Գնա՞լ արտահերթի, թե՞ ոչ

Խորհրդարանական արտահերթ ընտրություններին երեք շաբաթից մի փոքր ավելի ժամանակ է մնացել, սակայն իրադարձությունների ակնթարթային զարգացումները վտանգի տակ են դրել ոչ միայն այդ ընտրությունները, այլև Հայաստանի Հանրապետությունն ընդհանրապես։ Ամեն ժամը, ամեն րոպեն նորանոր խնդիրներ ու վտանգներ են բերում Հայաստանի համար։ Ըստ էության, վտանգավոր է դառնում իշխանափոխությունը նույնիսկ ընտրությունների միջոցով, ինքնապաշտպանական բնազդ ունեցող հանրությունը հենց այսօր, հենց հիմա ոտքի կկանգներ, աթոռներից կպոկեր ապիկարների այս իշխանությանը, հուսահատ ջանքեր կգործադրեր երկրի անկումը շեղելու համար։ Ամեն րոպեն տարածքային, մարդկային, տնտեսական, քաղաքական ու բարոյական նոր կորուստներ է բերում Հայաստանի Հանրապետությանը։

27 քաղաքական ուժ, 3 հազար թեկնածուներ ինքնամոռաց պատրաստվում են ընտրությունների, մի քանի մանդատ ձեռք գցելու, սեփական բարեկեցությունն ապահովելու մոլուցքով։ Իսկ այդ ընթացքում պետությունն արնաքամ է լինում։ Այս արատավոր ընթացքը պետք է կանգնեցնել ամեն գնով, այլապես հետևանքները ոչ միայն ողբերգական, այլև ընդհանրապես անդառնալի են լինելու, հարցականի տակ է դրվելու մեր պետության գոյությունը։ Հայաստանը երբեք այսքան բարդ վիճակում չի եղել, և հայ հանրությունն էլ երբեք այսպիսի խորը թմբիրում չի հայտնվել։ Աննախադեպ մի իրավիճակ է, երբ պետությունը մեծ լոնքերով գնում է դեպի ձախողում, իսկ հանրությունը, փոխանակ միջոցներ ձեռնարկի այդ չարագուշակ ընթացքը կանգնեցնելու, լիովին թուլացել և հաճույք է ստանում այդ իրավիճակից։ Միգուցե պետությունները հենց այսպես են կործանվո՞ւմ։ Ամեն դեպքում, չէինք ցանկանա, որ տասնամյակներ անց որևէ նոր աճեմօղլու գիրք գրի պետությունների կործանման մասին, որպես օրինակ բերի Հայաստանին, իսկ որպես պետության ձախողման պատճառ նշի հանրային թմբիրը։

Կարեն Իսպիրյան