Ռուսաստանը շահագրգռված չէ Լեռնային Ղարաբաղում երկու ճամբարներից մեկի հաղթանակով
ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ
Թոռնիկե Գորդաձեն՝ Վրաստանի եվրոպական ինտեգրման նախկին նախարարը և Փարիզում քաղաքական հետազոտությունների դասախոսը, «Libération»-ին տված հարցազրույցում նշել է, որ Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության արդյունքին կարելի է հասնել միայն դիվանագիտական ճանապարհով: Հոդվածի հեղինակը Վերոնիկա Դորմանն է:
-Լեռնային Ղարաբաղը վերածվել է Թուրքիայի և Ռուսաստանի ուժերի հավասարակշռության վայրի: Նրանք վերջին տարիներին ցուցադրաբար մտերմացել են, մասնավորապես՝ Արևմուտքի հետ հարաբերւթյուններում ընդհանուր հիասթափության պատճառով: Սակայն այդ մտերմությունն իրադրային է, որովհետև երկու երկրների միջև անվստահությունը շարունակում է չափազանց մեծ մնալ: Ռուսաստանն անհանգստությամբ է նայում Թուրքիայի և Ադրբեջանի միջև կապի ամրապնդմանը, - նշել է Գորդաձեն:
Ըստ նրա՝ Ադրբեջանի համար այս ռազմական գործողությունը միջոց է հանդիսանում ուղղակիորեն հայտարարելու, որ ներկայիս իրադրությունն անընդունելի է: Գորդաձեի համաձայն՝ Ադրբեջանը կորցրել է ոչ միայն Լեռնային Ղարաբաղը, այլ ևս յոթ շրջան: Կա մի քանի հարյուր հազար փախստական, և 30 տարվա բանակցություններում Բաքուն ոչ մի միլիմետր առաջընթաց չի գրանցել: Խոսքը կարող է գնալ ռազմական ուժի ցուցադրման մասին, որպեսզի Հայաստանին և ներգրավված այլ տերություններին ստիպեն հաշտարար դիրքորոշում զբաղեցնել:
-Ներկա պահին Ադրբեջանը չի պատրաստվում դադարեցնել իր հարձակումը, քանի որ չի երևում, որ միջազգային հանրությունը շատ անհանգստացած է և փորձում է իսկապես միջամտել, - նշել է Գորդաձեն:
-Վլադիմիր Պուտինը չի սիրում Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանին, - գտնում է Գորդաձեն, - Մոսկվան շատ անբարյացակամորեն է վերաբերվում հեղափոխությունից հետո իշխանության եկած քաղաքական ռեժիմներին, որոնք, իր կարծիքով, անշուշտ գաղտնի կազմակերպվում են Արևմուտքի կողմից: Կրեմլը Փաշինյանին չի խանգարել գալ իշխանության՝ հավատարիմ մնալով «սպասել և դիտել» դիրքորոշմանը, սակայն ինչու՞ չվարկաբեկել և չթուլացնել նրան. դա անգամ կնպաստի հաջորդ ընտրություններում կամ նույնիսկ ավելի վաղ Կրեմլի դաշնակիցների՝ իշխանության վերադարձին: Սակայն սա ռիսկային է: 2016 թվականին Հայաստանն իրեն Մոսկվայի կողմից պաշտպանված չզգաց: Եթե Ռուսաստանը Ադրբեջանին թույլ տա չափազանց շատ դիրքեր գրավել, ապա հայերն ավելի շատ կհիասթափվեն: Սակայն Ռուսաստանը, ինչպես երևում է, գտնում է, որ Հայաստանն իր գրպանում է, քանի որ իր անվտանգության այլ երաշխավոր չունի: Ավելին, Մոսկվան բոլորովին հետաքրքրված չէ, որ ճամբարներից մեկը վերջնական հաղթանակ տանի: Գրեթե 30 տարվա ընթացքում Ռուսաստանն իր ազդեցությունը հիմնում էր այդ հակամարտության լուծված չլինելու հանգամանքի վրա: 2012 թվականից սկսած՝ նա Ադրբեջանին զենք է վաճառում, ինչի շնորհիվ Բաքվին հաջողվում է ցնցել Ռուսաստանի դիրքորոշումը Լեռնային Ղարաբաղի հիմնախնդրի վերաբերյալ այնպես, որ ռուսական ռազմարդյունաբերական համալիրն այլևս 100%-ով հայամետ չլինի, - վերլուծել է հրատարակության զրուցակիցը:
-Քանի որ բանակցությունները հաջողությամբ չպսակվեցին, ճամբարներից մեկը որոշեց ուժ գործադրել: Բայց լուծումը կարող է միայն դիվանագիտական լինել, հակառակ դեպքում պատերազմը երկար տարիներ կձգվի: Ռուսաստանը գրեթե շահագրգռված է սայթաքման մեջ, որը կարող է վնաս հասցնել Կասպից ծովից ածխաջրածիններ արտահանելու խոշոր էներգետիկ նախագծերից մեկին, որը կոչված է նվազեցնելու Եվրոպայի էներգետիկ կախվածությունը Ռուսաստանից: Սակայն, այս պատերազմի ձգվելու մեջ շահագրգռված չեն Ադրբեջանն ու Թուրքիան, որովհետև Ադրբեջանը պետք է իր գազը և նավթը արտահանի Եվրոպա, քանի որ դա նրա եկամուտի հիմնական աղբյուրն է, - եզրափակել է Թոռնիկե Գորդաձեն:
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Լիլիթ Ամիրաղյանը
