Նովոսիբիրսկցին ապրել է Վրաստանում և Հայաստանում և համեմատել ռուսների նկատմամբ վերաբերմունքը

Ngs.ru-ն գրում է, որ փետրվարի վերջին Նովոսիբիրսկից Դմիտրի Ա.-ն մեկնել է Վրաստան, սահմանված պատժամիջոցների պատճառով անհրաժեշտ է եղել բիզնեսը տեղափոխել արտերկիր։ Մարտին նա սկսել է առողջական խնդիրներ ունենալ և մեկնել է Երևան վիրահատության, այնտեղ էլ վերականգնողական փուլ է անցել։ Հիմա նա և իր ընտանիքը ապրում են այդ երկու երկրներում, որտեղ, իր դիտարկումներով, տարբեր մարդիկ կան, տարբեր վերաբերմունք կա քաղաքական իրավիճակի և բիզնեսի նկատմամբ: Իսկ թե կոնկրետ ինչպիսի առաջին դեմքից:

— Ես Ռուսաստանից հեռացա փետրվարի վերջին։ Գործուղում էր, պարզ չէր, թե ի վերջո որ երկրում պիտի ապրեի, քանի որ շատ բան կախված էր բիզնեսից՝ քաղաքականություն, պատժամիջոցներ, վճարային համակարգերի անջատում, դոլարի վայրիվերումներ: Ես երկար ժամանակ սովորական տեմպերով չէի զբաղվել սպորտով, և մարզադահլիճ գնալով վնասվածք ստացա: Ստիպված էի թռչել Երևան՝ МРТ անելու, քանի որ Վրաստանում դա հնարավոր չէր անհրաժեշտ ժամկետներում անել։ Երկու երկրներում չորս ամիս ապրելուց հետո յուրաքանչյուրի մասին իմ մոտ կարծիք է ձևավորվել:

Վրաստանը լավ է նրանց համար, ովքեր ունեն ուժեղ հակառուսական տրամադրություններ: Երբ ես Երևանից թռչում էի Վրաստան, խոսեցի մի մարդու հետ, ըստ ում բոլորս պետք է ամաչենք, որ բոլորս ենք մեղավոր և այլն։ Մի ուկրաինացի հոգեբան գրառում էր արել, որ եթե դու ռուս ես, այստեղ կարող ես ներողություն խնդրել, և բոլորն են շտապել ներողություն խնդրել սոցիալական ցանցերում և այլ տեղեր։ Ըստ նրանց մենք բոլորս պետք է ապաշխարենք: Սակայն վերջին շրջանում Վրաստանում այդ տրամադրությունները սկսել են թուլանալ, թեև դրանք դեռ կան։ Բջջային հավելվածներից ուկրաինական դրոշները հանվել են, բայց դեռ չեն հանվել բանկոմատներից։ Բայց, միևնույն է, Վրաստանն այս հարցում մի փոքր անհետևողական է։ Օրինակ, կարծես թե թույլ են տալիս գրանցել ՍՊԸ, բայց բանկային հաշիվ չեն բացում: Ռուսաֆոբիան, մեծ հաշվով, կարծես թե խիստ չի զգացվում, բայց տհաճ իրավիճակներ լինում են։ Վրաստանը զբոսաշրջային երկիր է, բոլորն են ուզում գումար աշխատել։ Ցանկացած ադեկվատ մարդ, անկախ իր քաղաքական հայացքներից, մտածում է փողի մասին։ Կա օրինակ  ռեստորան, որը պատկանում է ուկրաինացիները: Մտնում ես, ռուսերեն  խոսում, և ոչ ոք դրա դեմ բան չի ասում։ Դա այլ կերպ է լինում, ես չգիտեմ՝ դա կապված է քաղաքականության հետ, թե այլ բանի հետ։ Երբեմն դժվար է հասկանալ՝ մարդը ռուսերեն չգիտի՞, թե՞ չի ուզում խոսել։ Միայն պատասխանում է, որ ռուսերեն չի խոսում։ Ես դա ուղղակի պայմանավորում է սպասարկման մակարդակը: Վրաստանում մարդկային գործոնը հաճախ դուրս է գալիս չափերից։ Խնդիր չկա, եթե անգլերեն խոսես։ Մի անգամ բանկում իրավիճակ էր: Մի ուկրաինացի կար, որը ռուսերեն հարց էր տալիս։ Նա ուղղակի, ինձ թվում է, նույնիսկ մի փոքր ցնցված էր։ Հարցնում է աշխատակիցներն, իսկ նրանք ուղղակի լռում են, չնայած նրանցից մեկը, ես հաստատ գիտեմ, ռուսերեն խոսում է։ Այստեղ հարցն այն է, որ նրանք, ըստ էության, չեն կարող նման սառը վերաբերմունք ունենալ ուկրաինացու նկատմամբ, եթե դեմ են ռուսներին, բայց նրանք չէին խոսում։

Հետաքրքիր է այն, որ Հայաստանում ամեն ինչ հակառակն է: Կարծում եմ, որ պատճառներից մեկն այն է, որ Ուկրաինան ժամանակին աջակցել է Ադրբեջանին Ղարաբաղի հարցում։ Ուստի Հայաստանում ես ընդամենը երկու անգամ եմ տեսել Ուկրաինայի դրոշը։ Միգուցե սրանք իմ անձնական զգացմունքներն են, բայց ինչ որ կերպ Հայաստանում ամեն ինչ այլ է։ Մարդիկ ընկերասեր են և բարի: Ես ընդհանրապես չէի հեռանա Հայաստանից, եթե այնտեղ ծով լիներ։ Ռուսներն ու ուկրաինացիները ապրում են և՛ այնտեղ, և՛ այնտեղ, և առաջին հայացքից շատ չեն տարբերվում միմյանցից։ Դուք կարող եք իմանալ այդ մասին միայն խոսակցությունը լսելու դեպքում: Ընդ որում ռուսների և ուկրաինացիների միջև կոնֆլիկտային իրավիճակներ ես չեմ նկատել:

Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը

www.1or.am