Հայ-ադրբեջանական սահմանին բռնկում կարող է լինել ցանկացած պահի

pravda.ru-ն գրում է, որ  Հայաստանի պաշտպանության նախարարը զգուշացրել է ՀԱՊԿ -ին, որ իր երկիրը պատրաստ է ուժով «հանգստացնել Ադրբեջանին»: Ի՞նչ է կատարվում այժմ հայ-ադրբեջանական բազմաչարչար սահմանին: Ինչո՞վ է պայմանավորված այդ «նախազգուշացումը»:

Այդ հարցերը «Պրավդայի» թղթակիցն ուղղել է Ռազմական քաղաքագետների ասոցիացիայի փորձագետ, Պլեխանովի անվան Ռուսաստանի տնտեսագիտական ​​համալսարանի քաղաքագիտության և սոցիոլոգիայի ամբիոնի վարիչ Անդրեյ Կոշկինին:

Կոշկին.- Այս իրավիճակը պետք է դիտարկել այն հարաբերությունների համատեքստում, որոնք զարգանում են Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև տասնյակ տարիներ` ավելի ճշգրիտ ավելի քան 100 տարի: Ներկայումս՝ 2020 թվականի բախումներից հետո, այնտեղ բոլոր հին հարցերը սրվել են: Մինչ օրս շատ բան է արվել Ռուսաստանի մասնակցությամբ: Բայց լռության ռեժիմի մշտական ​​խախտումները պարբերաբար են տեղի ունենում: Ինչպես նաև անընդհատ մեղադրանքներ են հնչում, որ հակառակորդ կողմն է խախտողը: Այստեղ հիմնական խնդիրը պետական ​​սահմանի սահմանազատումն է: Անհրաժեշտ է դրա մասին պայմանավորվել թղթի վրա, իսկ հետո «նկարել» գետնին: Դրանից հետո, եթե ինչ -որ բան պատահի, կարելի է ասել, որ դա խախտված է: Այժմ յուրաքանչյուր կողմ խոսում է սահմանների խախտումների մասին այնպես, ինչպես հասկանում է ինքը: Սահմանազատումը համաշխարհային իրավունքի ձևաչափի քաղաքակիրթ քայլերից մեկն է, որը ազդակ կհաղորդի որոշ ընդհանուր եզրերի որոնմանը: Նույնիսկ եթե այս սահմանը համաձայնեցվի թղթի վրա և կառուցվի գետնին, իսկ հետո արդեն ձևավորվի համապատասխան նշաններով, դա արդեն ցույց կտա միմյանց նկատմամբ շարժման առկայությունը, այսինքն հարաբերություններ հաստատելու նպատակաուղղվածությունը: Բայց առայժմ դժվար է հասնել համաձայնության: Եվ կան փոխադարձ մեղադրանքներ այն ​​մասին, որ հարևանն է ձգտում ավելի սրել հարաբերությունները, քան դրանք կայունացնել, որոնք մտահոգություն են առաջացնում համաշխարհային հանրության շրջանում:

Հարց.- Կարելի՞ է ասել, որ հայ նախարարը զգուշացրել է, որ անցյալ տարվա զինված հակամարտությունը շուտով կարող է կրկնվել:

Կոշկին.- Չի բացառվում: Ցավոք, խնդիրները չեն լուծվել, դրանց հիմնական պատճառները չեն վերացվել: Այսպիսով, համաշխարհային հանրությունը բոլոր պատճառներն ունի անհանգստանալու համար: Ավելին, փոխադարձ հրետակոծություն ոչ, ոչ, բայց  տեղի են ունենում: Այնտեղ պետք է շատ աշխատել: Պետության ներսում տեղի ունեցող գործընթացները ևս մեծապես են ազդում այն ամենի վրա, ինչը տեղի է ունենում շփման գծում: