Իշխանությունը սանձազերծված պատերազմից հետո մինչև հիմա չի կարողացել ապահովել ճգնաժամային կառավարման արդյունավետ իրականացումը
ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ
Վերջերս համացանցում հայտնվեց մի փաստաթուղթ, որը պետք է ստորագրվի Հայաստանի, Ադրբեջանի և Ռուսաստանի ղեկավարների կողմից։ Ըստ այդ փաստաթղթի՝ Հայաստանը պետք է ճանաչի Ադրբեջանի տարածքները և Ղարաբաղը։ Իսկ վարչապետի պաշտոնակատարը ասում է, որ ստորագրելու է նոր եռակողմ հայտարարությունը, և որ այն հարյուր տոկոսով բխում է ՀՀ շահերից։ Այս թեմայով զրուցել ենք իրավապաշտպան Արթուր Սաքունցի հետ։
Հարցին թե որքանով է նորմալ, որ այս փաստաթղթի մասին հասարակությունը տեղեկանում է համացանցից, և ի՞նչ վտանգներ կան այս գործընթացում իրավապաշտպանը պատասխանեց «Փաստաթուղթ կամ համաձայնագիր ասվածը ուղղակիորեն վերաբերում է ՀՀ -ի և նրա քաղաքացիների անվտանգությանը, և շատ տարօրինակ և անտրամաբանական է, որ քաղաքացիներն իրենց անվտանգության վերաբերյալ գործընթացների մասին տեղեկությունը չեն ստանում այն մարմիններից, որոնց պարտավորությունն է զբաղվել այդ մարդկանց անվտանգության հարցերով։ Հետևաբար, առաջին հերթին հարցը ուղղում ենք որոշում կայացնողներին, իշխանություններին, որ իրենք պետք է լինեն տեղեկատվության աղբյուրը, իրենք պետք է հանրությանն իրազեկեն ողջ գործընթացների մասին, որոնք անընդհատ կարող են փոխվել։ Եվ քանի որ այդ գործընթացները վերաբերում են բոլորիս անվտանգությանը, մենք չենք կարող աչքներս փակ ասենք՝ ոնց ուզում եք որոշեք, որովհետև դա կառավարման այն ոճը չէ, որին մենք համաձայնություն ենք տվել թավշյա հեղափոխությունից հետո, որովհետև այդ ոչ թափանցիկ, ոչ հաշվետու կառավարման հետևանքն էր այն անարդարությունը և անվստահությունը իշխանության նկատմամբ, որը հանգեցրեց թավշյա հեղափոխության։ Եվ երբ դու ժամանակին չես տալիս տեղեկատվություն հանրությանը, ապա տեղեկատվության արտահոսքը այն ամբիոններից, որոնց նկատմամբ չկա վստահություն և օբյեկտիվորեն չի կարող լինել վստահություն, դա ավելի է մեծացնում հանրային անվստահությունը տեղի ուենցող իրադարձությունների և որոշում կայացնողների նկատմամբ։ Եվ սա է ամենամեծ պրոբլեմը, որը ստեղծվում է և հերթական անգամ ամրագրում, որ իշխանությունը, ցավոք սրտի, սանձազերծված պատերազմից հետո մինչև հիմա չի կարողացել ապահովել ճգնաժամային կառավարման արդյունավետ իրականացումը և անհրաժեշտ գործիքակազմը չկիրառեց, որը կերաշխավորեր մարդկանց վստահությունն ընդունվող որոշումների վերաբերյալ։ Իսկ սա հիմնական խնդիրն է»։
Սոնա Գիշյան
