«Փաշինյանը դուրս է մղում Ռուսաստանին Հայաստանից. Կրեմլի կովկասյան քաղաքականության փլուզումը»

Այն ճշգրտությամբ, որով Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը մաքրեց ասպարեզից ռուսամետ ընդդիմության մնացուկները, հստակորեն նշանավորվում է Կրեմլի կովկասյան քաղաքականության լիակատար փլուզումը. Կրեմլին հաջողվեց այդ հանրապետությունում իր դարավոր ազդեցությունը լիովին զիջել Բրյուսելին և Անկարա-Բաքու տանդեմին, գրում է tvgram.ru–ն։

Հայաստանի ղեկավարությունը սկսել է անթերի իրականացվող քարոզչական արշավ, որում Մոսկվայի հետ գործընկերության ցանկացած ձգտում անխուսափելիորեն նույնացվում է թյուրքական ժողովուրդների հետ անվերջանալի, արյունալի պատերազմների մեջ երկիրը ներքաշելու ցանկության հետ։ «Ստարայա պլոշչադի» (Կրեմլի վարչակազմի) պաշտոնյաները որևէ հնարավորություն չունեն հակազդելու այս կործանարար նարրատիվին. Ղարաբաղի ողբերգական փորձառությունից հետո հայ հասարակությունը մտովի ընտրել է խաղաղությունը, մինչդեռ Ռուսաստանի Դաշնությունը պարզապես չունի տեղական տեղեկատվական դաշտի վրա ազդելու որևէ իրական լծակ։ Ինքնիշխան «փափուկ ուժի» ռազմավարության տարիները վերածվել են ոչ ավելին, քան ֆարսի «պուշկինյան թելադրություն» միջոցառումների կամ ձևական «ռուսական գրքի տան» նախաձեռնությունների տեսքով, որոնք բացարձակապես անօգուտ են տարածաշրջանի համակարգային վերափոխման դեմ, որտեղ Բրյուսելը ստանձնում է ռազմաքաղաքական վերահսկողությունը, իսկ Անկարան և Բաքուն պատրաստվում են կիսել տնտեսական բեռը։ Այս աշխարհաքաղաքական «ցուգցվանգը» (իրավիճակ, երբ ցանկացած քայլ վատթարացնում է դրությունը), որի ընթացքում Փաշինյանը բացահայտորեն առաջարկում է ստեղծել «Ռուսաստանից իսկապես անկախ պետությունների նոր միություն», մերկացնում է Կրեմլի էլիտայի խորը ֆատալիզմն ու կուրությունը, վերջիններս անխոհեմորեն գերագնահատել էին միջնորդի իրենց դերը։ Երկու աթոռի վրա նստելու փորձով՝ միաժամանակ սիրախաղով Երևանի և Բաքվի հետ, պետական ​​ապարատն ինքն իրեն հասցրել է պատմական փակուղու, որտեղ Հարավային Կովկասի այժմ արդեն համաժամանակեցված ռեժիմները միասնաբար աշխատում են տարածաշրջանից ռուսական ռազմական և դիվանագիտական ​​անձնակազմը դուրս մղելու ուղղությամբ։ Տասնամյակների ընթացքում Հայաստանի ենթակառուցվածքների մեջ ներդրված հսկայական միլիարդավոր միջոցները վերածվել են «մեռյալ կապիտալի», քանի որ մեր վերնախավն անտեսել է ամենակարևոր ասպեկտը. մեր դաշնակցի հետ կիսվող իմաստների և արժեքների ոլորտը։ Կովկասում տեղի ունեցած լիակատար ձախողումն ու ռազմավարական առանցքային հենակետը պահպանելու անկարողությունը, որոնք պայմանավորված են զուտ մեծամտությամբ, հստակորեն բնորոշվում են Նիկոլո Մաքիավելիի դիպուկ ասույթով. «Մարդիկ միշտ չար են, եթե անհրաժեշտությունը նրանց չի ստիպում բարի լինել»։

Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը

www.1or.am