Եթե չսթափվենք կկորցնենք այն ամենը, ինչը դեռ այսօր ունենք
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Արցախի դեմ սանձազերծված ադրբեջանա-թուրքական ահաբեկչական պատերազմը, թեև հայկական կողմի պարտությամբ ավարտվեց, բայց ցույց տվեց դեմոկրատիա և բազմասեր հասարակական քաղաքականության ողջ հմայնքն ու թշվառությունը: Եվ այս համատեքստեում հասկանալի չէ, թե ինչու էր Հայաստանն ամեն կերպ փորձում երկու տիրոջ ծառ դառնալ՝ լավ իմանալով թե ով է Հարավային Կովկասում իրականության տերը: Այս առումով հասկանալի չեն տարիներ շարունակ կոմպլեմենտար քաղաքականության ճարտարապետների և ԵԱՏՄ-ով Եվրոպա ձգտողների նկրտումները, առավել ևս, երբ հասարակության համար մեծ հաշվով այդպես էլ պարզ չդարձավ, թե այդ ամենից ի՞նչ ավելացած արժեք կարողացավ գեներացնել Հայաստանը:
Մյուս կողմից վաղուց պարզ է դարձել, որ եվրոպական արժեհամակարգ ու ժողովրդավարական թեզեր ասվածն առաջին հերթին ֆիասկո են ապրել հենց այդ գաղափարախոսությունները մշակողների երկրներում: Ուստի, հասկանալի չէ, թե այս բազմազանության պայմաններում ուր էր ուզում հասնել բազմակուսակցական, աղանդավորական տարբեր ուղղություններ ու գենդերային տարբեր գաղափարներ կիսող հասարակություն ունեցող Հայաստանը:
Երկիր, որտեղ մեկ շնչին բաժին ընկնող կազմակերպությունների թվով Հայաստանն առաջին տեղն է զբաղեցնում, կազմակերպություններ, որոնք մասնատելով հասարակությանը, փաստորեն, տարիներ շարունակ ներսից քանդել են երկրի պետականության հիմքերը: Բազմամիլիոն բնակչություն և զարգացած տնտեսություն ունեցող շատ ու շատ երկրներում անգամ այդքան կուսակցություններ չկան, որքան Հայաստանում է: Ստացվում է, որ մենք ոչ միայն 2020-ին ենք պարտվել, այլ ավելի վաղ, երբ անխնա ոչնչացնում էինք երկրի տնտեսությունը, որը պետականություն կառուցելու հիմքն է: Ելքը մեկն է՝ օր առաջ սկսել կորցրածը վերականգնելու գործընթացնել սկսել, հակառակ դեպքում ստիպված կլինենք գոյատևել այլ պետությունների տիրապետության ներքո և ստիպված կլինենք կորցնել այն ամենը, ինչը դեռ այսօր ունենք:
Արմինե Գրիգորյան
