Ինչպես են Ռուսաստանից հեռացածները ապրում Հայաստանում. «Կարոտում եմ այն մարդկանց, որոնք մնացել են»
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Momenty.org-ը գրում է, որ Հայաստանը վերջին շրջանում դարձել է ռուսաստանցիների շրջանում զբոսաշրջության և միգրացիայի հայտնի ուղղություններից մեկը։ Ուրալի բնակիչները բացառություն չեն, և նրանք նույնպես հաճախ են ընտրում այդ արևոտ երկիրը։ «Moments»-ը զրուցել է Եկատերինբուրգից արվեստագետ-երաժշտի հետ, ով որոշել է փոխել բնակության վայրը։
Ռոմանը ընկերների հետ Հայաստան է տեղափոխվել մարտի սկզբին։ Տղաները արտասահմանյան անձնագրեր չունեին, ուստի ընտրություն են կատարել Հայաստանի և Ղազախստանի միջև։ Չնայած մասնագիտության ստեղծագործական բնույթին զրուցակիցը փող է աշխատում մետաղ վաճառելով։
- Ասա ինձ, ո՞րն էր ամենադժվարը տեղափոխվելու մեջ:
- Հավանաբար որոշում ընդունելը: Հենց որ հատեցինք սահմանը, անմիջապես շատ ավելի հեշտացավ։ Սկզբունքորեն ես չեմ հիշում էական դժվարություններ։ Սկզբում տեղավորվեցինք Երևանի հանրակացարանում, բայց բառացիորեն երկու օրում բնակարան գտանք Գյումրիում (Երևանից 120 կիլոմետր հեռավորության վրա): Սկզբում ես իսկապես ձանձրանում էի։
- Դուք ավելի լա՞վ էիք զգում ձեր նոր վայրում:
-Միանշանակ: Քանի դեռ չես այցելել, չես պատկերացնի։ Ազատասեր, ընկերասեր մարդիկ, նրանց միջև հարաբերությունները կառուցված են վստահության վրա։ Զարգացած մշակույթ, ավելի եվրոպական, հիանալի եղանակ, համեղ ուտեստներ: Առանձնակի կնշեմ շատ լավ բնապահպանական միջավայրը:
-Ի՞նչն ես կարոտում, ի՞նչը քեզ չի հերիքում։
-Կարոտում եմ այն մարդկանց, ովքեր մնացել են, անհանգստանում եմ նրանց համար։ Շատ արագ դադարեցի կարոտել Ռուսաստանը և նրա մթնոլորտը։ Կարոտում էի «Կուբ», «Միզանտրոպ» ակումբները։ Կարոտում եմ ռուսական երաժշտությունը, այն այստեղ ոչ մի տեղ չի հնչում։
- Ո՞ւմ եք թողել Ռուսաստանում, ինչպե՞ս եք հարաբերություններ կառուցել հեռավորության վրա:
-Շատ ընկերներ են մնացել՝ կին, հարազատներ։ Հեռավորության վրա թվում է, թե հարաբերություններն այնքան էլ լավ չեն կառուցվում։ Նախորդ շրջապատիցս ոչ մեկի հետ շատ չեմ խոսում։ Գրեթե ոչ ոք պատրաստ չէ զանգահարել կամ նամակ գրել։ Կարծում եմ, որ մեղքի զգացմանը մոտ ինչ որ բան խանգարում է ինձ հետ շփումներին:
-Ինչպե՞ս են ձեզ վերաբերվում տեղի բնակիչները: Կա՞ն հաղորդակցման խնդիրներ:
- Ժողովուրդը շատ հյուրընկալ է։ Տեղացիների հետ հեշտ է ընդհանուր լեզու գտնելը, գրեթե բոլորը խոսում են ռուսերեն։ Ընդհանրապես, հայերը շատ բաց ու ընկերասեր են։
- Ի՞նչ եք կարծում, որքա՞ն պետք է վաստակել Ռուսաստանում՝ Հայաստանում հարմարավետ զգալու համար։
-Դե, նայած որտեղ: Ամբողջ երկրում գները հաստատ ավելի ցածր են, քան ռուսականը, եթե Երևանում անշարժ գույքը թանկ չլինի։ Գյումրիում, որտեղ ես հիմա ապրում եմ, միանգամայն հնարավոր է երկու անգամ ավելի էժան ապրել, քան Եկատերինբուրգում։ Երևանում, կարծում եմ, մոտավորապես նույնն է։ Ասենք միայն, որ ամսական ծախսելով մոտ 40 հազար ռուբլի, ներառյալ վարձը, ես ընդհանրապես ինքս ինձ ոչնչից չեմ զրկում։ 20 հազարով կարելի է տնտեսելով ապրել։ Գյումրու սրճարան կամ ոչ թանկ ռեստորան գնալը կարժենա 2000 դրամ (290 ռուբլի): Ռուսական ապրանքներն ավելի թանկ են, քան Ռուսաստանում, ամռանը խաղողի մեկ կիլոգրամն արժե մոտ 250-300 դրամ (40-50 ռուբլի): Բայց ես շուտով կունենամ իմ սեփականը հողամասը: Տաքսին Գյումրիում՝ 300 դրամ է(50 ռուբլի), Երևանում՝ 1000 դրամ է(150 ռուբլի):
-Ռուսաստան վերադառնալու ծրագրեր կա՞ն, եթե այո, ե՞րբ: Եթե ոչ, նախատեսու՞մ եք փոխել երկիրը:
-Ես չեմ պատրաստվում վերադառնալ Ռուսաստան. Ես հաստատ չեմ մտածում երկիրը փոխելու մասին, բայց պլանավորում են մեկնել Հնդկաստան, Վրաստան, ընկերներս ինձ կանչում են Ուրուգվայ։ Աշխատանքի հետ կապված չէ կոնկրետ վայրը:
Ստեղծված իրավիճակը ստիպում է հեռանալ ոչ միայն շարքային քաղաքացիներից։ Անշարժ գույքի շուկայի անկայունության պատճառով Ural ռիելթորները սկսել են տեղափոխվել Դուբայ։ Շատ բրոքերներ ընտրություն են կատարել հօգուտ արտասահմանյան սեփականության, քանի որ հեռացած ռուսներն արդեն մտածել են ապագայի մասին և բնակարաններ են գնել արտասահմանում՝ Էմիրություններում կամ Թուրքիայում: Նրանց կարծիքով՝ Ռուսաստանում այժմ ամենահաճելի ժամանակը չէ կարճաժամկետ ներդրումների համար։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
