Արդյո՞ք ֆրանսիան փորձում է Հայաստանը վերածել անձնական հենակետի Անդրկովկասում
ՄԻՋԱԶԳԱՅԻՆ
mk.ru-ն գրում է, որ ըստ որոշ տվյալների, Ֆրանսիայի և Հայաստանի դիվանագետները ինտենսիվ հանդիպումներ են անցկացնում Երևանում, Փարիզում և Նյու Յորքում, որտեղ գտնվում է ՄԱԿ-ի կենտրոնակայանը, որպեսզի փորձեն ապաօրինականացնել 2020 թվականի նոյեմբերի 9-ին կնքված եռակողմ հրադադարի հռչակագիրը: Ինչպես գիտենք, այս փաստաթուղթը ստորագրել են Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը, Ռուսաստանի Դաշնության Նախագահ Վլադիմիր Պուտինը և Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը: Փաստացի, այդ փաստաթղթով Լեռնային Ղարաբաղի պատերազմը դադարեցվել է:
Այնուամենայնիվ, այս փաստաթուղթը կնքած երեք կողմերից մեկը կարող է այսօր այլ հետաքրքրություններ ունենալ:
Դիվանագիտական միջավայրին մոտ կանգնած մեր աղբյուրի փոխանցմամբ, Ֆրանսիայի նախագահ Էմանուել Մակրոնը և Նիկոլ Փաշինյանը քննարկում են Լեռնային Ղարաբաղում իրավիճակի վերաբերյալ ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի նախկին բանաձևի վերանայման և նոր ծրագրի ընդունման հնարավորությունը: Եթե այդ տեղեկատվությունը հաստատվի, ապա անկեղծորեն, ապագայում դա կարող է լուրջ հետևանքներ ունենալ ամբողջ համաշխարհային քաղաքականության վրա:
Թերևս Փարիզը, ընդունելով ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի նոր բանաձև, ցանկանում է ստեղծել ստատուս-քվո, որտեղ խաղալու է առաջին ջութակի դերը: Բացի այդ, ըստ այդ նախագծի, հնարավոր է, որ քննարկվի ոչ միայն ֆրանսիական զորքերը Հարավային Կովկաս մտցնելու և հայ-ադրբեջանական սահմանի երկայնքով տեղակայելու, այլ նաև Ղարաբաղ մտնելու հնարավորությունը: Դժվար չէ գուշակել, թե հետո ինչ կարող է պատահել: Եվ մի՞թե ԵՄ այլ երկրները չեն ցանկանա գործել այն կերպ, ինչ կերպ գործում են նապոլեոնյան զինվորների հետնորդները: Ի դեպ, հենց Նիկոլ Փաշինյանն է առաջինը բարձրաձայնել Հայաստանում արտաքին միջամտության գաղափարը, և նա, ամրապնդելով այն կրկնել է այդ գաղափարը 2021 թվականի հուլիսի 17-ին Միշելի հետ հանդիպմանը: Հարկ է նշել, որ Չարլզ Միշելը Մակրոնի պաշտպանն է, քանի որ նա իր պաշտոնի համար պարտական է Եվրամիությունում Ֆրանսիայի նախագահին: Նշենք, որ Միշել - Մանուել Մակրոն - Նիկոլ Փաշինյան եռյակը ներկայացնում է իրենից մի տեսակ «պոպուլիստների դաշինք»: Հնարավոր է, որ այս կերպ Ֆրանսիան ցանկանում է Հայաստանը վերածել Անդրկովկասի տարածաշրջանում իր անձնական աշխարհաքաղաքական հենակետի:
Ֆրանսիայի հավակնությունները հասկանալի են: Ըստ ամենայնի, ղարաբաղյան պատերազմի նոյեմբերյան ելքը և եռակողմ համաձայնագիրը, որոնք հիմնականում կնքվել են Վլադիմիր Պուտինի ջանքերի շնորհիվ, չեն բավարարել Էմանուել Մակրոնին: Եվ այն ամենը, ինչ հիմա տեղի է ունենում, պարզապես տարածաշրջան վերադառնալու և այնտեղ հենակետ ձեռք բերելու փորձ է:
Հասկանալի է, որ ռուսական դիվանագիտությունը չպետք է քնած մնա: Ռուսաստանը որպես ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի մշտական անդամ, իրավունք ունի վետո դնել ցանկացած բանաձևի վրա, հատկապես այն որոշումների, որոնք այս կամ այն կերպ կարող են ազդել իր սեփական շահերի վրա: Ի վերջո, Ղարաբաղից հետո կարող է գալ Ղրիմի հերթը:
Հասկանալի է, որ այս մեծ խաղի մեջ Հայաստանի վարչապետը կարող է ծառայել միայն որպես մեծ քաղաքականության սակարկության մանրադրամ: Եվ մենք գիտենք, թե ինչպես են հիմնական խաղացողները ի վերջո վերաբերվում նման մանրադրամներին:
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
