Կա՛մ Նիկոլը, կա՛մ Հայաստանը

Այս օրերին իրադարձություններն այնքան սրընթաց ու գլխապտույտ արագությամբ են զարգանում, որ անհնար է կանխատեսել անգամ վաղվա օրը, ուր մնաց՝ արտահերթ խորհրդարանական ընտրությունների ճակատագիրը։ Ըստ էության, վճռվում է Հայաստանի Հանրապետության գոյության հարցը, իսկ գործող իշխանությունները՝ Նիկոլ Փաշինյանի գլխավորությամբ, երկիրը գլորում են անդունդը՝ փորձելով ամեն գնով պահպանել իրենց իշխանական լծակները։ Հայ զինծառայողների գերեվարումը, վարչապետի պաշտոնակատարի անատամ պահվածքը և նրա հնչեցրած «փոխշահավետ» առաջարկը ոչ այլ ինչ են, քան նոր մեխեր պետության դագաղի վրա։

Ադրբեջանական զինված հրոսակներին պատժելու, ՀՀ ինքնիշխան տարածքից վտարելու կամ գերի վերցնելու փոխարեն Փաշինյանը նոր հնարավորություն է տալիս «կիրթ» Ալիևին լկտիանալու, Հայաստանից նոր տարածքներ պոկելու համար։ Եվ գնալով ակնհայտ է դառնում, որ զարգացումները խոշոր դավադրության մի մաս են, որի իրականացման համար իշխանությունները կանգ չեն առնելու ոչնչի առաջ։ Պետականության կործանման նրանց ծրագրում կարևոր դեր ունեն նաև իրենց անկիրթ, հայհոյախոս կողմնակիցները, որոնք բոլորովին չեն գիտակցում սպառնացող վտանգները։ Իսկ Փաշինյանի մի հրահանգով պատրաստ են սոցցանցերում հարձակվել բոլոր ընդդիմախոսների, սթափության կոչեր անողների վրա, հոշոտել քաղաքական հակառակորդներին։

Ժողովրդավարություն հաստատելու կոչերով իշխանությունը զավթած նախկին լրագրող Փաշինյանն այն աստիճանի է կտրվել սեփական ժողովրդից, և այնքան ահաբեկված է, որ նույնիսկ Հանրապետության օրն արգելել է լրագրողների մուտքը Սարդարապատի հուշահամալիր։ Զարմանալի չէ, որ նման պայմաններում անգամ արտգործնախարարն է հրաժարական տալիս։ Ողջամիտ մարդու համար անհնար է մնալ և աշխատել մի մարդու հետ, որը պետությունը կառավարում է ոչ թե երկարաժամկետ ծրագրերի ու հմուտ խորհրդականների, այլ այսրոպեական հիստերիայի նոպաների պոռթկումներով։ Մի բան հստակ է, անկախությունից ի վեր Հայաստանը երբեք այսպիսի ողբալի վիճակում չի եղել, երբեք այսքան լուրջ մարտահրավերների չի բախել, և այդ ամենը մի ապիկարի պատճառով։ Հայաստանի քաղաքացին պետք է գիտակցի, այսօր կա՛մ պիտի Նիկոլի իշխանությունը ավարտվի, կա՛մ Հայաստանի Հանրապետությունը։

Գագիկ Կարապետյան