Եթե հանկարծ․․․
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Համաձայնեք՝ կանխատեսումներ անելը, անշուշտ, անշնորհակալ գործ է, մանավանդ՝ ՀՀ-ի նման անկանխատեսելի իրականություն ունեցող երկրում։ Այնուամենայնիվ, փորձենք պատկերացնել այն իրավիճակի շարունակությունը, որի հետ գործ ունենք այսօր․ Նիկոլ Փաշինյանը հրաժարականի դիմում չի գրում և իշխանությունը ոչ մեկին չի փոխանցում։ Իշխող ուժը փորձում է ինչ-որ կերպ կայունացնել վիճակը՝ որոշ հարցեր լուծել, որոշ դժգոհություններ մարել, Արցախում կամ Հայաստանի սահմաններին նոր կորուստները կանխել։ Այլ կերպ ասած՝ ժամանակ է շահում, հույսով, որ «ժամանակը բուժում է վերքերը», և որոշ ժամանակ անց դժգոհությունը կնվազի, ընդդիմության «շնչառությունն» էլ այնքան երկարատև չէ, որ ամիսներով փողոց փակեն, ու ամեն ինչ կընկնի իր տեղը․ իրենք կշարունակեն իշխել՝ պարգևավճարներ բաշխելով, գործուղումների մեկնելով, ժողովուրդն էլ կբավարարվի նոր պատերազմի բացակայությամբ և իր գոյությունը քարշ տալով։
Ըստ էության, դժվար է ասել, թե սա որքան իրատեսական և աշխատող տարբերակ է, բայց այս սցենարն ունի թերություններ։ Օրինակ այն, որ պետական ինստիտուտներն այսօր արդեն կա՛մ ոչնչացված են, կա՛մ ոչնչացման եզրին են։ Պետական տարբեր կառույցներ և անհատներ արդեն իսկ հրաժարականներ են տվել կամ հայտարարել անհնազանդության մասին, թերևս առաջիկայում այդ ալիքը կշարունակվի՝ ամեն օր ավելի ու ավելի բարդացնելով Նիկոլ Փաշինյանի կողմից երկրի կառավարումը։ Մ
իանշանակ փաստ է այն, որ եթե Փաշինյանը մնաց, այս նվաստացված վիճակի հետ չի հաշտվի․ վարչապետի աթոռին նրա մնալու դեպքում՝ ռեպրեսիաների, կադրային խայտառակ փոփոխությունների, ուժայիններին իր շահերին ծառայեցնելու նոր քայլեր է ձեռնարկելու։ Եվ դրանք ամեն օր ավելի արտառոց են լինելու, քան նախորդները։ Նաև նոր հայտարարություններ է անելու, նոր պատմությունների մեջ է ընկնելու, և երկրի կաթվածահար վիճակն ավելի է խորանալու։
Անդրանիկ Կիրակոսյան
