Կապիտուլիացիայի ակտը ստորագրվելու է Բաքվում
ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ
1or.am կայքի զրուցակիցը քաղաքագետ Արկադի Վարդանյանն է։
— Պարոն Վարդանյան, երեկ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը ելույթ ունեցավ։ Ըստ ձեզ վարչապետը իր այդ ելույթով ի՞նչ ուղերձ հղեց ժողովրդին։
— Ես կարծում եմ, որ վարչապետը շատ ճիշտ ուղերձ հղեց և միակ թերությունը այդ ուղերձում, ինձ համար, նորից Ռուսաստանին սիրաշահելն էր։ Քանի որ մենք տեսնում ենք, որ այսօր Ռուսաստանի դերը նույնքան բացասական է, որքան միշտ եղել է մեր ամբողջ 100-ամյա պատմության ընթացքում։ Ռուսաստանը միայն գեղեցիկ խոսքեր է ասում, ցույց է տալիս, որ մտահոգ է ասելով, որ անհապաղ պետք է զինադադար լինի և այլն։ Որովհետև, եթե մենք համարվում ենք Ռուսաստանին մեր տարածաշրջանում համար մեկ դաշնակիցը, ապա պետք է Ռուսաստանի մոտեցումը այսպիսին չլիներ։ Այդ ամենից բացի արդեն իսկ պարզ է, որ եթե Թուրքիային հաջողվի բնաջնջել հայերին, ինչը ես բացառում եմ, ապա հաջորդ թիրախը լինելու է Ռուսաստանը՝ Հյուսիսային Կովկաս, Բաշկիրա, Թաթարիա, Յակուտիա մինչև Չինաստանի տարածք։ Եվ դա բոլորն էլ հասկանում են, ամենևին պետք չի լինել քաղաքագետ կամ փորձագետ, որովհետև դա պարզապես մակերեսին է և պետք է հասկանալ դա։ Իսկ ուղերձի մնացած մասը ես կարծում եմ տեղին էր և ժամանակին էր, որովհետև մենք նահանջելու իրավունք չունենք, որովհետև խոսքը գնում է ոչ միայն Արցախի անկախության, այլ խոսքը գնում է հայ ազգի գոյության մասին։ Էրդողանի վերջնական նպատակը հասկանալի է, նա ուզում է վերջացնել այն, ինչ չհաջողվեց Օսմանյան Թուրքիային 1915 թվականին։ Այսինքն վերջնականապես ցեղասպանության միջոցով ընդհանրապես օրակարգից հանել հայկական հարցը։ Իսկ քանի որ սա հնարավոր չի մենք պետք է մինչև վերջ կանգնենք և մենք կանգնելու ենք մինչև վերջ։ Օրեցօր միջազգային հանրությունը ավելի խորն է գիտակցում և հասկանում թե ինչ է կատարվում այստեղ։ Այստեղ մարդկային քաղաքակրթության պայքարն է գնում, որտեղ մենք մնացել ենք միայնակ, ճիշտ այնպես, ինչպես 100 կամ 105 տարի առաջ։ Բայց գուցե դա լավ է, որովհետև ինչպես ասում են «Չկա չարիք առանց բարիք» և մենք պետք է ամբողջ աշխարհին ապացուցենք, որ մենք այն միակ ազգն ենք, որը արժանի է լինել մարդկային քաղաքակրթության դրոշակակիր։ Ես չեմ կասկածում, որ մենք հաղթելու ենք այս պատերազմում, ինչպես հաղթել ենք վերջին 100 տարիների ընթացքում։ Մենք այս անգամ էլ կհաղթենք և տրամաբանորեն էլ, երբ մտածում ես, հասկանում ես, որ այլ ելք լինել չի կարող, և ես համոզված եմ, որ մեր տղաները հերոսներ են, այնտեղ կանգնած յուրաքանչյուրը 18-20 տարեկան, յուրաքանչյուրը հերոս է և պետք է բոլորին էլ ազգային հերոսի կոչում տալ։ Ես լիահույս եմ և լավատես եմ, որ արդեն իսկ կարող ենք ասել, որ հաղթանակը մերն է, որովհետև այն ինչ իրենք ծրագրել էին արդեն տապալել են։ Տեսեք թե մեր տղերքը ինչքան են «սատկացնում» այդ վարձկաններին և ադրբեջանցի կոչվածներին, որոնց շարքերում հիմնականում ոչխարի նման առաջ են քշում թալիշներին, լեզգիներին, ավարցիներին և դա էլ իրենց վրա շատ թանկ կնստի։ Այնպես որ Ադրբեջանն էլ է ներսից պայթելու իսկ հետո հերթը գալու է Թուրքիային և ինչպես առաջինը այնպես էլ երկրորդը ամբողջ աշխարհին կապացուցեն, որ իրենք որպես պետություն իրավունք չունեն գոյություն ունենալու այս աշխարհի վրա։ Պարզապես իրավունք չունեն, որովհետև քարանձավային հոգեբանությամբ առաջնորդվող բարբարոսները չպետք է իրավունք ունենան պետություն ունենալու և այսօր մեր հերոս տղաներն էլ են դա ապացուցում։
— Հիմա նոր թեզ է գործի դրվել՝ ճանաչում կամ անջատում հանուն փրկության։ Արցախի անկախության ճանաչման գործընթացը որքանո՞վ է հավանական հիմա կյանքի կոչել։ Եվ արդյոք համամի՞տ եք, որ նախ՝ մեկ այլ պետություն պետք է ճանաչի Արցախի անկախությունը, հետո նոր՝ Հայաստանը։
— Առհասարակ Արցախի անկախության ճանաչելը ես համարում եմ անտրամաբանական միտք։ Որովհետև անկախանալու է ումի՞ց, Հայաստանի՞ց։ Ի՞նչ անկախություն։ Արցախը դա Հայաստանի մաս է և անկախության մասին խոսք լինել անգամ չի կարող։ Դա փաստացի ռուսների նպատակն է, որովհետև նրանք ցանկանում են Արցախը անկախացնել և հետո իրենցով անել։ Միայն միացում պետք է լինի և ոչ մի անկախություն, ոչ մի զինադադար և կապիտուլիացիայի ակտը ստորագրվելու է Բաքվում։ Այ սա է լինելու տրամաբանական վերջը այս մղձավանջի։
Սոնա Գիշյան
