Երասխի վրա հարձակումը «ժամացույցների ճշտում» է Թուրքիայի, Ռուսաստանի և Ադրբեջանի միջև

realtribune.ru-ն գրում է, որ ըստ ՌԴ նախագահի մամուլի քարտուղար Դմիտրի Պեսկովի ցինիկ հայտարարության հուլիսի 20-ին Կրեմլում  մինիսուլթանը «ժամացույցն է ուղղել»Պուտինի հետ: Մոսկվայում դեռ չդատապարտված հայկական Երասխի շարունակական գնդակոծության ֆոնին կարելի է միայն մեկ եզրակացություն անել. Բաքվի մինիսուլտանությունը և Կրեմլը կրկին գործում են միասին: Իսկ ի՞նչ էիք սպասում։ Ռուս սահմանապահների հենակետը, որը գտնվում է մարտական ​​գոտուց 500 մետր հեռավորության վրա, այդ օրերին անգործության է մատնվել  դրանով իսկ խախտելով ռազմաքաղաքական ոլորտում Մոսկվայի և Երևանի միջև առկա պայմանավորվածությունները: Ինչու՞ եք փաստաթղթեր ստորագրում, եթե չեք պատրաստվում իրականացրել այնտեղ գրվածը: Հուշագրեր եք ստորագրում  գլխավոր շտաբերի միջև, և միևնույն ժամանակ, Հայաստանի մայրաքաղաքից 50 րոպե հեռավորության վրա, ձեր սահմանապահները հարկ չեն համարում կատարել իրենց անմիջական պարտականությունները: Այն քարոզիչները, ովքեր ասում են, որ առանց Ռուսաստանի Հայաստանը չի կարող գոյություն ունենալ, այժմ արդեն ծիծաղ են հարուցում: Ի վերջո, պարզվում է, որ պատկերը հակառակն է. Կրեմլը Հայաստանին սիստեմատիկորեն ենթարկում է վտանգի իր նեղ կորպորատիվ շահերը բավարարելու համար: Ինչո՞ւ է դա այդպես.

1. Երասխում մինիսուլտանության զինված ագրեսիան նպատակ ունի օրինականացնել Մոսկվայի և Կարսի պայմանագրերի դավաճանական (հայերի նկատմամբ) դրույթները: Մոսկվան և Բաքուն փորձում են ստիպել Երևանին «սահմանազատել» մինիսուլտանության հետ սահմանները Խորհրդային վարչատարածքային բաժանման հիման վրա, որն Անդրկովկասում իրականացվել էր Հայաստանի ազգային շահերի հաշվին և հայի կամքին հակառակ։ Հետևաբար, հենց խորհրդային ​​տարածքային բաժանումն է դավադիր (քանի որ ժողովրդի կողմից դա արդարացի չի ընկալվել) և անօրինական (քանի որ դա հակասում է Արևմուտքում ճանաչված Հայաստանի Առաջին Հանրապետության սահմաններին): 
2. Երևանի կողմից Խորհրդային վարչատարածքային սահմանների ճանաչումը ձեռնտու է ոչ միայն Բաքվին, քանի որ այն «փակում է» հարցը Արցախի հետ, այլ առաջին հերթին ձեռնտու է Անկարային, ինչը հնարավորություն է տալիս օրինականացնել Թուրքիայի հյուսիսարևելյան սահմանը, երբ  բոլշևիկների շնորհիվ 1921 թվականին Թուրքիան ստացավ Կարսի մարզը, Էրիվան նահանգի շրջանը և Էրիվան նահանգի Ալեքսանդրապոլի շրջանի արևմտյան մասը:
3. Բաքուն, Մոսկվան և Անկարան օգտագործում են նաև Երասխի լարվածությունը Ֆրանսիայի վրա ճնշում գործադրելու համար, որի ղեկավարը մտադիր է առաջիկայում այցելել Երևան: ԱՄՆ նախագահ Ջոզեֆ Բայդենի աջակցությամբ Էմանուել Մակրոնը ուղղորդում է ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի ջանքերը  որոշելու Արցախի Հանրապետության միջազգային իրավական կարգավիճակը, ինչը փաստացի և դե յուրե մերժում են թուրքերը փորձելով օրինականացնել Մոսկվայի և Կարսի պայմանագրերի դրույթները: Պատահական չէ, որ Թուրքիայի ռազմական հետախուզության նախկին պետը ասել է, որ Բայդենը մտադիր է խարխլել Անկարայի դիրքերը Անդրկովկասում: Ժամանակը խաղում է թուրքերի դեմ, դրա համար նրանք ինչքան հնարավոր է շտապում են իրականացնել իրենց պլանները ...

   Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը

   www.1or.am