Զինված ուժերի քանդումը Նիկոլ Փաշինյանի թիվ 1 գերակայություն

Հայաստանի գործող իշխանությունները հետևողականորեն քանդում են Զինված ուժերը։ Արցախյան 44-օրյա պատերազմից հետո Հայաստանի իշխանությունների ամենակարևոր խնդիրը պետք է լիներ խայտառակ պարտության պատճառների վերհանումն ու թերացած զինվորականներին պատժելը, ԶՈՒ իրական և արմատական բարեփոխումներ իրականացնելը, իրենց գործի գիտակ զինվորականներին խրախուսելը, ռազմարդյունաբերական համալիրի զարգացումը, նոր զենք-զինամթերքի ձեռքբերումը, ռազմական կրթության արդիականացումը։ Բոլոր այս ուղղություններով արդեն ութ ամիս որևէ գործուն քայլ չի կատարվել, Հայաստանը նոր սպառազինություններ չի գնել, խաթարված է զորակոչի կազմակերպումը, իսկ Նիկոլ Փաշինյանն ու Պաշտպանության նախարարության վերնախավը զբաղված են ներքաղաքական հարցերով, անվանի զինվորականներին հեռացնելու դավաճանական գործելակերպով։ Սյունիքում և Գեղարքունիքում ստեղծված իրավիճակն էլ Փաշինյանին ձեռք է տալիս՝ հանրության աչքում ԶՈՒ-ն արժեզրկելու և վարկաբեկելու համար։

Հարյուրներով կոչումներ և մեդալներ շնորհելով անարժաններին՝ Փաշինյանը փոխարենը հեռացնում է իր դեմ տրամադրված, բայց հայրենիքի պաշտպանության գործում լուրջ ավանդ ունեցած զինվորականներին։ Թերևս, հստակ է՝ Նիկոլ Փաշինյանի իշխանությանը մարտական գեներալներ, սկզբունքներ և հայրենասիրություն ունեցող մարդիկ պետք չեն, փոխարենը հարկավոր են անձինք, որոնք գլխահակ կիրականացնեն իշխանության բոլոր քմահաճույքները։ Այս առումով բնավ պետք չէ զարմանալ, որ իշխանությունները ձախողեն բանակի բոլոր բարեփոխումները։ Իհարկե, հարց է ծագում՝ արդյո՞ք Նիկոլ Փաշինյանին Զինված ուժեր պետք են։ Հայաստանի սահմանների «պաշտպանությունը» կարելի է լուծել երկրի ինքնիշխանության հաշվին՝ ռուսական զորքերի թվակազմի ավելացմամբ, իսկ իր քիրվա Ադրբեջանի և Թուրքիայի դեմ էլ մարտական առաջադրանք կատարելու հարկ չի լինի, Հայաստանը կտոր-կտոր Փաշինյանը նվիրում է թշնամուն։ Արդյո՞ք հայ գեներալն ու զինվորը համակերպվելու են այս իրողությունների հետ։ Արտահերթ ընտրությունների արդյունքներից հետո այս հարցի պատասխանն ավելի քան բարդ է թվում։

Սարգիս Դանիելյան