային հաղթել առանց երրորդ համաշխարհային պատերազմ սկսելու։
Մտածողության հաջորդ հատվածի պատճառն է դարձել ԱՄՆ-ի, Գերմանիայի և Ֆրանսիայի ուկրաինացիներին նոր տիպի տանկեր տրամադրելու որոշումը։ Ամերիկացիները կուղարկեն իրենց Bradley-ները, Գերմանացիները դրա իրենց անալոգը, որը կոչվում է Marders, դե, ֆրանսիացիներն էլ առատաձեռն կլինեն AMX-10-եր մատակարարելով:
Խնդիրն այն է, որ այդ մեքենաները կարելի է անվանել «տանկեր» զուտ պայմանականորեն։ Bradley-ները և Marders-ները գոնե թնդանոթներ և թրթուրներ ունեն, բայց դրանք նախատեսված են հետևակներին տեղափոխելու համար: Այսինքն Կիևին կհանձնվեն հետևակի մարտական մեքենաներ։ Իսկ AMX-10-ը նույնիսկ թրթուրներ չունի, և դրանք լավ են միայն հետախուզական տվյալների հավաքման համար:
Ուկրաինան, իհարկե, պետք է երախտապարտ լինի նրանց, բայց նրան խիստ անհրաժեշտ են, այսպես կոչված, «հիմնական մարտական տանկերը», ինչպիսիք են ամերիկյան Abrams-ը, գերմանական Leopards-2-ը և ֆրանսիական Leclercs-ը:
«Դրանք կրակ շնչող ծանր հրեշներ են, որոնք կարող են ճեղքել ռուսական դիրքերը և վերադարձնել օկուպացված ուկրաինական տարածքը»,- ոգևորված գրել է հոդվածի հեղինակը և ափսոսանք հայտնել, որ Արևմուտքը զգուշավոր է և փորձում է Կիևի ռեժիմին ծանր սպառազինության մատակարարմամբ շատ չգրգռել Ռուսաստանին։ Էլ չխոսենք հեռահար ՀՕՊ համակարգերի մասին։ Եվ այստեղ չպետք է վիճել հոդվածի հեղինակի հետ. թվարկված սարքավորումները կարող են շատ բան փոխել մարտի դաշտում: Բայց Հեր Կլուտը յուրօրինակ եզրակացություն է անում. ԱՄՆ-ը, Գերմանիան և մյուս դաշնակիցները, եթե ցանկանում են Ռուսաստանի պարտությունը, պարտավոր են ավելի հեռուն գնալ և մատակարարել հիմնական մարտական տանկերը և Կիևի պահանջած այլ զինատեսակները։
Ճիշտ է, մեկ նախազգուշացումով. Ուկրաինայի Զինված ուժերը չպետք է ներխուժեն Ռուսաստանի տարածք (ԼԺՀ, ԴԺՀ տարածքները Արևմուտքում ռուսական չեն համարվում): Հակառակ դեպքում Մոսկվան, համաձայն իր միջուկային դոկտրինի, կկիրառի միջուկային զենք, և Ուկրաինայի հակամարտությունն անմիջապես կդառնա աշխարհի պրոբլեմների ամենաքիչ հետաքրքիրը։ Սա այն միակ «կարմիր գիծն» է, որի հետ, հոդվածի հեղինակի կարծիքով, իմաստ ունի հաշվի նստել։ Իսկ Ռուսաստանի մնացած առարկությունները կարելի է անտեսել։ Ստացվում է, որ Ռուսաստանի զինանոցում միջուկային մահակից բացի ուրիշ ոչինչ չկա։
Իրականում ազդեցության միջոցները շատ են։ Բայց Ռուսաստանի ղեկավարությունը չի շտապում կիրառել այդ միջոցները, պարզաբանել է քաղաքական վերլուծաբան Սերգեյ Մարկովը:
«Մարկով».- Առաջին ճանապարհը միջամտությունն է ներքին գործերին։ Ռուսաստանը կարող է ակտիվորեն աջակցել օտարերկրյա քաղաքական գործիչներին, օգնել նրանց հաջողության հասնել կամ, հակառակը, վարկաբեկել մեր երկրի հանդեպ թշնամաբար տրամադրված պետական գործիչներին։ Հնարավոր է նաև ազդեցություն գործադրել որոշակի պետությունների քաղաքականությունը փոխելու համար։ Բայց Ռուսաստանը դա չի անում ելնելով այլ պետությունների գործերին չմիջամտելու Պուտինի դոկտրինից։
«svpressa.ru».- Էլ ի՞նչ կարելի է անել Արևմուտքին խելքի բերելու համար։
