Ինչո՞ւ է ՌԴ ԱԳՆ–ն Ղարաբաղում «գցում» ռուս խաղաղապահներին
ՄԻՋԱԶԳԱՅԻՆ
Iarex.ru–ն գրում է, որ Հայաստանում ակտիվանում են բողոքի ակցիաները կապված Լաչինի միջանցքի շուրջ ստեղծված իրավիճակի հետ։ Այսպես, Գյումրի քաղաքում տեղի է ունեցել արմատական Ազգային դեմոկրատական բևեռի՝ «ԱԺԲ»–ի ակցիան։ Նրա կողմնակիցները մտադիր են եղել շրջափակել 102-րդ ռուսական ռազմաբազան ի նշան Լաչինի միջանցքի հարցում Ռուսաստանի անգործության դեմ բողոքի։
«Մենք այստեղ ենք, որպեսզի մեր միասնական պահանջը ներկայացնենք ռուսական պետությանը, որ նա ի դեմս իր բանակի կատարի իր պարտավորությունները... Եթե Ռուսաստանը չի կարող կամ չի ցանկանում ապահովել ապաշրջափակումը, ապա թող ուղիղ ասի, իսկ մենք կորոշենք մեր գործողությունները»,- ասել է ԱԺԲ խորհրդի անդամ Արա Պապյանը։
Այս ֆոնին ռուսական դիվանագիտության դիրքորոշումն ավելի ու ավելի շատ հարցեր է առաջացնում։ Ռուսաստանի Դաշնության արտաքին գործերի նախարարությունը, ըստ էության, ճիզվիտական դիրքորոշում է որդեգրել Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության գոտում մեր խաղաղապահների նկատմամբ։
Փաստորեն, ԱԳՆ պաշտոնյաները նրանց վրա են դրել Լաչինի միջանցքի շրջափակման հետ կապված իրավիճակը կարգավորելու ողջ պատասխանատվությունը։ Միևնույն ժամանակ, նրանք քաջ գիտակցում են, որ այդ բանակցությունները ոչնչի չեն կարող հանգեցնել, քանի որ իրենք՝ զինվորականները, առանց հրամանի որևէ գործողություն չեն ձեռնարկի։ Իսկ ագրեսիվ ադրբեջանցի «բնապահպանների» հետ դատարկ խոսակցություններն անիմաստ են։
Մինչդեռ ուժի կիրառման հրաման կարող է տալ միայն ՊՆ-ն։ Բայց նա ոչ մի հրաման չի տալիս, քանի որ Լաչինի միջանցքը ապաշրջափակելու քաղաքական որոշում չկա։
Իսկ քաղաքական լուծման հասնելը արտաքին գործերի նախարարության խնդիրն է, ոչ թե ՊՆ-ի, առավել ևս ոչ խաղաղապահների։ ԱԳՆ-ի խնդիրն է բացահայտել Լաչինի միջանցքի կարգավիճակը խախտողին (իսկ դա Ադրբեջանն է) և Բաքվից պահանջել վերացնել այդ խախտումը, այսինքն դուրս բերել իր «բնապահպաններին» միջանցքի գոտուց։
Միայն այդ ժամանակ խաղաղապահ զորախմբի ղեկավարությունը կարող է պահանջել, որ «բնապահպանները» հեռանան, իսկ եթե չանեն, ապա ուժ կիրառի նրանց նկատմամբ։ Բայց ԱԳՆ-ն սաբոտաժ է անում այդ հարցի լուծումը։ Արդեն գրվել է, թե ինչու է դա արվում։ ՌԴ ԱԳՆ-ում գործում է հզոր ադրբեջանամետ լոբբին, որը նախարարության աշխատանքը հարմարեցրել է ոչ թե Ռուսաստանի, այլ Բաքվի շահերին։
Սակայն ԱԳՆ պաշտոնյաները քաջ գիտակցում են, որ եթե իրավիճակը դուրս գա վերահսկողությունից և սկսվի հայ-ադրբեջանական նոր պատերազմ, իրենք պետք է պատասխան տան։ Իսկ պատասխան տալ՝ չնայած Ադրբեջանին հավատարմությանը, նրանք ընդհանրապես չեն ցանկանում։ Ուստի նրանք դիմել են նման ճիզվիտական հնարքի, որն է ողջ պատասխանատվությունը գցել Ղարաբաղում ռուսական խաղաղապահ կոնտինգենտի ղեկավարության վրա։ ԱԳՆ պաշտոնյաներն իրենք լռում են, գնահատականներ չեն տալիս և միայն ասում են, թե խաղաղապահ կոնտինգենտի ղեկավարությունը բանակցում է միջանցքի ապաշրջափակման շուրջ։ Այսինքն եթե ինչ որ բան այն չէ, ուրեմն մեղավոր է խաղաղապահների ղեկավարությունը, բայց նրանք դրա հետ կապ չունեն։
Միակ բանը, որ անհասկանալի է, ՊՆ-ի կողմից չափազանց հանգիստ արձագանքն է ԱԳՆ-ի ոչ սկզբունքային դիրքորոշմանը։ Ի վերջո, ՊՆ-ում էլ կան մարդիկ, ովքեր պատասխանատու են խաղաղապահ գործողության համար։ Նրանք, անշուշտ, չեն հասկանում, որ ԱԳՆ–ի ինտրիգները ուղղված են նրան, որ իրենց մեղավոր հանեն խաղաղապահ առաքելության ձախողման դեպքում։ Եվ հաստատ այդպես կլինի։ Իսկ ՊՆ-ն, եթե համաձայն չէ քավության նոխազի դերին, պետք է դիմի ՌԴ Անվտանգության խորհրդին պարզաբանելու համար, թե ինչո՞ւ է ԱԳՆ-ն նման տարօրինակ դիրքորոշում որդեգրել և արդյո՞ք իրենք պետք է դրանով զբաղվեն։
Ինչ վերաբերում է անձամբ ինձ, ապա կարծում եմ, որ ԱԳՆ-ի գործողություններն արդեն իսկ մտնում են Քրեական օրենսգրքի ՌԴ զինված ուժերին վարկաբեկելու հոդվածի տակ։ Չէ՞ որ մեր զինվորականները Ղարաբաղում և Հայաստանում տեղի բնակչության աչքում արդեն մասամբ վարկաբեկված են, և դա հենց այդ դիրքորոշման շնորհիվ։ Ավելին, Հայաստանում արևմտյան գործակալներն ակտիվորեն ուռճացնում են այդ տրամադրությունները։ Իսկ եթե խաղաղապահ առաքելությունը տապալվի, ապա հարվածը ՌԴ ԶՈւ հեղինակությանը ահռելի կլինի և կարձագանքի անգամ Կովկասից շատ հեռու։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
