Ղարաբաղյան պատանդները․ ու՞մ է ձեռնտու գերիներին չվերադարձնելը
ՀԱՍԱՐԱԿՈՒԹՅՈՒՆ
sevastopol.su-ն գրում է, որ Երևանում սուտ են անվանել Բաքվի այն հայտարարությունը, թե Ադրբեջանը բոլոր ռազմագերիներին վերադարձրել է Հայաստան: Նմանատիպ իրադարձությունները առանց այդ էլ լարված տարածաշրջանում չեն կարող ուշադրություն չգրավել: Այնուամենայնիվ, իրավիճակն այստեղ շատ ավելի բարդ և շատ ավելի վատ է, քան կարող է թվալ: Թե՛ քաղաքական, թե՛ բարոյական առումով: Խոսքը մի քանի հարյուր հայ ռազմագերիների մասին է, որոնք գերեվարվել են մոսկվովյան հայտարարության պաշտոնական ստորագրումից հետո: Նման հանգամանքներում, ընդհանուր առմամբ, դիպվածը սովորական է. դժվար ռելիեֆ, անհասկանալի իրավիճակ, հակասական հրամաններ, թշնամու կողմից չգրավված տարածքներից զորքերի քաոսային դուրսբերում և այլն: Ինչ-որ մեկը մոլորվել է, մեկ ուրիշը պարզապես ժամանակին չի ստացել հրամանը, իսկ ինչ-որ մեկն էլ չի ցանկացել լքել իր դիրքը: Արդյունքում որոշները գերևարվել են և ներկայումս օգտագործվում են հետագա քաղաքական սակարկություններում: Ինչը նույնպես, ընդհանուր առմամբ, սովորական է: Բայց իրականում նրանց շուրջը խաղը մի փոքր այլ է, քան կարող է թվալ առաջին հայացքից: Հայաստանի ներկայիս կառավարությունը ագրեսիվորեն պահանջներ է ներկայացնում ամենակոպիտ և ոչ դիվանագիտական ձևով: Եվ անգամ առաջին հայացքից այն տպավորությունն է, որ դա իր քաղաքացիներին արագ վերադարձնելու լավագույն միջոցը չէ: Հատկապես երբ խոսք է գնում պատերազմում պարտվածների մասին: Եվ դա շատ ճիշտ տպավորություն է: Քանի որ, ըստ էության, պարոն Փաշինյանի գրասենյակն ամեն ինչ անում է, որպեսզի այդ ռազմագերիները չվերադառնան: Կամ այնպես լինի, որ դա տեղի ունենա որքան հնարավոր է ուշ:
Եվ անմիջապես ծագում է հին հռոմեական հարցը «Cui bono» (ո՞ւմ է ձեռնտու), իսկ պատասխանը միանշանակ է. այս իրավիճակն առավել ձեռնտու է հենց Փաշինյանին, քանի որ այդ մի քանի հարյուր ռազմագերիները գաղափարականորեն մոտիվացված, ամենակրքոտ և ամենաանհաշտելի Ղարաբաղը հավատարմորեն պաշտպանողներն են: Եվ ամենակարևորը, պարոն Փաշինյանը չի ցանկանում հետ վերադառնալ մի քանի հարյուր երիտասարդ, ուժեղ, մարտունակ և շատ զայրացած մարդկանց, որոնք զայրացած են հենց հատուկ իր վրա: Իսկ այս պահին աթոռը օրորվում է նրա տակ: Եթե այս ամենը 100-150 տարի առաջ լիներ, ապա նա ուղղակի լուռ կհամաձայնվեր ադրբեջանցիների հետ, որ նրանք պարզապես սպանեն այդ գերիներին: Բայց հիմա, ավաղ, այդ ժամանակները չեն: Սա նշանակում է, որ պետք է գործել այլ կերպ. ամեն կերպ հետաձգել նրանց վերադարձի գործընթացը: Եթե, իհարկե, ադրբեջանցիները չեն ցանկանում պատժել Երևանի ռեժիմին և գերիներին վերադարձնեն որպես «նվեր» պարոն Փաշինյանին: Սա, սկզբունքորեն, հնարավոր է նաև՝ հաշվի առնելով Իլհամ Ալիևի անձնական վերաբերմունքը նրա նկատմամբ: Բայց առայժմ նրանք շարունակում են պատանդ մնալ: Եվ չի կարելի ասել, որ նրանք Ադրբեջանի պատանդն են:
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