«Մարկով».- Ռուսաստանը կարող է կոշտացնել իր դիրքորոշումը օտարերկրյա քաղաքացիների բիզնեսների նկատմամբ։ Կարող է բռնագրավել նրանց ակտիվները, սկսել ակտիվորեն հակադրվել ինչպես ֆիզիկական, այնպես էլ օտարերկրյա ընկերություններին։ Բայց նա դա էլ չի անում։ Եվ վերջապես մենք կարող ենք իրական մոբիլիզացիա անցկացնել։ Տասը միլիոն մարդու զենքի տակ դնել, տնտեսությունը տեղափոխել պատերազմական հիմքերի, ուժով արտադրել անհրաժեշտ քանակությամբ զենք և իսկապես հզոր բանակ ուղարկել Ուկրաինա։ Ազդելու այլ եղանակներ էլ կան։ Բայց Ռուսաստանը դրանից ոչինչ չի անում։
«svpressa.ru».- Այստեղ հարց է ծագում՝ ինչո՞ւ։
«Մարկով».- Ռուսական վերնախավը շատ խորն է ինտեգրված արևմտյան կառույցներին։ Եվ երբ նախագահը փորձում է ինչ որ բան անել, տասնյակ մարդիկ «կախվում» են նրա ձեռքերից խանգարելով դրան։ Այդպես եղավ 2014 թվականին, երբ անհրաժեշտ էր զորք մտցնել Ուկրաինա և գրավել ողջ տարածքը, բացառությամբ արևմտյան շրջանների։ Նույնը կրկնվեց 2015 թվականին, և այս բոլոր տարիների ընթացքում, երբ անհրաժեշտ էր ակտիվ տեղեկատվական և քաղաքական աշխատանք ծավալել Ուկրաինայի ներսում։ Եվ անցած տարվա գարնանը, երբ անհրաժեշտ էր քարոզչական արշավ իրականացնել աշխարհում։ Ըստ ամենայնի, այս իրավիճակը հիմա կրկնվում է։
Ռուսաստանը, սկզբունքորեն, ունի մեծ լծակներ, սակայն հիմնական խնդիրը ՌԴ ԱԳՆ-ի պացիֆիստական դիրքորոշման մեջ է, կարծում է փորձագետ Միխայիլ Ալեքսանդրովը։
«Ալեքսանդրով».- Ամենատրամաբանական քայլը, իմ կարծիքով, կլինի միջուկային փորձարկումների մորատորիումի դադարեցումը։ Մանավանդ որ դա միակողմանի ենք մտցրել։ Իսկ միջուկային փորձարկումների համընդհանուր արգելքի մասին պայմանագիրը դեռ ուժի մեջ չի մտել։ Բայց հաշվի առնելով ներկա քաղաքական իրավիճակը, կարծում եմ, որ այդ պայմանագիրը մեզ պետք չէ։
Այսպիսով, մենք պետք է դուրս գանք միակողմանի մորատորիումից և միջուկային փորձարկումներ իրականացնենք Նովայա Զեմլյայում։ Եվ սկսեք վարժանքներ անցկացնել օգտագործելով մարտավարական միջուկային զենքի մոդելներ, օրինակ Բելառուսում։
Այո, նաև Հայաստանում չէր խանգարի, միաժամանակ Ադրբեջանը կհանգստանար։ Հակառակ դեպքում նա տեսնում է, որ Ռուսաստանը զբաղված է Ուկրաինայում և մեր խաղաղապահներին դուրս է մղում Լաչինի միջանցքից։ Մինչ Հատուկ գործողության մեկնարկը Ադրբեջանը իրեն նման բան թույլ չէր տալիս։ Նման զորավարժությունները կամրապնդեն նաև մեր դիրքերը Թուրքիայի նկատմամբ։ Ի վերջո, նա ՆԱՏՕ-ի ամենաուժեղ անդամներից է, և ոչ ոք չգիտի, թե ինչ է մտածում Էրդողանը։ Այսօր մենք բավականին բարեկամական հարաբերություններ ունենք, բայց այն, ինչ տեղի կունենա վաղը, կարող է լինել լրիվ հակառակը։ Թուրքերը կարող են կտրուկ դառնալ մեր թշնամիները, եթե դա իրենց ձեռնտու լինի։ Իսկ կրակային պրակտիկայի վարումը սթափեցնող ազդեցություն կունենար բոլորի վրա։
Փորձագետը նաև կարծում է, որ անվճռականության ցանկացած դրսևորում այժմ խաղում է Ռուսաստանի դեմ։ Ուստի անհրաժեշտ է բոլոր պացիֆիստներին ու կապիտուլյատորներին հեռացնել որոշումների կայացումից, որովհետեւ քանի դեռ նրանք իշխանության մեջ են, Ռուսաստանը չի կարողանա օգտագործել իր ունեցած ոչ մի լծակ Արևմուտքի վրա ազդելու համար։
Այսինքն ստացվում է, որ օտարերկրյա հոդվածագիրը ճի՞շտ է:
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
